I SA/Ol 552/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. i K. L. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi M. L. i K. L. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]"oraz "[...]" w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu WSA/post.1 - sentencja postanowienia I SA/Ol 552/15 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 552/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargi M. L. i K. L. na ww. decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Wyrok został ogłoszony w dniu 8 października 2015 r. poprzez odczytanie sentencji oraz wskazanie ustnych motywów rozstrzygnięcia. Wnioskiem z dnia 14 stycznia 2015 r. ( powinno być 2016 r.), K. L. zwrócił się do Sądu o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Natomiast wnioskiem z dnia 18 stycznia 2016 r. M. i K. L. zwrócili się do Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie i wydanie przez Sąd uzasadnienia wyroku. Jednocześnie wraz z wnioskiem zwrócili się o sporządzenie i wydanie uzasadnienia wyroku w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że o przeprowadzeniu rozprawy dowiedzieli się dopiero po dostarczeniu im przez Urząd Skarbowy w E. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z przedmiotowej sprawy. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności zostało odebrane w dniu 11 stycznia 2016 r. Skarżący nie posiadali żadnej wiedzy o przeprowadzonej w dniu 8 października 2015 r. rozprawie przed Sądem, a w związku z tym, zostali pozbawieni prawa do podjęcia dalszych czynności procesowych w sprawie. W załączeniu przesłali zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z dnia 8 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W przepisach art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. ustanowiono szczególne warunki, którym powinien odpowiadać wniosek o przywrócenie terminu: 1) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu powinno być wniesione do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, 2) w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 4) równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Należy zaznaczyć, że instytucja przywrócenia terminu umożliwia stronie postępowania obronę swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, czy uchybienie terminu nie nastąpiło z winy strony. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., FZ 713/04, LEX nr 302279 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (np. postanowienie NSA z dnia 10 września 2010 r., II OZ 849/10). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że ogłoszenie wyroku nastąpiło w przedmiotowej sprawie w dniu 8 października 2015 r.. Termin do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku upłynął zatem bezskutecznie dnia 15 października 2015 r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu, niezbędnym było złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku do dnia 15 października 2015 r. włącznie. Rozpoznając natomiast wniosek o przywrócenie terminu Sąd stwierdził, że wnioskodawcy nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, gdyż ich wyjaśnienia nie mogą świadczyć o braku winy (jako koniecznej przesłanki przywrócenia terminu). Nie może bowiem stanowić usprawiedliwienia fakt, że skarżący o przeprowadzonej rozprawie w dniu 8 października 2015 r., dowiedzieli się dopiero w dniu 11 stycznia 2016 r. gdy otrzymali zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Przede wszystkim należy podkreślić, że w wyniku wykonania zarządzenia z dnia 4 września 2015 r. na adres skarżących wysłano zawiadomienia o rozprawie, która miała odbyć się w dniu 8 października 2015 r. o godz. 14.30, w sali B. Jak wynika z akt sądowych, przesyłki pocztowe zawierające zawiadomienie o rozprawie były dwukrotnie awizowane i zostały uznane za doręczone z dniem 23 września 2015 r. na podstawie art. 73 p.p.s.a.. W razie bowiem nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym, za datę doręczenia pisma, stosownie do treści art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, stanowiące rodzaj fikcji prawnej, stwarza domniemanie doręczenia pisma, tj. że przesyłka została doręczona adresatowi, mimo że faktycznie adresat jej nie odebrał. Przesyłkę taką pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Tym samym, argument skarżących, iż dowiedzieli się o przeprowadzeniu rozprawy dopiero w dniu 11 stycznia 2016 r. uznać należało za bezzasadny. Podnoszone natomiast przez wnioskodawców okoliczności wskazują, iż skarżący nie wykazali należytej staranności, jaką można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy podmiotu. Wnioskodawcy nie uprawdopodobnili zatem okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.