I SA/Ol 59/09

Dnia 12 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2009 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku J. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie: podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" "[...]", skarżący J. F. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. W uzasadnieniu skargi podniósł, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu w sprawie C-414/07 dokonał wykładni art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/338/EWG z dnia 17 maja 1977 r. kwestionując przepisy prawa krajowego dotyczące ograniczenia prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów używanych dla celów prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym wskazał, że powoływane w decyzji przepisy prawa krajowego, ograniczające to prawo, nie mają zastosowania. Podkreślił, iż zaskarżona decyzja nie rodzi bezpośredniego obowiązku podatkowego, to jednak wpływa ona na zakres rozliczeń podatnika ze Skarbem Państwa. W związku z tym wskazał, iż wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 18.06.2004r., FZ 138/04, niepubl.). Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20.12.2004r., GZ 138/2004, LEX nr 281811). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała jedynie, że decyzja ta jest merytorycznie niesłuszna. Natomiast nie zostały przedstawione żadne okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest postępowaniem wpadkowym, w którym sąd nie rozstrzyga o istocie sprawy. Dlatego też w tym postępowaniu Sąd nie bada prawidłowości zastosowania przez organy przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Te okoliczności będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, czego wyrazem będzie orzeczenie kończące postępowanie. Dlatego też powoływanie się na nie na etapie postępowania wpadkowego, jakim jest rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania, nie może być brane pod uwagę. Zatem stanowisko skarżącego, że zaskarżona decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 9.09.2004r., FZ 358/04, niepubl.). Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.