I SA/Ol 603/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Piskozub (sprawozdawca), sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 Oddala skargę. I SA/Ol 603/12 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. Dyrektor "[...]’ Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję z dnia "[...]" Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, w której organ odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz nałożył sankcję finansową. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 16 maja 2011 roku A. Spółka z o.o. w organizacji z siedzibą B., złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej do gruntów rolnych na 2011 rok. Spółka ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do powierzchni 360,90 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych do powierzchni 303,90 ha. Jednocześnie wraz z w/w wnioskiem Spółka złożyła wniosek o wpis do ewidencji producentów celem nadania jej numeru ewidencyjnego producenta rolnego. Do wniosku o wpis do ewidencji producentów dołączony został akt notarialny Repertorium "[...]" z dnia 16 maja 2011 r. umowy o zawiązaniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przez K. C., B. M. oraz T. O. Do reprezentacji spółki wyznaczony został K. C. Wnioski zostały złożone w Biurze Powiatowym osobiście przez B. M. W dniu 24 maja 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego postanowieniem z dnia "[...]" zawiesił postępowanie w sprawie nadania numeru producenta. W dniu 16 czerwca 2011 r. B. M. pełniący funkcję "[...]" w Biurze Powiatowym wydał postanowienie z dnia "[...]’ o przedłużeniu terminu zawieszenia postępowania w sprawie nadania numeru producenta do dnia rozpatrzenia przez sąd wniosku o wpis do KRS. W związku z uzyskaniem przez Spółkę numerów Regon i NIP, jak też wpisaniem Spółki do KRS, Kierownik Biura Powiatowego podjął zawieszone postępowanie i w dniu 03-10-2011 r. wydał zaświadczenie o nadaniu Spółce numeru producenta. W dniu 04-10-2011 r. do Spółki zostało wystosowane wezwanie z dnia 03-10-2011 do usunięcia braków formalnych w złożonym wniosku o przyznanie płatności bezpośredniej do gruntów rolnych na 2011 rok polegających na tym, że wnioskodawca nie podpisał wniosku. W odpowiedzi na wezwanie K. C. reprezentant Spółki przesłał pocztą podpisaną korektę wniosku o przyznanie płatności bezpośredniej do gruntów rolnych na 2011 rok. Jednocześnie wraz z korektą w/w wniosku Spółka przesłała nie podpisany przez wnioskodawcę wypełniony formularz wycofania całego wniosku o przyznanie płatności bezpośredniej do gruntów rolnych na 2011 rok. W dniu 09 listopada 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego wystosował do Spółki wezwanie z dnia 09-11-2011 do usunięcia braków formalnych w złożonym wycofaniu wniosku o przyznanie płatności bezpośredniej do gruntów rolnych na 2011 rok polegających na tym, że wnioskodawca nie podpisał w/w wniosku. W dniu 21 listopada 2011 r. wpłynęło pismo od Spółki z dnia 18 listopada 2011 r. informujące, że wycofanie całego wniosku zostało złożone omyłkowo. W dniu 24-10-2011 r. w Biurze Powiatowym ARiMR podczas obsługi wniosku o przyznanie płatności bezpośredniej do gruntów rolnych na 2011 rok złożonego przez C. wykryto konflikt kontroli krzyżowej pomiędzy dwoma producentami – C. oraz A. Spółką z o.o. dotyczący działek ewidencyjnych: nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]". Z wyjaśnień złożonych przez C. wynikało, że wymienione w wezwaniu działki ewidencyjne znajdują się w zasobach Agencji Nieruchomości Rolnych, Agencja Nieruchomości Rolnych ich nie użytkowała oraz nie przekazywała innym podmiotom i nikt nie miał tytułu prawnego do ich użytkowania ( odpowiedź na wezwanie z dnia 02.11. 2011 r.). Podczas kontroli administracyjnej wniosków przez Biuro Powiatowe w dniu 09.11.2011 r. wykryto konflikt kontroli krzyżowej pomiędzy producentami - Fundacją B. a A. Spółką z o.o. dotyczący działki ewidencyjnej: nr "[...]", ( powierzchnia zgłoszonych przez Spółkę gruntów rolnych 10,00 ha) oraz R. T. a Spółką dotyczący działki ewidencyjnej: nr "[...]" (powierzchnia zgłoszonych przez Spółkę gruntów rolnych 62,50 ha). W złożonym przez Fundację B. w dniu 24 listopada 2011 r. oświadczeniu wynikało, że jest ona dzierżawcą nieruchomości oznaczonej jak działka gruntu nr "[...]" i zgodnie z zapisami umowy dzierżawy w dniu 15 kwietnia 2011 r. przystąpiła do użytkowania gruntów w niej wymienionych. Do oświadczenia dołączona została kopia umowy dzierżawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. zawarta pomiędzy M. R. właścicielem gruntów a Fundacją B. W dniu 12 stycznia 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego przekazał listownie kopie oświadczeń złożonych przez R. T., potwierdzające użytkowanie przez niego działki "[...]". Oświadczenia zostały złożone przez M. O. i A. O., którzy wskazali, że zbierali z tej działki słomę, I. S., który oświadczył, że odwoził zboże od kombajnu podczas koszenia pszenicy, sołtysa H. K., który oświadczył, że był na tym polu podczas zbioru pszenicy i żyta. Podczas kontroli administracyjnej wniosku Spółki przez Biuro Powiatowe w dniu 04 stycznia 2012 r. wykryto konflikt kontroli krzyżowej pomiędzy producentami – P. P. a A. Spółką z o.o. dotyczący następujących działek ewidencyjnych: nr "[...]", nr "[...]" (powierzchnia zgłoszonych przez Spółkę gruntów rolnych 4,00 ha) na wezwanie do złożenia wyjaśnień żadna ze stron nie ustosunkowała się do w/w wezwania. W dniu 23.01.2012 r. do Biura Powiatowego wpłynął raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni Nr "[...]" oraz raport z czynności kontrolnych w zakresie wzajemnej zgodności nr "[...]" przeprowadzonych metodą inspekcji terenowej na wszystkich działkach rolnych zgłoszonych do płatności przez Spółkę na rok 2011. W wyniku kontroli poszczególnych działek rolnych stwierdzono nieprawidłowości i zastosowano kody oznaczone symbolem DR. Na podstawie pisma ANR "[...]" z dnia 15-02-2012 r. ustalono, że następujące działki ewidencyjne zgłoszone we wniosku spółki znajdują się w zasobach ANR: nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]’, nr "[...]", nr "[...]". Natomiast działka ewidencyjna nr "[...]" od dnia 13.12.2010 r. stanowiła własność V. Ł. Organ wskazał, iż stosownie do art. 7 ust.1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja zadeklarowanych gruntów rolnych. Zgodnie natomiast z Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1444/2002 z dnia 24 lipca 2002 r. zmieniającym decyzję Komisji 2000/115/WE odnoszącą się do definicji charakterystyk, wyjątków od definicji oraz regionów i okręgów, dotyczących przeglądów struktury gospodarstw rolnych (Dz. Ur. UE L nr 216, z dn. 12.08.2002 r., str. l), Załącznik I "Gospodarstwo rolne ", B. "Osobowość prawna- i zarządzanie gospodarstwem I", określa, że: posiadaczem gospodarstwa jest osoba fizyczna, grupa l osób fizycznych lub osoba prawna, na której rachunek i w imieniu której gospodarstwo rolne jest prowadzone oraz, która odpowiada za nie prawnie i ekonomicznie, tzn. podejmuje ryzyko ekonomiczne gospodarstwa. Odnosząc się do wezwania organu w jaki sposób i przy pomocy jakich pracowników oraz sprzętu Spółka uprawiała działki rolne o łącznej pow. 360,90 ha , Strona podała, że wykonywała zabiegi talerzowania, zbierała kamienie, wycinała drzewa i krzewy. Prace wg Spółki wykonywane były przez cztery osoby i trzy ciągniki rolnicze, z działek miała być pozyskiwana biomasa do produkcji brykietu a typowano działki, które wyglądały na nie użytkowane rolniczo, działki wybrano na podstawie oględzin oraz informacji pozyskanych z ogólnodostępnych źródeł. W ocenie organu I instancji, Spółka nie dysponując sprzętem rolniczym, pracownikami oraz nie posiadając odpowiednich sił i środków nie była w stanie na dzień 31-05-2011 r. dokonać zabiegów agrotechnicznych na działkach rolnych o powierzchni 360,90 ha położonych na obszarze całego województwa "[...]". Spółka nie była w stanie przedstawić żadnych dowodów poniesionych nakładów z tytułu prowadzonej działalności. Stanowisko Kierownika Biura Powiatowego oparte zostało na następujących faktach: - Spółka zawiązana została w dniu złożenia wniosku o płatności bezpośrednie tj. w dniu 16-05-2011 r. - we wniosku o płatności Spółka zgłosiła działki rolne o powierzchni 360,90 ha. (wniosek o dopłaty z dnia 16-05-2011 r.), - Spółka nie posiadała żadnego sprzętu rolniczego (oświadczenie Spółki z dnia 10. 02. 2012 r. po zapoznaniu się w dniu 08-02-2012 r. z dokumentami zebranymi w sprawie) oraz nie posiadała zatrudnionych pracowników, nie przedstawiła też dokumentów o wartości dowodowej potwierdzających wynajem sprzętu i pracowników najemnych (odpowiedź Spółki z dnia 09-03-2012 r. na wezwanie do złożenia wyjaśnień z dnia 08-02-2012 r.) - naliczenie czynszu za bezumowne użytkowanie nastąpiło dopiero na wniosek Spółki z dnia 01-10-2011 r. ( pismo ANR z dnia 15-02-2012 r.). W związku z powyższym, nie może to być traktowane jako dowód świadczący o rozpoczęciu użytkowania działek rolnych w terminie do 31 maja 2011 roku., - zgłoszone przez Spółkę działki rolne położone są w znacznej odległości od siebie na terenie całego województwa "[...]" w gminach M., P., B., S., D., G. i M. Kierownik Biura Powiatowego odmówił mocy dowodowej oświadczeniom złożonym przez Spółkę: - z dnia 17.10.2011 r. oraz z dnia 27.10.2012 r. o użytkowaniu rolniczym działek w okresie wiosennym polegającym na zbieraniu kamieni, usuwaniu samosiewów drzew i krzewów oraz wykoszeniu działek w miesiącu sierpniu, - z dnia 10-02-2012 r. wnoszącego zastrzeżenia do wyników kontroli na miejscu dot. działki ewidencyjnej nr "[...]" będącej jak się okazało własnością V. Ł., ponownym oświadczeniu o użytkowaniu rolniczym działek zgłoszonych we wniosku o dopłaty, wykonywaniu wszystkich zabiegów przez osoby trzecie, ponieważ nie zostały poparte żadnymi dokumentami o wartości dowodowej świadczącymi o prowadzonej działalności rolniczej. Ponadto Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uznał, że wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w okresie od dnia 05-12-2011 r. do dnia 11-01-2012 r. nie mają wpływu na istotę rozstrzygnięcia podjętego w sprawie z uwagi na to, że: - kontrola polegała na kontroli zgłoszonej powierzchni i grup upraw, - kontrola nie ustalała faktycznego użytkownika gruntów, Po rozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego w sprawie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uznał, że w roku 2011 na dzień 31 maja Spółka nie była faktycznym użytkownikiem gruntów rolnych zgłoszonych do płatności na rok 2011, gdyż zgodnie z artykułem 30 Rozporządzenia Rady (WE) NR 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 178212003 nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Uwzględniając powyższe okoliczności organ I instancji stwierdził, że Spółka sztucznie stworzyła warunki wymagane do otrzymania płatności poprzez celowe działanie wspólników Spółki tj. B. M. pełniącego funkcję "[...]’ w Biurze Powiatowym ARiMR i T. O. pracownika "[...]" ponieważ: 1) B. M. był osobiście zaangażowany w sprawę: - osobiście złożył wniosek o płatności i wniosek o wpis do ewidencji producentów; wiedział, że wniosek jest nie podpisany; osobiście podpisał pismo o przedłużeniu terminu zawieszenia postępowania przy nadaniu numeru EP; wbrew obowiązującemu go art. 24 § 1 ust. 1 k.p.a., uczestniczył w obsłudze wniosku spółki, nie informując Kierownika BP o tym, że w BP został złożony wniosek w którym jest stroną, nie zażądał wyłączenia go z postępowania w sprawie, którego był stroną; posiadał wiedzę, że typowania do kontroli na miejscu w ostatnich latach miały miejsce w miesiącach czerwiec-lipiec, działania Spółki umożliwiły uniknięcia typowania wniosku do kontroli na miejscu; posiadał dostęp do systemu informatycznego ZSZiK i miał możliwość monitorowania działek ewidencyjnych zgłoszonych we wniosku. 2) T. O. jest pracownikiem "[...]" i miał dostęp do informacji o działkach ewidencyjnych będących w zasobach "[...]" nie zgłaszanych do dopłat przez "[...]", na podstawie których zostały wytypowane działki ewidencyjne zgłoszone we wniosku Spółki. 3) wniosek o dopłaty z dnia 16 maja 2011 r. został złożony przez Spółkę nie podpisany. Natomiast postanowienie sądu z dnia "[...]" o wpisie spółki do KRS Spółka dostarczyła do Biura Powiatowego dopiero w dniu 30-09-2011 r., podpisana korekta złożonego wniosku a wraz z nią nie podpisany wniosek o wycofanie całego wniosku została przesłana pocztą w dniu 10-10-2011r. Pismo Spółki wyjaśniające, że wycofanie całego wniosku zostało złożone omyłkowo, zostało przesłane pocztą w dniu 18-11-2011 r. 4) Spółka działała świadomie, wiedząc że takie działanie w niesprzyjających zamiarom spółki okolicznościach umożliwi reakcję Spółki. Takie działanie uniemożliwi właściwą obsługę wniosku poprzez uniknięcie typowania wniosku do kontroli na miejscu, która mogła by stwierdzić nieprawidłowości na działkach zgłoszonych do dopłat. Uwzględniając powyższe organ uznał, że działanie Spółki nie miało na celu prowadzenia działalności rolniczej, lecz uzyskanie płatności z danego schematu pomocowego. Rozpatrując zebrany materiał dowodowy w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uznał jednocześnie, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Organ nie uwzględnił przy tym wniosku Spółki o wycofanie części wniosku dotyczącego działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr "[...]", położonej w woj. "[...]" pow. s., gm. P., oraz nr "[...]", położonej w woj. "[...]" pow. s., gm. P., zgłoszonych do płatności przez R. T. i Fundację B. Powołując się na art. 25 Rozporządzenia Komisji (WE) NR 1122/ 2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu, organ wskazał że Spółka została wcześniej powiadomiona o nieprawidłowościach, a w związku z tym, wycofanie wniosku nie jest dozwolone. Odnosząc się z kolei do wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej na rok 2011 organ wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku wynosiła 360,90 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej wynosiła 0,00 ha. W związku z powyższym stwierdzona różnica miedzy powierzchnia działek deklarowanych we wniosku do płatności JPO a powierzchnia stwierdzoną wyniosła 100 %. Uwzględniając natomiast art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1, ze zm.), organ wskazał, że jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się sankcje w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Kwota nałożonych sankcji podlegać będzie odliczeniu zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) Nr 885/2006, co oznacza, że kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. W związku z powyższym, organ wyliczył kwotę sankcji wieloletniej w wysokości 265 444, 71 zł. Odnosząc się z kolei do uzupełniającej płatności obszarowej organ wskazał, że stwierdzona różnica miedzy powierzchnia działek deklarowanych we wniosku do płatności UPO (303,90 ha) a powierzchnia stwierdzoną podczas kontroli administracyjnej ( 0,00 ha) wyniosła 100 %. Uwzględniając natomiast § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326 ze zm.) oraz art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 organ wyliczył kwotę sankcji wieloletniej w wysokości 83 338,50 zł. Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną wskazał m.in. art. 7 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ww. ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W ocenie organu odwoławczego Spółka nie udowodniła, że była w roku 2011 użytkownikiem działek rolnych zadeklarowanych we wniosku. Zdaniem organu II instancji, Kierownik Biura Powiatowego podjął przy tym stosownie do art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w możliwym zakresie zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W szczególności, organ I instancji wystosował do Spółki wezwanie do złożenia wyjaśnień, precyzyjnie wskazując zakres żądanych informacji, które umożliwiłyby weryfikację złożonych przez nią oświadczeń w zakresie posiadania gruntów objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Dyrektor Oddziału ARiMR, odnosząc się z kolei do twierdzenia strony, iż przeprowadzona kontrola na miejscu potwierdziła użytkowanie przez Spółkę zadeklarowanych gruntów, wskazał, że przedmiotowa kontrola sprawdza jedynie stan faktyczny na gruntach, nie rozstrzygała jednak tego, kto użytkuje dane grunty. Zdaniem organu II instancji dostęp wspólników Spółki do bazy danych ANR i ARiMR umożliwiał Spółce, po uprzednim zlustrowaniu w terenie wytypowanych działek ewidencyjnych, deklarację w swoim wniosku działek użytkowanych przez inne podmioty, które nie miały zawartej umowy na ich użytkowanie z ANR i nie deklarowały tych działek we wnioskach o przyznania płatności składanych w ARiMR. Wobec tego organ I instancji zasadnie wezwał stronę do przedłożenia precyzyjnie wskazanych dowodów świadczących o użytkowaniu gruntów, czego jednak strona nie uczyniła. Odnosząc się z kolei do odmówienia mocy dowodowej wnioskowi strony o naliczenie opłat za bezumowne użytkowanie gruntów organ odwoławczy wskazał, że dokument ten również nie przesądza o faktycznym użytkowaniu gruntów przez spółkę. We wniosku tym sama Spółka wskazała okres użytkowania gruntów znajdujących się w zasobach ANR, co wobec nie zastosowania się do wezwania organu I instancji z dnia 08 lutego 2012 r. nie mogło być uznane za dowód użytkowania gruntów we wskazanym okresie. Organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 86 k.p.a. uznając, ze żądanie przesłuchania strony było bezzasadne. Strona składała już bowiem oświadczenia dotyczące użytkowania zadeklarowanych gruntów rolnych. Wbrew natomiast wezwaniu organu I instancji, Spółka przedstawiła lakoniczne oświadczenie dotyczące zabiegów agrotechnicznych wykonywanych przez 4 osoby przy użyciu ciągników rolniczych. Spółka wskazała przy tym, że nie może przedstawić faktur zakupu paliwa, gdyż go nie kupowała. Organ odwoławczy uznał, że powinna była przedstawić inne dowody, np. umowę o świadczenie usług agrotechnicznych, faktury lub inne dowody zapłaty za wykonane usługi. Ponadto Spółka, zgodnie z treścią wezwania powinna była przedłożyć wykaz pracowników świadczących na jej rzecz usługi agrotechniczne. Osoby te zostałyby wówczas przesłuchane w charakterze świadków na okoliczność wykonywania zabiegów agrotechnicznych. W ocenie organu II instancji nie zasługiwał na uznanie również zarzut dotyczący nie spełnienia przez zaskarżoną decyzję wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ I instancji wyjaśnił w przedmiotowej decyzji, dlaczego odmawia mocy dowodowej oświadczeniom składanym przez spółkę, ponieważ nie zostały one poparte żadnymi dokumentami o wartości dowodowej. Organ odwoławczy uznał natomiast, że Spółka podejmowała celowe działania mające na celu uniemożliwienie właściwiej obsługi wniosku, poprzez uniknięcie typowania wniosku do kontroli. Brak było również jednoznacznych dowodów, że Spółka wykorzystując fakt zatrudnienia wspólników w ARiMR oraz ANR stworzyła sztuczne warunki do otrzymania płatności, o czym stanowi art. 30 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. Jednakże dostęp wspólników Spółki do bazy danych ANR i ARiMR oraz możliwości z tym związane wzbudziły uzasadnione, w ocenienie organu odwoławczego, wątpliwości co do faktycznego użytkowania przez Spółkę zadeklarowanych gruntów. W konsekwencji organ odwoławczy potwierdził prawidłowość ustalenia, co do braku posiadania w roku 2011 przez Spółkę zadeklarowanych gruntów rolnych. Organ II instancji uznał, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w sposób prawidłowy odmówił przyznania Spółce jednolitej płatności obszarowej oraz nałożył wieloletnie sankcje finansowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do organu I instancji - zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127§1 k.p.a. polegające na tym, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji wskazał na inną okoliczność będącą podstawą odmowy przyznania płatności niż organ pierwszej instancji co uniemożliwiło spółce odwołanie się od ustaleń organu w administracyjnym toku postępowania a tym samym spowodowało, że postępowanie nie miało cech postępowania dwuinstancyjnego, 2) art. 7 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach system wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity Dz. U. z 2008r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.) polegające na niezastosowaniu przez organ drugiej instancji powyższych przepisów, 3) art.15 k.p.a. w zw. z art. 77§1 kpa, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dowodów wskazanych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji tj. oświadczeń dwóch pracowników w osobach M. K. oraz B. P. wraz ze zdjęciami, co doprowadziło do wydania decyzji nie zgodnej ze stanem faktycznym, 4) art. 3 ust. 3 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity Dz. U. z 2008r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.) w zw. z art. 107§3 k.p. polegające na nie popartym żadnymi dowodami stwierdzeniu, że wykonywanie zabieg agrotechnicznych przez 4 osoby przy użyciu 3 ciągników na znacznym obszarze zadeklarowanym przez Spółkę wynoszącym ok 360 ha, na działkach ewidencyjnych rozsianych po całym województwie "[...]" jest fizycznie niemożliwe, 5) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 75§1 k.p.a. w zw. z art. 77§1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na nie uwzględnieniu przez organ I i II instancji jako dowodu naliczenia Spółce przez ANR opłaty za bezumowne użytkowanie zadeklarowanych we wniosku działek co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji w której to ARiMR kwestionuje użytkowanie przez Spółkę zadeklarowanych działek natomiast ANR uznaje że działki były użytkowane przez Spółkę, 6) art. 3 ust. 3 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 75§1k.p.a. w zw. z art. 77§1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na nie uznaniu za dowód, wyników kontroli przeprowadzonej na miejscu w dniach od 05 grudnia 2011 r. do 11 stycznia 2012r. przez ARiMR pomimo, że kontrole wyraźnie potwierdziły fakt użytkowania nieruchomości, i jednocześnie nie wskazaniu podmiotu użytkującego te nieruchomości, 7) art.77 §1 k.p.a. w zw. z art. 107§3 k.p.a. polegające na niczym nie popartym stwierdzeniu, że fakt pracy w ANR i ARiMR jest dowodem przemawiającym za tym, że spółka nie użytkowała zadeklarowanych działek, 8) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 24§3 polegające na nie wyłączeniu się Dyrektora "[...]" Oddziału Regionalnego ARiMR J. M. od udziału w postępowaniu pomimo zaistnienia okoliczności które wywołują uzasadnione wątpliwości co do bezstronności. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie zgodził się przy tym, iż złożenie zawiadomienia do Prokuratury wykluczyło obiektywne i bezstronne rozpatrzenie sprawy. Wskazał, iż nie jest winą organów orzekających, że sprawa oprócz nadużycia w pozyskiwaniu dopłat miała również charakter karny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób powodujący konieczność jej uchylenia. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje badanie, czy zaskarżony akt nie narusza prawa materialnego oraz czy w fazie poprzedzającej jego wydanie nie zostały naruszone normy prawa procesowego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej: (p.p.s.a.) stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, rodzi konieczność uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego aktu. Stosownie natomiast do art. 133 i 134 tej ustawy Sąd, rozstrzygając w sprawie dokonuje oceny prawidłowości decyzji na podstawie akt, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wyżej wskazane reguły orzekania Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Argumenty w niej zawarte, koncentrują się przede wszystkim na wykazaniu naruszenia przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, (t.j. Dz.U. z 2000r., nr 98 poz.1071 ze zm.) zwany dalej k.p.a. oraz ustawy z 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach system wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2008r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.). W szczególności strona skarżąca nie zgadzając się ze stanowiskiem organów ARiMR kwestionujących faktyczne użytkowanie przez Spółkę zadeklarowanych gruntów, zarzuca naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że nie wszystkie zasady i reguły k.p.a. rozumiane w sposób prezentowany przez Skarżącą, są stosowane przy rozpoznawaniu wniosków o płatności ze środków Unii Europejskiej. Zasady i tryb realizacji wnioskowanych przez stronę uprawnień do płatności reguluje wspomniana ustawa z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Ustawa ta, określając w art.1 zakres regulacji, wskazuje stosowne rozporządzenie Rady (WE) i powołuje się na przepisy Unii Europejskiej wydane w trybie tego rozporządzenia oraz stanowi, że przepisy ustawy określają zasady i tryb: a) przyznawania rolnikom płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego, b) przeprowadzania kontroli, c) wypłaty rolnikom płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego - w zakresie nieokreślonym w przepisach Unii Europejskiej, lub przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej. Natomiast art. 3 ust 1 wspomnianej ustawy stanowiąc, że do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wyraźnie zastrzega pierwszeństwo zasad i warunków określonych przepisami prawa unijnego. Ponadto w ust 2 art. 3 wprowadzono odstępstwa od zasad ogólnych k.p.a, przyjmując m.in., że organ udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Dodać również należy, że według art. 3 ust.2 pkt 4 ustawy, zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu następuje tylko na żądanie strony, a według art. 3ust.3 ustawy "ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne". Z kolei w art. 7 ust.1 i art. 18 ust.1 ww. ustawy wynika, że: 1. Rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art. 143b ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia 1782/2003 jeżeli: 1) na ten dzień posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczpospolitej Polskiej w załączniku XX do rozporządzenia nr 1973/2004; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Płatności przyznawane są na wniosek rolnika ( art. 18 ust. 1). W świetle powyższego uznać należy, że pomoc przyznawana jest na wniosek, gdy beneficjent spełnia warunki przyznawania pomocy określone w przepisach prawa unijnego i przepisach określonych w aktach wykonawczych. Natomiast jednym z warunków przyznania płatności na rok 2011 było posiadanie zadeklarowanych gruntów rolnych na dzień 31 maja 2011 roku. Przy czym, posiadanie należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie, prowadzenie działalności rolniczej na zadeklarowanych gruntach. W świetle art. 336 kodeksu cywilnego - ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny,( Dz.U. z 1964 r., nr 16, poz. 93, z późn. zm.) wynika, że posiadanie jest określonym rodzajem władztwa nad rzeczą. Może to być zarówno nieruchomość, jak i rzecz ruchoma. Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią włada jak właściciel (tzw. posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (tzw. posiadacz zależny). W myśl natomiast art. 7 ust. 6 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika, że w przypadku gdy działka rolna stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności obszarowe przysługują posiadaczowi zależnemu. Kolejnym warunkiem przesadzającym o uprawnieniu do uzyskania przedmiotowych płatności jest rzeczywiste prowadzenie działalności rolniczej na zadeklarowanych gruntach rolnych, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Przy czym, zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zastosowany przez ustawodawcę termin gospodarstwo rolne oznacza gospodarstwo w rozumieniu art. 2 lit. b rozporządzenia nr 73/2009 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16, z późn. zm.), znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W świetle zatem art. 2 lit. b rozporządzenia nr 73/2009, gospodarstwo oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego. Jak wynika z akt sprawy, we wniosku o przyznanie płatności na rok 2011 Spółka ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do powierzchni 360,90 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych do powierzchni 303,90 ha. W ocenie Sądu, zasadnie organy przyjęły, że zarówno w odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej, jak i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną w kontroli administracyjnej przekroczyła 50 %, dlatego na podstawie art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. WE Nr L 316, 02/12/2009 s. 0065 - 0112), - organ odmówił Stronie wnioskowanych płatności oraz nałożył sankcję finansową w kwocie odpowiednio 265.444,71 zł oraz 83.338,50 zł. Zdaniem Sądu, słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, że Spółka nie udowodniła że była w roku 2011 posiadaczem gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku, co spowodowało wykluczenie strony z przyznania płatności za 2011 rok. Z treści decyzji organów Agencji obu instancji i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika bowiem, że podczas kontroli administracyjnych wykryto konflikt pomiędzy Stroną a producentami: "[...]" w S., Fundacją B., R. T., P. P. czy V. Ł. W świetle istniejących wątpliwości związanych z: zadeklarowaniem tych samych działek ewidencyjnych przez kilku producentów rolnych oraz faktu zatrudnienia wspólników Spółki w "[...]" i "[...]", składania niepodpisanego wniosku przez pracownika "[...]" i jednocześnie wspólnika Spółki, istotnym było przedstawienie wiarygodnych dowodów na potwierdzenie prawidłowości deklaracji posiadanych gruntów na rok 2011. Natomiast Spółka mimo wezwania przez organ I instancji nie przedstawiła precyzyjnych dowodów mających świadczyć o tym, że była posiadaczem spornych gruntów. Przede wszystkim nie wskazała jakiegokolwiek tytułu prawnego do zgłoszonych przez siebie działek o pow. 360,90 ha. Zdaniem Sądu, w świetle przedstawionych przez organ I instancji i potwierdzonych przez organ odwoławczy okoliczności faktycznych, nie budzi wątpliwości stanowisko organów, że Spółka nie mogła prowadzić gospodarstwa rolnego oraz użytkować spornych gruntów rolnych. W wyniku postępowania dowodowego ustalono bowiem, że Spółka nie dysponowała odpowiednim sprzętem rolniczym (oświadczenie Spółki z dnia 10. 02. 2012 r. po zapoznaniu się w dniu 08-02-2012 r. z dokumentami zebranymi w sprawie) oraz nie posiadała zatrudnionych pracowników, nie przedstawiła też dokumentów o wartości dowodowej potwierdzających wynajem sprzętu i pracowników najemnych (odpowiedź Spółki z dnia 09-03-2012 r. na wezwanie do złożenia wyjaśnień z dnia 08-02-2012 r.). Spółka nie była również w stanie na dzień 31.05.2011 r. dokonywać zabiegów agrotechnicznych na zgłoszonych działkach rolnych o powierzchni 360,90 ha położonych w znacznej odległości od siebie na terenie całego województwa "[...]’ (w gminach M., P., B., S., D., G. i M.). Konsekwencją zaś takiego stanu rzeczy była utrata prawa do wnioskowanych przez stronę płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 oraz nałożenie sankcji finansowych. Sąd zgodził się przy tym z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, który w wyroku z dnia 12 lipca 2005 r. (sygn. akt II SA/Bk 718/04, LEX nr 812218) wskazał, że celem ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych jest finansowe wspieranie producentów rolnych, czyli osób (organizacji), które faktycznie uprawiają grunty rolne. W ocenie Sądu, błędne jest przy tym stanowisko Strony Skarżącej, że o faktycznym użytkowaniu gruntów świadczył wniosek Spółki dotyczący naliczenia opłaty przez ANR za bezumowne użytkowanie czy też wyniki kontroli przeprowadzonej na miejscu w dniach od 5 grudnia 2011 r. do 11 stycznia 2012 r. Należy podkreślić, że we wniosku tym, Strona sama wskazała okres użytkowania gruntów, natomiast przeprowadzone kontrole miały jedynie na celu sprawdzenie stan faktycznego na gruntach. Strona jak już wcześniej wskazano nie udowodniła - mimo wezwań organu - iż grunty te, były w posiadaniu Strony oraz że mogła je użytkować. W rozpatrywanej sprawie, za bezpodstawne uznać należało również zarzuty naruszenia art. 15 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dowodów wskazanych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji tj. oświadczeń dwóch pracowników w osobach M. K. oraz B. P. wraz ze zdjęciami. Należy wskazać, że zgodnie z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z kolei zgodnie z art. art. 78 § 1 k.p.a., w związku z art. 140 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W ocenie Sądu, stosownie do § 2 art.78 k.p.a., zasadnie organ administracji publicznej nie uwzględnił wniosku strony, ponieważ żądanie to dotyczyło okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 15 k.p.a w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. polegający na tym, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji wskazał na inną okoliczność będącą podstawą odmowy przyznania płatności niż organ pierwszej instancji. Trzeba podkreślić, że organ odwoławczy ma obowiązek podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc także uwzględnienia nowych okoliczności oraz dopuszczenia nowych dowodów, jeżeli przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy. Ponadto należy zauważyć, że Spółka nie została pozbawiona możliwości oceny wszystkich okoliczności sprawy w postępowaniu przed organem II instancji, a organ odwoławczy rozstrzygając sprawę oparł się na ustaleniach faktycznych organu I instancji. Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 24 §3 k.p.a. Z uzasadnienia skargi wynika, że strona zarzuciła naruszenie przez Dyrektora "[...]" Oddziału Regionalnego ARiMR ( organowi administracji publicznej) zasad obiektywnego i bezstronnego rozpatrzenia sprawy, poprzez podpisanie zawiadomienia skierowanego do Prokuratury Rejonowej o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Spółkę, polegającego na podaniu nieprawdziwych informacji we wniosku o przyznanie płatności. Należy zauważyć, okoliczność ta nie stanowiła przesłanki do wyłączenia pracownika organu. Podsumowując należy stwierdzić, że w postępowaniu podlegającym kontroli sądowej zostały zachowane wszelkie reguły obowiązujące z mocy norm kształtowanych przez przepisy k.p.a., zwłaszcza zasada kompletności postępowania dowodowego oraz swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącej, organ odwoławczy w sposób wyczerpujący wyjaśnił wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, przedstawiając motywy swojego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Nie stwierdzając zatem by zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne bądź przepisy postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.