I SA/Ol 571/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. "A" w C. zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że Zaskarżona decyzja obarczona jest istotnymi wadami, ale mimo to ma walor ostateczności, przez co zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tą decyzją znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono, że podatek od nieruchomości za 2014 r. skarżąca uiściła na rzecz Gminy w kwocie 189 728,00 zł. Wobec powyższego na rzecz Gminy została uiszczona większa część kwoty podatku, którą ustalił Organ pierwszej instancji. Wobec uiszczenia kwoty podatku w wysokości 189 728,00 zł budżet Gminy został zasilony, natomiast konieczność uiszczenia pozostałej kwoty przez Skarżącą może poważnie wpłynąć na płynność finansową "A". Do skargi załączono zestawienia należności, które przysługują skarżącej, a z dochodzeniem których ma ona ogromne trudności. Przykładowo wobec dłużników wymienionych w pkt 3 i 7 prowadzona jest egzekucja praktycznie bezskuteczna Jednakże skarżąca liczy na zawarcie ugody z członkami zarządu spółki wskazanej w pkt 7. Wniosek w tej sprawie został złożony do Sądu i aktualnie strona czeka na wyznaczenie posiedzenia. Nadmieniono również, że skarżąca jako instytucja współpracująca z Zakładem Karnym w K. czynnie uczestniczy w procesie resocjalizacji skazanych. W Oddziale skarżącej w K. znajdują pracę skazani pozbawieni wolności, którzy m.in. dzięki pracy są przygotowywani do funkcjonowania w społeczeństwie po dobyciu kary. Podkreślono, że narażanie skarżącej, w aktualnym stanie rzeczy na kolejny wydatek rzędu kilkudziesięciu tysięcy złotych może doprowadzić do konieczności ograniczenia w zatrudnieniu skazanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Chodzi zatem m.in. o sytuację, w której wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty przez nią jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). Ponadto zauważyć należy, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki, przy czym przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine, posługując się zwrotem "zachodzi niebezpieczeństwo", wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (postanowienie NSA z 30.06.2010 r., sygn. akt I GZ 196/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, okoliczności opisane w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także dokumenty dołączone do skargi, potwierdzające sytuację skarżącej, stanowią podstawę do stwierdzenia, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji spowodować może znaczną dla wnioskodawczy szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Powyższe, zdaniem Sądu, determinuje uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym kontekście jako w pełni zasadne jawią się zaprezentowane we wniosku uwagi o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji. Powyższe determinuje uznanie, że w sprawie zachodzi przesłanka zastosowania instytucji ochrony tymczasowej unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd podkreśla jednocześnie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i stosownie do art. 61 § 6 p.p.s.a. upada z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.