I SA/Ol 567/11

Dnia 28 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2012 roku wniosku Z.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Z.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. postanawia : przywrócić termin do wniesienia skargi. Z. K., reprezentowana przez doradcę podatkowego A. A. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. Termin do złożenia skargi upłynął z dniem 3 sierpnia 2011r. Natomiast skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 sierpnia 2011r. Pełnomocnik skarżącej złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek ten uzasadnił tym, że reprezentował podatniczkę w toku postępowania podatkowego. Decyzja podatkowa została doręczona na adres jego kancelarii w dniu 4 lipca 2011r. W trakcie przygotowania skargi zachorował na zapalenie neuronu przedsionkowego. Choroba ta charakteryzuje się utratą równowagi, zawrotami głowy i mdłościami. W konsekwencji był na zwolnieniu lekarskim od 18 lipca 2011r. do 6 sierpnia 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o nieuwzględnienie wniosku. Organ wskazał, że w trakcie zwolnienia pełnomocnik skarżącej podejmował czynności. W związku z tym choroba nie to choroba nie stanowiła przeszkody w wykonywaniu czynności związanych z wykonywaniem zawodu doradcy podatkowego. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przywrócił termin do wniesienia skargi, w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]", w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zażalenie Dyrektora Izby Skarbowej na powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. NSA wskazał, że nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do stanowiska wyrażonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę narusza art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazuje na nierozpoznanie całokształtu sprawy, a tym samym uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jego kontrolę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30.8.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) , w przypadku gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do postanowień art. 87 § 1 ww. ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl § 2 tego przepisu w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W przedmiotowej sprawie strona uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności ( Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I FZ 445/10 LEX nr 741029). Do przedłożonego wniosku doradca podatkowy dołączył historię choroby. Z jego treści wynika, że choroba ta charakteryzuje się utratą równowagi, zawrotami głowy i mdłościami. Z przedłożonej dokumentacji wynikało ponadto, że doradca podatkowy był na zwolnieniu lekarskim od 18 lipca 2011r. do 6 sierpnia 2011r. Powyższe zaświadczenie lekarskie jest dla Sądu wiążące. W rezultacie należy uznać, że doradca podatkowy nie mógł sporządzić skargi w ustawowym terminie. W związku z tym Sąd nie podzielił stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej, że w trakcie zwolnienia pełnomocnik skarżącej podejmował czynności, to choroba nie stanowiła przeszkody w wykonywaniu czynności związanych z wykonywaniem zawodu doradcy podatkowego. Taki wniosek jest dowolny. Organ nie podważył dowiem autentyczności i wiarygodności przedłożonego zaświadczenia lekarskiego. Uprawniony do weryfikacji zwolnienia lekarskiego był ZUS. Obowiązek ustawowy w zakresie kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień od pracy wynika z art. 68 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. 1999 Nr 60, poz. 636 z późn. zm.). Zgodnie z cytowanym przepisem ustawy, płatnicy składek, którzy zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 ubezpieczonych oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych w stosunku do ubezpieczonych, którym wypłaca zasiłki, uprawnieni są do kontrolowania ubezpieczonych w zakresie prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy zgodnie z ich celem, uprawnieni są również do formalnej kontroli zaświadczeń lekarskich. Przepisy dotyczące kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy stosuje się odpowiednio do zasiłków chorobowych, świadczenia rehabilitacyjnego i zasiłków opiekuńczych. Zasady i tryb prowadzenia tych kontroli określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy oraz formalnej kontroli zaświadczeń lekarskich (Dz. U. 1999 Nr 65, poz. 743). Jak już wyżej wspomniano, kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy z powodu choroby lub konieczności sprawowania przez ubezpieczonego opieki nad członkiem rodziny dokonują płatnicy składek na ubezpieczenie chorobowe, którzy zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 ubezpieczonych. Powołane wyżej rozporządzenie określa zasady postępowania płatnika składek w zakresie prowadzenia kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy w przypadku choroby lub konieczności sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Kontrola formalna zaświadczeń lekarskich polega na sprawdzeniu, czy zaświadczenie: nie zostało sfałszowane, czy zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich oraz wzorów zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jeżeli w wyniku dokonanej kontroli zachodzi podejrzenie, że zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, płatnik składek występuje do lekarza leczącego o wyjaśnienie sprawy. W przypadku zaś podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie wydane zostało niezgodnie z przepisami dotyczącymi zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, płatnik składek występuje o wyjaśnienie do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z cytowanym rozporządzeniem, zaświadczenie lekarskie wystawia się na okres od dnia, w którym przeprowadzono badanie, lub od dnia bezpośrednio następującego po dniu badania. Zaświadczenie lekarskie może być wystawione wstecznie, na okres nie dłuższy niż 3 dni poprzedzające dzień, w którym przeprowadzono badanie, jeżeli jego wyniki wskazują, że ubezpieczony w tym okresie niewątpliwie był niezdolny do pracy. Lekarz psychiatra może wystawić wsteczne zaświadczenie lekarskie na okres dłuższy niż 3 dni poprzedzające badanie, w razie stwierdzenia lub podejrzenia zaburzeń psychicznych ograniczających zdolność ubezpieczonego do oceny własnego postępowania. W przypadku gdy zaświadczenie lekarskie wystawia starszy felczer lub felczer, okres orzeczonej niezdolności do pracy jednorazowo nie może być dłuższy niż 7 dni, a łączny okres niezdolności do pracy nie może przekroczyć 14 dni. Ograniczenia te wynikają z art. 71 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. Nr 60, poz. 636) zmieniającego ustawę z dnia 20 lipca 1950 r. o zawodzie felczera (Dz. U. Nr 36, poz. 336; 1954 Nr 57, poz. 284 oraz 1998 Nr 143, poz. 916). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia