I SA/Ol 569/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Protokolant Stażysta Karolina Arkita, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 8 lutego 2018r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego postanawia zawiesić postępowanie sądowe D.P. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", ustalającą nienależnie pobrane płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego za lata 2010 – 2013 w łącznej wysokości 311.873,40 zł. Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie wskazano, że w wyniku przeprowadzonej w dniach od 10 lipca do 6 sierpnia 2014 r. kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym strony, "[...]" organ I instancji wydał decyzję, którą odmówił stronie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014 r.. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR rozstrzygnięciem z dnia "[...]". Mając to na względzie, organ I instancji decyzją z "[...]" ustalił beneficjentowi kwotę nienależnie pobranych środków finansowych za lata 2010 – 2013, powołując jako podstawę prawną art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 173 ze zm.), art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 29 maja 2009 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1512 ze zm.) oraz § 46, § 50, § 58 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm., dalej jako: rozporządzenie z 2013 r.") oraz art. 18 ust. 1 akapit 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE Nr L 25, s.8 z dnia 28 stycznia 2011r.; dalej jako rozporządzenie Komisji UE nr 65/2011). Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Wnosząc o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, strona podniosła, że nie zostało dotychczas zakończone postępowanie karne przez Sądem Rejonowym o sygn. akt "[...]" przeciwko osobom prowadzącym w 2014 r. kontrolę na miejscu w gospodarstwie strony, jak również postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Olsztynie z dnia 21 stycznia 2016 r. o sygn. akt I SA/Ol 766/15, oddalającego skargę na decyzję w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014. Zdaniem skarżącego, rozstrzygnięcie niniejszych spraw będzie miało bezpośredni wpływ na wynik niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.,), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd opowiada się przy tym za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodzącym poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego powinna być bowiem analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Należy zatem uznać, że ekonomika procesowa oraz względy sprawiedliwości przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie istnienia nadal nie rozstrzygniętej ostatecznym orzeczeniem Sądu kwestii mogącej mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Sądowi z urzędu wiadome jest, że w związku z wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 21 stycznia 2016r., sygn. akt I SA/Ol 766/15, oddalającym skargę D.P. na decyzję w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014, wniesiona została skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Prawomocne i ostateczne rozstrzygnięcie sprawy w tym przedmiocie może mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zaskarżono decyzję Dyrektora ARiMR z dnia "[...]", ustalającą kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Zauważyć bowiem należy, że ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r. - tak jak domaga się tego skarżący w odrębnym postępowaniu - będzie wpływać na ocenę legalności zaskarżonej decyzji Dyrektora ARiMR. Nie stanowi natomiast podstawy zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego powoływany przez stronę skarżącą fakt prowadzenia postępowania karnego w sprawie poświadczenia nieprawdy w raporcie z czynności kontrolnych oraz zniszczenia dokumentów przez osoby prowadzące kontrolę uprawy w 2014 r.. Podnieść w tej kwestii należy, że w myśl art. 11 p.p.s.a., sąd administracyjny jest związany jedynie ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego wydanego w postępowaniu karnym. Warunkiem zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 tej ustawy jest zaś istnienie obiektywnego i bezpośredniego związku pomiędzy rozstrzygnięciem zapadłym w innym postępowaniu, a zaskarżonym rozstrzygnięciem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu tym sąd administracyjny dokonuje wyłącznie kontroli zaskarżonej decyzji na podstawie kryterium zgodności z prawem. Postępowanie karne ma charakter niezależny względem postępowania administracyjnego, w związku z czym orzeczenie zapadłe w postępowaniu przed sądem karnym, choć pośrednio może mieć wpływ na ustalenia poczynione w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie warunkuje jednak możliwości dokonania przez sąd administracyjny oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji organu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia