I SA/Ol 552/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu dniu 1 kwietnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005, 2006 i 2007 rok postanawia : zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 14.740 ( czternaście tysięcy siedemset czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 25 września 2014r., sygn. akt I SA/Ol 552/14 uwzględnił skargę Spółki A , uchylając zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( dalej jako SKO) . Postanowieniem zawartym w punkcie III. tego wyroku sąd zasądził na rzecz skarżącej spółki kwotę 26.832 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia o kosztach sąd wskazał , że zasądzona została tylko część kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą , gdyż zasadne jest zastosowanie miarkowania kosztów na podstawie art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. D.U. z 14 marca 2012r. , poz. 270 ; dalej cyt. jako p.p.s.a. ) . Postanowienie powyższe zaskarżone zostało zażaleniem SKO z dnia 17 października 2014r. , uzupełnionym pismem z dnia 16 grudnia 2014r. Organ zarzucił sprzeczność uzasadnienia postanowienia z sentencją , wskazując na różnice co do kwoty zasądzonych kosztów i wyliczonego wskaźnika procentowego . W części uzasadnienia dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sąd stwierdził bowiem , że zasądzona został kwota 23.832 zł i wyliczył wskaźnik procentowy na 30,9% całości poniesionych kosztów poniesionych przez skarżącą . Naczelny Sąd Administracyjny , postanowieniem z dnia 17 marca 2015 r. , sygn. akt II FZ 2053/14 , uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania . W uzasadnieniu swego orzeczenia NSA uznał za zasadny zarzut sprzeczności uzasadnienia WSA w Olsztynie w zakresie dot. kosztów postępowania z pkt. III sentencji wyroku . Podniósł także , że przedstawiony wskaźnik procentowy w odniesieniu do całości poniesionych kosztów postępowania nie koresponduje z kwotą wskazaną w treści uzasadnienia jaki sentencji . NSA podniósł nadto , że w przypadku zastosowania miarkowania zwrotu kosztów , "uzasadnienie powinno wskazywać jasno na spełnienie przesłanek warunkujących skorzystanie z miarkowania kosztów , zarówno w zakresie częściowego uwzględnienia skargi jaki i okoliczności , które uznano za "uzasadniony przypadek" , o którym mowa w art. 206 p.p.s.a. Ponadto w uzasadnieniu sąd powinien wskazać kwotę zasądzonych kosztów , jak i metodę ich obliczenia , w szczególności zatem powinien sprecyzować ogólną kwotę kosztów postępowania jak i sposób ich miarkowania. Rozpoznając ponownie sprawę , Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Jak wyżej stwierdzono , cytowanym wyrokiem WSA w Olsztynie uwzględnił skargę skarżącej spółki , uchylając w całości zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W konsekwencji , zgodnie z art. 200 p.p.s.a., skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zasadą jest bowiem zasądzenie na rzecz strony skarżącej całości poniesionych przez nią kosztów w przypadku wydania orzeczenia o treści przewidzianej m.in. ( jak w niniejszej sprawie ) w art. 145 § 1 p.p.s.a. Od wymienionej zasady przewidziany jest wyjątek , umożliwiający stosunkowe rozdzielenie kosztów postępowania między stronami , określany jako miarkowanie kosztów . Został on uregulowany w art. 206 p.p.s.a. . Regulacja ta ma charakter wyjątkowy i może być stosowana tylko wyjątkowo . Warunkiem jej zastosowania jest częściowe uwzględnienie skargi , " w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu " . Z treści art. 206 p.p.s.a. wynika więc , że częściowe uwzględnienie skargi może wynikać także z innych przesłanek niż relacja do wartości przedmiotu sporu . Jak wskazuje orzecznictwo i piśmiennictwo , do oceny , czy nastąpiło częściowe uwzględnienie skargi , niezbędne jest porównanie wskazanego przez skarżącego zakresu naruszenia prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie ze stanowiskiem sądu wynikającym z wyroku ( vide : "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym . Komentarz." red. R. Hauser i M. Wierzbicki , wyd. 2. , W-wa 2013, s. 728 , t. 7 i 8 ; także S. Babiarz i in. " Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych " , LexisNexis W-wa 2007, s.218 ). Ponadto , co należy szczególnie podkreślić , zastosowanie art. 206 p.p.s.a. pozostawione jest do uznania sądu . Jest to uprawnienie fakultatywne sądu , którego zastosowanie następuje według własnej swobodnej oceny okoliczności rozpatrywanej sprawy przez sąd , niezależnie od wniosków stron ( cyt. wyżej Komentarz , s.726 -727) . Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy , stwierdzić należy , że wprawdzie decyzje uchylone zostały w całości lecz nie uwzględniono wszystkich zarzutów skargi . Sprawa była bowiem przedmiotem dwukrotnego rozstrzygania przez NSA i trzykrotnego przez WSA . Zarzuty skargi w odniesieniu do poszczególnych lat podatkowych związane były przede wszystkich z kwestią uprawienia skarżącej do skorzystania ze zwolnienia podatkowego wynikającego z uchwały Rady Miasta. Już w toku postępowania sądowego wystąpiła nadto kwestia naruszenia przepisów postępowania podatkowego poprzez pominięcie w decyzjach ustawowego zwolnienia od podatku od nieruchomości dróg wewnętrznych oraz niezgodnego z prawem opodatkowania nieruchomości wykorzystywanej jako przychodnia lekarska . Pierwsza z wymienionych kwestii spornych została rozstrzygnięta niekorzystnie dla spółki , co wynika z wyroków WSA oraz NSA . Z prawomocnego już wyroku WSA z dnia 25 września 2014r. , zapadłego w niniejszej sprawie , a także poprzedzającego go wyroku NSA z dnia 12 czerwca 2014r. , sygn. akt II FSK 1460/12 , wynika , że zaskarżone decyzje wydane zostały jednak z naruszeniem prawa w konsekwencji niezastosowania zwolnień i ulg podatkowych wynikających z praw materialnego w zakresie dotyczącym dróg wewnętrznych oraz budynku przychodni lekarskiej. W tym zakresie decyzje podatkowe nie zawierały bowiem żadnych ustaleń i kwestie z tym związane wymagać będą pełnego wyjaśnienia w ponownym postępowaniu podatkowym. W tym ponownym postępowaniu ustalony więc może być zakres przedmiotowy zwolnień i ulg oraz określona - stosownie do ustaleń - prawidłowa wysokość zobowiązania podatkowego za poszczególne lata. Czy i w jakiej wysokości różnica wystąpi nie jest obecnie ustalone . Trudno zatem dokonać w tej mierze precyzyjnych obliczeń i ustalenia relacji w stosunku do wartości przedmiotu sporu . Wskazania wymaga nadto , że wartość przedmiotu sporu wynikająca ze skarg , która przyjęta była za podstawę określenia wysokości wpisu sądowego , stanowiła kwota nieuzwględnionych zwolnień z tytułu przedsięwzięć inwestycyjnych w poszczególnych latach podatkowych. Te właśnie kwoty spółka wskazała jako sporne, podnosząc , że bezzasadnie określono zobowiązanie podatkowe . Łącznie stanowiło to kwotę 5. 204. 523 zł , a pobrany wpis sądowy wyniósł łącznie 52.047 zł ( 4.570 + 19.298 + 28.179 zł) . Wartość łączna przedmiotu sporu przyjęta do określenia wysokości wpisu sądowego w stosunku do łącznej wysokości zobowiązań podatkowych określonych w decyzji ( 24.517.302 zł) stanowiła ok. 21,2 % . Na taką relację wskazuje także SKO w piśmie z dnia 16 grudnia 2014r. ( k. 390 akt sąd. ). Mając na względzie powyższe rozważania , zasadne jest przyjęcie , że skarga uwzględniona została w części . Na obecnym etapie nie jest jednak możliwe w pełni precyzyjne matematyczne wyliczenie relacji między wartością przedmiotu sporu a wartością wynikającą z uwzględnionych zarzutów ( zakresu naruszenia prawa i interesów spółki ) . W ocenie sądu , po ponownym przeanalizowaniu sprawy , zasadne jest przyjęcie miarkowania kosztów w relacji 20 % jako obciążających organ do 80 % jako obciążających skarżącą . W wyniku przyjęcia powyższej relacji , kwota kosztów postępowania zasądzonych na rzecz spółki wynosi 14. 740 zł . Stanowi to bowiem 20 % ogólnej kwoty kosztów poniesionych w sprawie przez skarżącą , które wynosiły łącznie 73. 698 zł . Na kwotę tę składały się wpis sądowy ( 52.047 zł ) , koszty zastępstwa procesowego jednego pełnomocnika w odniesieniu do każdego roku podatkowego ( 3 x 7.200 zł = 21.600 zł ) oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictw ( 3 x 17 zł = 51 zł) . Były to niewątpliwie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw w rozumieniu art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Ich wysokość była w sprawie potwierdzona wcześniejszymi zapadłymi orzeczeniami ( vide: wyrok WSA w Olsztynie , sygn. akt I SA/Ol 869/09 oraz wyrok NSA , sygn. akt II FSK 1308/10 ) . Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika - radcy prawnego przyjęta została na podstawie art. 205 § 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych....( D.U. nr 163, poz. 1349 ze zm. ) . Mając na względzie powyższe , na podstawie powołanych wyżej przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.