I SA/Ol 554/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 13 września 2010 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku F.K. Przedsiębiorstwo A w G. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. F.K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo A w G., we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, gdyż decyzja została wydana w oparciu o kardynalne błędy organu. Należności organu w przedmiotowej sprawie wynoszą 2.654 zł, jednakże jest to jedna z wielu spraw zainicjowanych przez organy w stosunku do skarżącego. Aktualnie toczy się 5 postępowań, w których łączna suma dochodzonych przez organ celny należności jest o wiele większa. Według strony, kwota ta jest dosyć pokaźną sumą, której uiszczenie narazi na poważne perturbacje finansowe wnioskodawcę. Jak podał skarżący, zagrozi to jego płynności finansowej oraz zdolności w wypłacaniu należności z tytułu wypłat pracowniczych oraz innych, w tym podatkowych. Pismem z dnia 27 sierpnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej poinformował, że postanowieniem z dnia "[...]", sprostowanym następnie postanowieniem z dnia "[...]", Naczelnik Urzędu Celnego odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania organ wskazał, że pomimo wezwania wnioskodawca nie złożył zabezpieczenia majątkowego w kwocie pokrywającej należności wynikające z decyzji. Powyższe zaś obligowało organ do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 239f § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a. ), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556). W doktrynie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek ; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006, s. 162). W przeciwnym przypadku brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W analizowanej sprawie skarżący nie wykazał jakie w jego konkretnej sytuacji finansowej, życiowej i osobistej, szczególnie chronione przez system prawny wartości zostałyby zagrożone w przypadku wykonania decyzji i na czym owo zagrożenie miałoby polegać. Strona podniosła jedynie zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji oraz argumenty mające potwierdzać ich zasadność. Zarzuty te nie stanowią jednak przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, gdyż Sąd na obecnym etapie postępowania nie ma kompetencji do badania legalności decyzji. Ponadto skarżący powołał okoliczność, że łączna kwota należności w 5 sprawach, którą będzie zobowiązany uiścić, stanowi "dość pokaźną sumę", jednakże nie podał jej wysokości. Tymczasem z dotychczas przesłanych do Sądu złożonych przez stronę skarg wraz z aktami administracyjnymi wynika, że łączna kwota należności określonych przez Dyrektora Izby Celnej w sprawach o sygn. akt I SA/Ol 495/10 – I SA/Ol 496/10 oraz I SA/Ol 552/10 – I SA/Ol 554/10 wynosi 18.177 zł. Sąd nie dysponował jednakże danymi na temat uzyskiwanych przez wnioskodawcę dochodów oraz wartości majątku nieruchomego i ruchomego. Wnioskodawca pominął również to, czy posiada oszczędności oraz nie określił wysokości miesięcznych wydatków na utrzymanie siebie i rodziny. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia Sądowi dokonanie bezsprzecznej oceny, czy ewentualne wszczęcie egzekucji administracyjnej spowoduje, jak twierdzi strona w uzasadnieniu wniosku, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Końcowo, podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty należności i związane z tym uszczuplenie majątku strony są zwykłym następstwem wydania decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem uprawdopodobnienie, że na skutek ich uiszczenia grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia .