I SA/Ol 637/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędzia WSA Renata Kantecka ( spr. ) Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012r. sprawy ze skargi H. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej – działający z upoważnienia Ministra Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia H. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 14 czerwca 2011r., o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku z dnia 28 lutego 2011r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego i prawnego wynikało, że: Wnioskiem z dnia 28 lutego 2011r., H. R. zwrócił się do Urzędu Skarbowego o "interpretację czy wystawiona przez "[...]" Sp. z o.o. w L. faktura budowlana VAT nr "[...]" z dn. 28.10.2010 jest zgodna z przepisami i upoważnia do odzyskania należności wynikających do zwrotu podatku VAT w związku z przeprowadzonymi działaniami remontowo-budowlanymi. Jakie warunki winny być spełnione, aby faktura upoważniała do skorzystania z takich należności." Naczelnik Urzędu Skarbowego przekazała opisany wniosek, celem załatwienia według właściwości, działającemu z upoważnienia Ministra Finansów – Dyrektorowi Izby Skarbowej. Z uwagi na fakt, iż wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art.14f §1, art.14b §3 i §4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej, pismem z dnia 26 maja 2011r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia bez rozpatrzenia. W zakreślonym terminie wnioskodawca został zobowiązany do uiszczenia wymaganej opłaty. Nadto wezwano stronę do uzupełnienie stanu faktycznego, poprzez wskazanie: czy posiada tytuł prawny do budynku mieszkalnego położonego w L., przy ul. "[...]", jeśli tak to jaki, określenia rodzaju przeprowadzonej inwestycji, wskazania czy posiada pozwolenie na budowę, w przypadku inwestycji, dla której zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane jest ono wymagane oraz stwierdzenia czy ww. budynek mieszkalny służy wyłącznie zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych. Dodatkowo organ wezwał wnioskodawcę do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie tj. oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w odniesieniu do zadanego pytania, oraz do złożenie i potwierdzenie własnoręcznym podpisem oświadczenia, którego treść organ określił w wezwaniu stosownie do art. 14b §4 Ordynacji podatkowej. Wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 30 maja 2011r. Wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej upłynął w dniu 6 czerwca 2011 r. W wyznaczonym terminie wnioskodawca nie uzupełnił wszystkich braków formalnych wniosku, zatem Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r. pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Na powyższe postanowienie H. R. wniósł zażalenie, w którym podniósł, iż w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku, na żądanie organu odpowiedział na postawione pytania, przedstawił własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz uiścił opłatę w wysokości 40 zł. Ustosunkowując się do zarzutów wnioskodawcy Dyrektor Izby Skarbowej, działając jako organ II instancji, kierując się treścią art.14b §1 i §3, art.14f §1, art.14b §4 oraz art.169 §1 w związku z art.14h Ordynacji podatkowej oraz opierając się na ustalonym w sprawie stanie faktycznym nie uwzględnił zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził m.in., że w ustalonym stanie prawnym tylko stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może stanowić podstawę dla wydanego rozstrzygnięcia. Podkreślił przy tym, że wnioskodawca jest zobligowany w sposób kompletny oraz nie budzący wątpliwości zaprezentować stan faktyczny/zdarzenie przyszłe oraz zawrzeć własne stanowisko w sprawie jego oceny prawnej. Stan faktyczny winien przy tym być przedstawiony w taki sposób, by można było dokonać jego subsumcji do określonych (wskazanych we wniosku) przepisów prawa podatkowego. Podkreślił, że wydając interpretację organ nie może sam rozszerzać, uzupełniać czy doprecyzowywać stanu faktycznego w oparciu o dołączone do wniosku dokumenty. W postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie może bowiem toczyć się spór o stan faktyczny, nie może też być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych. W ocenie organu zażaleniowego dopiero po spełnieniu tych warunków właściwy organ zobligowany jest do wydania, na wniosek podatnika, indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i dokonania oceny skutków podatkowych przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Kontynuując swoje rozważania organ II instancji, powołując się na treść art.14c §1 i §2 Ordynacji podatkowej stwierdził, że obowiązkiem organu wydającego interpretację jest dokonanie oceny prawnej stanowiska przedstawionego we wniosku przy uwzględnieniu przedstawionego we wniosku - stanu faktycznego. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu podatkowego, złożony przez wnioskodawcę wniosek pozbawiony był obligatoryjnego waloru kompletności. W związku z powyższym, organ I instancji zasadnie, wezwał stronę do usunięcia jego braków pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Organ II instancji stwierdził, iż mimo podjęcia działań zmierzających do przewidzianego przepisami prawa rozpatrzenia wniosku, wnioskodawca nie uzupełnił go w wyznaczonym terminie w oczekiwanym przez organ zakresie, w szczególności wbrew twierdzeniom zawartym w złożonym zażaleniu nie przedstawił własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w odniesieniu do wszystkich zadanych pytań. W ocenie organu podatkowego pismo z dnia 3 czerwca 2011r. stanowiące uzupełnienie wniosku nie zawierało również odpowiedzi na wszystkie postawione w wezwaniu pytania. Powyższe uniemożliwiało wydanie interpretacji, w związku z czym, organ I instancji zasadnie pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Do takiego postępowania zobligowany był bowiem przepisami prawa, w szczególności zaś, dyspozycją art.14g §1 Ordynacji podatkowej. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze, na interpretację indywidualną H. R., wniósł o pozytywne rozpatrzenie skargi. W uzasadnieniu skargi, mając na uwadze zaistniały w sprawie stan faktyczny wskazał, że nie zna przyczyn odmowy udzielenia mu jednoznacznej odpowiedzi na zapytanie skierowane do organu podatkowego. W ocenie skarżącego, to Urząd Skarbowy powinien odpowiedzieć na skierowane w dniu 28 lutego 2011r. pytanie. Wskazuje na niekonsekwentność organu, który na swojej stronie internetowej informuje, że przysługuje mu zwrot części kwoty wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych, w związku z remontem budynku mieszkalnego, a jednocześnie kwestionuje jego wniosek "[...]" z dnia 23 listopada 2010r. W ocenie skarżącego, faktura została wystawiona błędnie, gdyż zostało wykonane przyłącze cieplne budynku, a nie do budynku. Nadto zauważył, że na fakturze nie zostały wyszczególnione jako odrębne pozycje robocizny za wykonaną usługę oraz zużyte materiały, z podziałem na odpowiednie stawki VAT. W związku z powyższym, wniósł o interpretację i wskazanie co winien zrobić, aby móc skorzystać z możliwości odliczenia części podatku VAT. Ponadto wskazał na swoją trudną sytuację materialną i życiową. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art.3 §2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Tak uregulowana instytucja wymaga, aby wnioskodawca starający się o udzielenie pisemnej interpretacji podatkowej przez upoważniony do tego organ podatkowy, składając zapytanie w sposób wyczerpujący przedstawił stan faktyczny oraz swoje stanowisko w sprawie. W przypadku gdy stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę, jak i jego stanowisko, nie zostały wyczerpująco przedstawione organ podatkowy zobowiązany jest do wezwania strony do usunięcia braków formalnych takiego wniosku, w trybie art.169 w związku z art.14h Ordynacji podatkowej. Niewykonanie tego obowiązku przez wnioskodawcę stanowi podstawę do pozostawienia wniosku o udzielenie interpretacji bez rozpoznania. Rozpatrując skargę na pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku H. R. o interpretację prawa podatkowego, należy mieć na uwadze wyżej przedstawione podstawowe reguły związane z udzielaniem tych interpretacji. Uwzględniając powyższe, Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż analiza przedstawionego przez stronę stanu faktycznego musiała prowadzić do wniosku, że nie jest on przedstawiony w sposób precyzyjny i wyczerpujący. Wynikało bowiem z niego jedynie, że wnioskodawca wniósł o interpretację czy wystawiona przez "[...]" Sp. z o.o. faktura VAT z dnia 28 października 2010 r. jest prawidłowa oraz czy upoważnia go do zwrotu podatku VAT, w związku z przeprowadzonymi pracami remontowo-budowlanymi. Ponadto wnioskodawca wniósł o wskazanie przez organ podatkowy warunków jakie musi spełniać faktura VAT, aby upoważniała go do skorzystania z ww. uprawnienia. Tak sformułowane pytania we wniosku o interpretację są nadzwyczaj ogólnikowe i nie mogły prowadzić do wydania interpretacji indywidualnej, zwłaszcza w sytuacji, gdy wnioskodawca nie przedstawił okoliczności faktycznych, na gruncie których żądał od organu wydania interpretacji podatkowej. W związku z powyższym zasadne było domaganie się przez organ podatkowy uzupełnienia wniosku, poprzez wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego. W tym też celu, organ podatkowy sprecyzował swoje żądanie, w formie pytań odnoszących się do wniosku podatnika, a od odpowiedzi na te pytania uzależnił merytoryczne ustosunkowanie się do żądania skarżącego. Organ trafnie zwrócił także uwagę, w skierowanym do strony wezwaniu z dnia 26 maja 2011r., że w kontekście przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i postawionego pytania, w oparciu o art.14b §3 Ordynacji podatkowej wnioskodawca zobowiązany jest do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego. Wskazać przy tym należy, że wezwanie to było także konieczne z uwagi na braki formalne wniosku, tj. brak opłaty oraz stosownego oświadczenia. Odpowiadając na wezwanie wnioskodawca złożył wyjaśnienia na formularzu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zgodzić należy się przy tym z organem podatkowym, iż przedstawiony przez niego stan faktyczny nadal nie był jednoznaczny i budził szereg wątpliwości. Wprawdzie w udzielonej odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, iż jest właścicielem budynku, do którego spółka komunalna wykonała przyłącze. Wyjaśnił, iż przyłącze cieplne zostało wykonane do budynku mieszkalnego, a nie całego budynku. Podkreślił, że dokumentem potwierdzającym wykonaną usługę jest umowa sprzedaży ciepła. Skarżący nie wyjaśnił jednakże jaki rodzaj inwestycji, uprawiającej do zwrotu, wykonał oraz czy budynek mieszkalny opisany we wniosku służy wyłącznie zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych. Zauważyć także należy, że sformułowane przez wnioskodawcę pytania z jednej strony odnosiły się do kwestii poprawności wystawionej faktury VAT i uprawnienia do żądania zmiany treści wystawionej faktury VAT, z drugiej - do przesłanek umożliwiających skorzystanie z uprawnienia w zakresie zwrotu wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. W ocenie Sądu powyższe wskazywało, iż sformułowany przez skarżącego katalog wątpliwości (pytań) nie odnosił się wyłącznie do jednego zagadnienia prawnego, ale dotyczył szeregu różnych odrębnych kwestii prawnych. W takiej sytuacji również przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny oraz jego stanowisko, winno szczegółowo odnosić się do poszczególnych zagadnień prawnych. Podkreślić należy, że zarówno stan faktyczny, jak i zakres oczekiwanej przez wnioskodawcę interpretacji nie może być "dopowiadany" przez organ samodzielnie, czy też ewentualnie w oparciu o dołączane do wniosku dokumenty (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 20/08, LEX nr 458884). Podatnik nie może wymagać, aby organ w oparciu o dowody przez niego składane lub poszukiwane z urzędu ustalał stan faktyczny, uzupełniał go, czy też oceniał zgodność opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością. Stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego, winno również korespondować z zakresem złożonego wniosku i zadanym w jego ramach pytaniem (por. wyrok WSA z Warszawy z dnia 16 marca 2007r. sygn. akt III SA/Wa 3109/06 i wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Ol 722/09). Spoczywający na wnioskodawcy obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego sprawy ma bowiem umożliwić organowi podatkowemu udzielenie jednoznacznej odpowiedzi, co do prawidłowości wyrażonego przez podatnika stanowiska. Organ bowiem nie tylko dokonuje subsumcji przedstawionego we wniosku stanu faktycznego pod właściwą normę prawną, ale także ustosunkowuje się do stanowiska wnioskodawcy. W przypadku gdy podziela pogląd strony może ograniczyć się do tzw. milczącej interpretacji, co w praktyce oznacza, że nie wydaje żadnego pisemnego orzeczenia. Natomiast, w sytuacji gdy, nie podziela stanowiska wnioskodawcy zobowiązany jest do wydania postanowienia o zakresie i sposobie zastosowania prawa podatkowego. Sąd, badając niniejszą sprawę dopatrzył się także nieścisłości w składanych przez wnioskodawcę oświadczeniach. Wskazać bowiem należy, że odpowiadając na wezwanie organu skarżący złożył oświadczenie stosownie do art.14b §4 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. Nadto na mocy § 5 art.14b ww. ustawy organ został zobowiązany do nie wydawania interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej, albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Natomiast z treści skargi wynika, że w dniu 23 listopada 2010 r. wnioskodawca złożył do Urzędu Skarbowego wniosek "[...]" w sprawie zwrotu kwoty wydatków poniesionych w 2010r. na zakup materiałów budowlanych, w związku z remontem budynku mieszkalnego. Ponadto skarżący stwierdził, że "w ocenie pracownika organu faktura VAT nie uprawniała mnie do zwrotu części wydatków". W takiej sytuacji wniósł o wydanie interpretacji wystawionej faktury VAT. Powyższe okoliczności w ocenie Sądu wskazywałyby, że w sprawie zostały spełnione przesłanki przewidziane w art.14b §5 Ordynacji podatkowej. Można bowiem domniemywać, że sprawa zwrotu wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym w oparciu o fakturę VAT z dnia 28 października 2010r. wystawioną przez "[...]" Spółkę, była przedmiotem postępowania podatkowego. Mając jednakże na uwadze złożone przez wnioskodawcę oświadczenia, a zwłaszcza niewyjaśnione przez skarżącego na etapie postępowania przed organami podatkowymi wątpliwości co do przedstawionego zarówno stanu faktycznego, jak i żądanego zakresu interpretacji, a dodatkowo złożone pod odpowiedzialnością karną oświadczenie należało uznać, że pozostawiając bez rozpoznania wniosek podatnika organ nie naruszył zarówno art.14h jak i art.14b §5 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji powyższego, biorąc pod uwagę okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organ podatkowy słusznie postanowił pozostawić wniosek skarżącego bez rozpoznania. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że na jego wniosek z 28 lutego 2011r. winien odpowiedzieć Naczelnik Urzędu Skarbowego, stwierdzić należy, iż organ ten prawidłowo przekazał sprawę według właściwości Dyrektorowi Izby Skarbowej. Interpretacje indywidualne, zgodnie z art.14b §1 i 6 Ordynacji podatkowej, wydaje bowiem minister właściwy do spraw finansów publicznych, który w drodze rozporządzenia upoważnił podległe mu organy do wydawania takich interpretacji w jego imieniu i w ustalonym zakresie. Stosownie do § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji indywidualnych (Dz.U. nr 112, poz.770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej jest właściwy do wydania interpretacji indywidualnej, jeżeli wnioskodawca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w województwie: kujawsko-pomorskim, podlaskim, pomorskim, warmińsko-mazurskim lub zachodniopomorskim. Sprawę rozpoznawał zatem organ uprawniony. Z powyższych względów skargę, jako bezzasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.