I SA/Ol 60/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski, Sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant Marika Brzozowiec, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r., sprawy ze skargi I.G.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]", w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych 1. oddala skargę, 2. przyznaje doradcy podatkowemu R.M., kwotę 292,80 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz 17 zł (słownie: siedemnaście) tytułem zwrotu wydatków, płatne z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania I. G. J. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]’ Nr "[...]", odmawiającej umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za XII 2003r., l-XII 2004r. oraz I 2005r. w kwocie łącznej 5.496,00 zł (należność główna - 11.472,12 zł), podatku dochodowym od osób fizycznych za XII 2001r. i XII 2002r., w kwocie 40.561,00 zł (należność główna 48.041,90 zł) oraz w zryczałtowanym podatku dochodowym od sprzedaży nieruchomości za XII 200lr., w kwocie 4.745,00 zł (należność główna - 4.000,00 zł) oraz umarzającej postępowanie podatkowe w przedmiocie umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym (PIT-4) za lata 2001-2003, w kwocie 22.779,00 zł (należność główna - 28.289,00 zł) z uwagi na fakt, że stało się ono bezprzedmiotowe, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Pismem z dnia 18 kwietnia 2008r. uzupełnionym pismem z dnia 15 maja 2008r., strona zwróciła się z prośbą o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 i 2002 rok w kwocie 49.041,90 zł (odsetki - 45.561,00 zł), zryczałtowanym podatku dochodowym od sprzedaży nieruchomości w O. w kwocie 4.000,00 zł (odsetki - 4.745,00 zł), podatku od towarów i usług za okres od XII 2003r. do I 2005r. w kwocie 11.472,12 zł (odsetki - 5.496,00 zł) oraz od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych (zgodnie z PIT-4), za lata 2001-2003 w kwocie 28.289,00 zł (odsetki - 22.779,00 zł). W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zaległości podatkowe powstały w wyniku splotu okoliczności, na które nie miała wpływu. Wyjaśniła, iż nie wywiązanie się z obowiązku terminowego wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku od towarów i usług, związane było z kłopotami finansowymi, które powstały już na początku realizacji prowadzonej przez nią inwestycji dotyczącej nieruchomości położonej w O. Podkreśliła, iż źródłem tych kłopotów było nieprawidłowe kredytowanie przez Bank. Wskazała, iż nie wywiązanie się przez bank z umowy o kredyt inwestycyjny, stało się przedmiotem roszczeń wobec Banku. Wszystkie uchybienia banku zostały zawarte w pozwie, który aktualnie znajduje się w Sądzie Okręgowym. Strona podkreśliła ponadto, że syn – R. D.J. - był poręczycielem kredytu inwestycyjnego w Banku i kredytu obrotowego w Banku Spółdzielczym. Wskazała, iż oba kredyty zostały zrestrukturyzowane w 2005r., pod warunkiem przejęcia ich do spłaty przez R. D. J. Ponadto oświadczyła, że Bank restrukturyzację kredytu warunkował przekazaniem nieruchomości dla syna, co w 2005r. zrealizowała. Podkreśliła, iż sprzedaż przez syna części usługowej nieruchomości w O., umożliwiło spłatę należności ciążących na nim, otwierając jednocześnie możliwość pomocy w spłacie zobowiązań strony. Naczelnik Urzędu Skarbowego kierując się treścią art. 67a § 1 pkt 3, art. 207 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi podatkowej oraz umorzył postępowanie podatkowe w przedmiocie umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym za lata 2001-2003, z uwagi na fakt, iż ustawa nie przewiduje możliwości umorzenia należności ciążących na stronie z tytułu pełnienia obowiązków płatnika. W odwołaniu od powyższej decyzji I. G. J. zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie odwołującej się opisana przez nią sytuacja spełniła przesłankę "ważnego interesu podatnika". Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił odwołania. Powołując się na treść art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej oraz przywołując bogate orzecznictwo sądowe w tym zakresie uznał, że sytuacja materialna i życiowa strony nie uzasadnia zastosowania przedmiotowej ulgi podatkowej. Stwierdził, że odwołująca się otrzymuje miesięcznie świadczenie z tytułu emerytury w wysokości 1.336,31 zł brutto. Wysokość świadczenia emerytalnego pomniejszona jest z powodu zajęcia wierzytelności w trybie sądowej egzekucji komorniczej, o kwotę 334,07 zł. Zamieszkuje razem z synem, w piętrowym domu, który jest jego własnością. Nie prowadzi z synem wspólnego gospodarstwa domowego. Organ ustalił, że syn wnioskodawczyni reguluje wszystkie rachunki związane z utrzymaniem domu. Odwołująca nie posiada praw majątkowych stanowiących jej własność: wierzytelności, akcji, obligacji, weksli, praw autorskich. W okresie od 14 lutego 1998r. do 31 stycznia 2005r., prowadziła działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej wyrobów farmaceutycznych. Na podstawie umowy darowizny- akt notarialny Rep. A Nr "[...]" z dnia 13 stycznia 2005r., I.G.J. wraz z mężem I.J., darowała synowi, R.D.J., z udziału związanego z niewyodrębnionymi samodzielnymi lokalami użytkowymi, udział wynoszący 144110.000 (sto czterdzieści cztery dziesięciotysięcznych) części we współwłasności zabudowanej nieruchomości, położonej w O. Wartość rynkową przedmiotu umowy darowizny, strony określiły na 18.000,00 zł. Następnie w dniu 3 lutego.2005r., umową zniesienia współwłasności nieruchomości - akt notarialny Rep. A Nr "[...]" I. i I.J., dokonali nieodpłatnego zniesienia współwłasności udziału związanego z niewyodrębnionymi samodzielnymi lokalami użytkowymi w ten sposób, iż. syn, R. D.J. otrzymał na wyłączną własność tenże udział (144110.000 części zabudowanej nieruchomości, położonej w O. wraz z udziałem wynoszącym 5.432110.000 (pięć tysięcy czterysta trzydzieści dwa dziesięciotysięcznych) części we współwłasności nieruchomości zabudowanej, położonej w O. Obszar tej nieruchomości, według stanu wpisu w księdze wieczystej, wynosił 0,0311 ha. Wartość rynkową przedmiotu umowy, strony określiły na kwotę 600.000,00 zł. Łącznie nabyte w powyższy sposób udziały przez R.D.J. wynosiły 5.576110.000 (pięć tysięcy pięćset siedemdziesiąt sześć dziesięciotysięcznych) części ww. zabudowanej nieruchomości, co skutkowało tym, iż syn wnioskodawczyni stał się wyłącznym właścicielem mieszczących się w przedmiotowym budynku, pięciu samodzielnych niewyodrębnionych lokali użytkowych, o powierzchni 481,30 m2. Organ ustalił także, że odwołująca się posiada obciążenie finansowe w postaci zaciągniętego kredytu w Banku w kwocie 200.000 Euro. Do 2005r. spłaciła 31.000 Euro i zgodnie z oświadczeniem, spłata kredytu trwa nadal. Na podstawie oświadczenia strony ustalił, że stałe miesięczne wydatki wynoszą ok. 4.890 zł, w tym z tytułu rat kredytu – 4.000 zł, a zatem znacznie przekraczają dochód miesięczny wnioskodawczyni. Przy czym, jak wskazał organ odwoławczy, podatniczka nie określiła ponoszonych kosztów: wyżywienia, ubrania, opłat za telefon oraz wysokości innych zobowiązań, pomimo wezwania. Dodatkowo, na podstawie przedłożonych przez stronę dokumentów organ stwierdził, że odwołująca się ma stwierdzone inwalidztwo trzeciej grupy na trwałe, z rozpoznaniem: choroby niedokrwiennej serca z zaburzeniami rytmu serca, wady serca złożonej, przebytego zapalenia mięśnia serca, kamicy nerkowej z przebytym pyolocystitem. Jest pod opieką kardiologa i leczy się prywatnie. Wymaga także ścisłego leczenia w Centrum Osteoporozy. Nadto stwierdził, że przeciwko I.G.J. prowadzonych jest łącznie osiemnaście postępowań egzekucyjnych. Sprawy czynne prowadzone są od 2006 roku. Kwota zadłużenia wyliczona na dzień 24 lipca 2008r., wynosiła łącznie 845.626,59 zł. Wierzycielami są osoby prywatne, banki, ZUS, Urząd Skarbowy i Gmina. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy nie znalazł podstaw do udzielenia ulgi, pomimo wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika, przejawiającego się brakiem możliwości jednorazowej zapłaty odsetek za zwłokę. Uznał, że zebrane w toku postępowania materiały i dowody w sprawie, wykazywały, iż na aktualną sytuację strony nie miały wpływu czynniki o charakterze nadzwyczajnym. Zaległość nie powstała w związku ze szczególnymi zdarzeniami, niezależnymi od sposobu postępowania strony, bądź spowodowana została działaniem czynników, na które nie miała wpływu. Zdaniem organu istotne w sprawie jest to, że bezpośrednią przyczyną jej powstania było nie wypełnienie przez I.J. obowiązku nałożonego przez ustawodawcę. Składając oświadczenie o przeznaczeniu przychodu ze sprzedaży w ciągu dwóch lat na własne cele mieszkaniowe, strona była świadoma ciążącego na niej zobowiązania. Pomimo tego, nie wywiązała się z podjętego dobrowolnie zobowiązania, jak też nie zabezpieczyła środków finansowych na jego uregulowanie. Odnosząc się do kwestii złego kredytowania przez Bank, na które powoływała się strona w odwołaniu i w całym prowadzonym postępowaniu, stwierdził, że uwzględnienie tej okoliczności przez organy podatkowe stanowiłyby przeniesienie ciężaru prowadzonej działalności gospodarczej na budżet państwa i naruszyłoby zasadę równości podatników wobec prawa i byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Podkreślił, że w przypadku gdy trudności finansowe podatnika, nie są rezultatem zaistnienia niezależnych od niego okoliczności, to nie ma podstaw do odstąpienia przez wierzyciela podatkowego od dochodzenia świadczenia podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2000r., sygn. akt I SA/Lu 375/99, LEX Nr 47514). Odmawiając stronie prawa do udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowych organ podatkowy II instancji stwierdził, że strona miała możliwość uregulowania ciążących na niej zobowiązań ze środków pochodzących ze sprzedaży nieruchomości w 2001r. oraz posiadała majątek w postaci nieruchomości, położonej w O., który wraz z mężem przekazała synowi . Przy tym organ odwoławczy podkreślił, że wartość przekazanego synowi majątku według sporządzonego w dniu 31 marca 2007r. operatu szacunkowego, wynosiła 930.000 zł, a zatem znacznie przekraczała wysokość ciążącego na stronie zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do zarzutów strony, w kwestii spełnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" organ odwoławczy potwierdził, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika w postaci braku możliwości jednorazowej zapłaty odsetek za zwłokę. Przy czym zauważył, że decyzja w przedmiocie udzielenia ulgi oparta jest na konstrukcji uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ nie jest bezwzględnie zobowiązany do zastosowania ulgi, ponieważ jest to instytucja wyjątkowa i może mieć miejsce tylko w przypadkach szczególnych i wyjątkowych. Pokreślił, iż rolą organów podatkowych jest też wyważenie w indywidualnym stanie faktycznym sprawy ważnego interesu podatnika z interesem publicznym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie I. G. J. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji. Zarzuciła jej demagogię. Zwróciła uwagę na decyzje w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 i 2002 r. wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]". W ocenie skarżącej określenie zaległości podatkowych ww. decyzjami spowodowane było odmiennym podejściem do wydatków na budowę mieszkań przez organ podatkowy. W związku z powyższym nie podziela poglądów wyrażonych zaskarżoną decyzją, iż swoim zawinionym działaniem doprowadziła do powstania zaległości. Podniosła, iż "nikt nie jest nieomylny". Zarzuciła, że Urząd Skarbowy również błędnie egzekwuje od jej syna zaległości podatkowe na podstawie decyzji w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej ze sprzedaży nieruchomości. Jako niezgodny ze stanem faktycznym uznała wywód dotyczący możliwości uregulowania należności z majątku przekazanego synowi. Podkreśliła, że w momencie wydania decyzji określających zobowiązanie za 2001 i 2002 r. nie prowadziła już działalności gospodarczej, nie posiadała też żadnych dochodów poza emeryturą. Wyjaśniła, że kwoty ze sprzedaży nieruchomości w 2001 r. przeznaczyła na budowę budynku, w którym na poddaszu miało powstać mieszkanie dla właściciela. Dlatego też nie wyodrębniła wydatków na prywatne i na inwestycję w ramach działalności. Zdaniem skarżącej zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza słuszność skargi i poprzedzającego go odwołania. W ocenie strony organ odwoławczy naruszył art. 121 § 1 jak i też art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreśliła, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego wykazała, iż zaległości podatkowe nie powstały z jej winy co skutkuje zaistnieniem przesłanek do umorzenia powstałych odsetek za zwłokę. Stwierdziła, iż organ odwoławczy uzasadnił swoje stanowisko w oderwaniu od faktów, opierając się na cytatach z wyroków sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego, co upoważniałoby Sąd do jej uchylenia w całości lub w części, w oparciu o powołany powyżej przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), stanowiący, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzja o umorzeniu zaległości podatkowej wydana na podstawie cytowanego przepisu ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że do organu administracji państwowej należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. To od decyzji organu zależy czy uzna, że w konkretnej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w tym przepisie tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny. Jednocześnie ich wystąpienie nie determinuje pozytywnej decyzji organu podatkowego, albowiem jest on uprawniony, a nie zobowiązany do rozważenia, czy w ogóle, a jeżeli tak, to w jakiej części, zaległość może być umorzona. Uznając za słuszny zarzut skargi o niezasadności przedstawienia tak szerokich wywodów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do rozumienia pojęć "ważnego interesu podatnika" jak i "interesu publicznego" Sąd stwierdza, że owa "demagogia" nie miała wpływu na wynik sprawy, gdyż przedstawionemu rozumieniu wskazanych pojęć nie można zarzucić błędu w wykładni prawa materialnego. W ocenie Sądu organy podatkowe dokonując koniecznych ustaleń w sprawie nie dopuściły się też naruszenia prawa procesowego. Poczynione ustalenia były wystarczające do merytorycznego załatwienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych. Istotne jest przy tym, że to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia odsetek od zaległości podatkowej, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe z zachowaniem obowiązujących zasad postępowania przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zbadały sytuację materialną i finansową skarżącej i poddały ocenie racje, na które powoływała się strona w toku prowadzonego postępowania. Sytuacja skarżącej nie została uznana jako szczególna i wyjątkowa. Zdaniem Sądu ocenie tej nie można zarzucić dowolności, opiera się ona na przyjętej w orzecznictwie wykładni wyżej cytowanego przepisu dotyczącego umorzenia zaległości podatkowej, mieści się w ramach przyznanego organom uznania administracyjnego. W sytuacji, gdy organy podatkowe wszechstronnie rozważyły i oceniły wszystkie aspekty faktyczne i prawne i w wyniku tej oceny podjęły decyzję mieszcząca się granicach uznania administracyjnego Sąd nie znalazł podstaw do uznania jej za niezgodną z prawem. Podkreślić w tym miejscu wypada, że organy uznały, iż w sprawie występuje przesłanka ważnego interesu podatnika w postaci braku możliwości jednorazowej spłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Jednakże sytuacja ta nie została spowodowana nadzwyczajnymi zdarzeniami losowymi, na które zobowiązana nie miała wpływu. Wręcz przeciwnie swoim działaniem doprowadziła do sytuacji, w której obecnie dysponuje wyłącznie dochodem z tytułu emerytury, zaś cały posiadany majątek przekazała synowi. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd nie neguje prawa strony do swobodnego rozporządzania swoim majątkiem, jednakże podjęte przez stronę działania nie mogą obecnie skutkować udzieleniem ulgi w spłacie zaległości podatkowych. Nie bez znaczenia w sprawie jest również to, że przedmiotem wniosku są odsetki za zwłokę powstałe m.in. od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. Wskazać należy, że z uwagi na obrotowy, a nie majątkowy charakter podatku, nie stanowi on obciążenia dla samego podatnika, a jedynie dla ostatecznego konsumenta. Podatek jest bowiem wliczany w cenę towaru lub usługi, a jedynym obowiązkiem podatnika jest jego prawidłowe naliczenie i odprowadzenie na rachunek Skarbu Państwa. Tym samym, zapłata tego podatku jest niezależna od wyników finansowych przedsiębiorcy. Podatnik jest więc w istocie swego rodzaju "pośrednikiem" w przekazywaniu środków pieniężnych należnych z tytułu podatku VAT. W sytuacji więc, gdy podatnik nie wywiązuje się z ciążącego na nim obowiązku, de facto zatrzymuje środki pieniężne stanowiące dochód budżetu. Jednocześnie w ten sposób, z własnej woli i na skutek własnych, świadomych działań podatnik prowadzi do powstania odsetek od zaległości podatkowej . Również odnosząc się do pozostałych odsetek za zwłokę naliczonych w związku z zaległościami podatkowymi w podatku dochodowym od osób fizycznych czy też zryczałtowanym podatku dochodowym należy stwierdzić, że powstanie tych zaległości było wynikiem wyłącznie nieprawidłowego działania podatnika. Podnoszona przez wnioskodawczynię okoliczność odmiennej interpretacji przepisów podatkowych nie przemawia również za uznaniem, iż wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika, a tym bardziej przesłanka interesu publicznego. W sytuacji zatem gdy nieregulowanie należności fiskalnych nie jest następstwem okoliczności nadzwyczajnych, brak jest podstaw, aby uznać, że spełniona została przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego o jakim mowa w art. 67a Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie skarżąca posiada dochód z tytułu emerytury, a zatem posiada środki finansowe. Nadto jak wynika z akt organy podatkowe prowadzą w stosunku do syna skarżącej skuteczną egzekucję na podstawie decyzji o solidarnej odpowiedzialności R.D.J. ze skarżącą za zaległości powstałe do dnia nabycia majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem w sytuacji możliwości ściągnięcia powstałych zaległości podatkowych udzielenie żądanej ulgi byłoby w sprzeczności z interesem publicznym, przejawiającym się m.in. w konieczności dążenia do zapewnienia stałych dochodów budżetowych. Trudności finansowe oraz zdrowotne skarżącej mogą stanowić przeszkodę w jednorazowej zapłacie zaległości, ale nie mogą stanowić podstawy do umorzenia zaległości podatkowej, czy też odsetek za zwłokę. Sąd uznał, że Dyrektor Izby Skarbowej, podejmując zaskarżoną decyzję, nie wykroczył poza granice przyznanego mu uznania administracyjnego, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.