I SA/Ol 652/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Czajkowski Sędzia WSA Renata Kantecka (spr.) Protokolant Ewa Grusza po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do listopada 2003r. po wznowieniu postępowania I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnikowi strony skarżącej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu W dniu "[...]" r. B. G. złożyła w Urzędzie Skarbowym wniosek o wznowienie postępowań podatkowych w przedmiocie podatku od towarów i usług za lata 1999 – 2003, podnosząc w uzasadnieniu, iż zaistniały nowe okoliczności i dowody nieznane organowi w dacie wydania decyzji wymiarowych. Stwierdziła, że wadliwość decyzji za lata 1999 – 2003 wykazały dowody zgromadzone w toku postępowań karnych skarbowych. Wystąpiły ponadto sprzeczności pomiędzy decyzjami określającymi wymieniony podatek stronie, M. L.i R. T.W jej ocenie, nową okolicznością, nieznaną organom podatkowym w datach wydania decyzji, były prawomocne wyroki karne oraz orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją przepisów, na podstawie których wydano te rozstrzygnięcia (m.in. art. 24b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) i nowe orzeczenia sądów kształtujące na nowo stosunki prawne. Jednocześnie strona przedłożyła kserokopie dokumentów potwierdzających jej zdaniem, zasadność wniosku o wznowienie. Po wszczęciu w dniu "[...]"r. postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"r., uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]"r. w części dotyczącej określenia podatku od towarów i usług za miesiące sierpień i listopad 2003 r. i orzekającą co do istoty w tym zakresie, a w pozostałym zakresie, tj. dotyczącym miesięcy : czerwiec, lipiec, wrzesień i październik 2003r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]"r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Stanowisko to podtrzymał w związku z wniesionym odwołaniem. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]"r., zwracając uwagę na zasadniczą kwestię sporną związaną z ustaleniem, czy zaistniały przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, organ stwierdził, iż dołączone do wniosku o wznowienie dokumenty nie miały wpływu na poczynione w postępowaniu wymiarowym ustalenia faktyczne, co w konsekwencji nie mogło powodować zmiany, czy uchylenia decyzji ostatecznej. W decyzji ostatecznej z dnia "[...]". organ stwierdził następujące nieprawidłowości w rozliczeniu przez stronę podatku od towarów i usług: - w czerwcu 2003r. – zawyżenie podatku naliczonego o kwotę nadwyżki podatku z poprzedniej deklaracji, która w związku z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]". nie wystąpiła oraz z uwagi na nie prowadzenie ewidencji obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej, - w lipcu 2003r. - zawyżenie podatku naliczonego z uwagi na nie prowadzenie ewidencji obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej oraz z uwagi na odliczenie podatku z faktury VAT z dnia 15 marca 2000r., której strona nie otrzymała w lipcu 2003r., - w sierpniu 2003r. - zawyżenie podatku naliczonego z uwagi na nie prowadzenie ewidencji obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej, - we wrześniu 2003r. - zawyżenie podatku naliczonego z uwagi na odliczenie podatku z faktury VAT z dnia 17 września 2003r., której termin płatności upływał 7 października 2003r., z uwagi na odliczenie podatku z faktury VAT z dnia 10 września 2000r., której strona nie otrzymała w sierpniu 2003r., z uwagi na odliczenie podatku z faktury VAT z dnia 13 sierpnia 2003r. dokumentującej wydatek niestanowiący kosztów uzyskania przychodów oraz z uwagi na odliczenie podatku z faktury zakupu kasy rejestrującej, przy użyciu której ewidencjonowanie rozpoczęto we wrześniu 2003r. zamiast w maju 2003r, - w październiku 2003r. - zawyżenie podatku naliczonego z uwagi na odliczenie podatku z faktury VAT i duplikatu faktury VAT z dnia 10 września 2000r. dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane, - w listopadzie 2003r. - zawyżenie podatku naliczonego z uwagi na odliczenie podatku z faktury VAT z dnia 22 listopada 2003r. dokumentującej wydatek niestanowiący kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji wznawia się postępowanie zakończone ostateczną decyzją, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Odnośnie zawyżenie podatku naliczonego z uwagi na odliczenie podatku z faktury z dnia 13 sierpnia 2003r., w przypadku której ustalono, że dokumentuje wydatek niestanowiący kosztów uzyskania przychodów (zakup pistoletu wiatrówki oraz śrutu), organ stwierdził, że w zakresie tym twierdzenia strony są identyczne jak te wskazywane w poprzednim postępowaniu, a więc były one znane organowi w momencie wydawania decyzji ostatecznej. Odnośnie zawyżenia podatku naliczonego w związku z odliczeniem podatku z faktur z marca i września 2000r., których jak ustalono strona nie otrzymała w 2003r., organ stwierdził, że nie kwestionował istnienia towarów, których sprzedaż wykazano w tych fakturach, ani wejścia w posiadanie tych towarów przez stronę, zatem argumentacja i dowody, które mają wskazywać na ich posiadanie przez B.G.nie mają znaczenia dla sprawy. Nie wykazano natomiast, że sporne faktury nie mogły zostać przekazane stronie przed odpowiednio: 27 lipca 2003r. i 18 sierpnia 2003r. Z zaświadczenia z Aresztu Śledczego wynika, iż pełnomocnik strony był pozbawiony wolności w okresie od 11 września 2000r. do 7 czerwca 2001r. oraz od 10 maja 2005r. do 3 czerwca 2005r. Faktura z dnia 15 marca 2000r. mogła zatem być wydana stronie w dacie jej wystawienia, a faktura z dnia 10 września 2000r. po dniu 7 czerwca 2001r. Argumenty podniesione przez stronę nie wnoszą więc do sprawy istotnych okoliczności. Na dokonanie odmiennej oceny okoliczności faktycznych nie pozwalają też przedłożone dowody, które mają świadczyć o tym, że stan psychiczny pełnomocnika strony uniemożliwiał mu przekazane przedmiotowych faktur w terminie wcześniejszym. Konkludując organ stwierdził, że okoliczności związane z pobytem pełnomocnika w areszcie śledczym i jego stanem psychicznym nie są dla sprawy istotne i nie stanowią podstawy do dokonania odmiennej oceny okoliczności faktycznych. W kwestii sprzeczności przedmiotowej decyzji ostatecznej z ustaleniami zawartymi w decyzji organu I instancji wydanej wobec M.L., organ stwierdził, że decyzja ta została w całości uchylona przez organ odwoławczy i postępowanie w sprawie zostało umorzone. Odnosząc się do zawyżenie podatku naliczonego z uwagi na odliczenie podatku z faktury VAT i z duplikatu faktury VAT wystawionych w dniu 10 września 2000r., dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane, organ stwierdził, że okoliczność rzekomego dokonania dwóch sprzedaży udokumentowanych dwiema fakturami była znana Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w momencie wydawania decyzji w dniu "[...]"., na co wskazuje treść uzasadnienia tej decyzji. Natomiast fakt tymczasowego aresztowania M.L., który miał spowodować przekazanie stronie duplikatu faktury z opóźnieniem, nie ma istotnego znaczenia dla sprawy, wobec uznania, że duplikat ten dokumentuje czynność, która nie została dokonana. Ten sam argument dotyczy opóźnienie przekazania stronie faktury z dnia 10 września 2000r. Za gołosłowne uznał organ ogólne stwierdzenia, że kwestionowanie czynności cywilno-prawnych bez żadnych ku temu podstaw dowodowych stanowi nadużycie prawa. W ocenie organu strona nie wykazała, że w listopadzie 2003r., czyli w okresie , za który dokonano odliczenia podatku naliczonego z faktury z dnia 22 listopada 2003r., korzystała z lokalu, w którym znajdował się towar opisanym w ww. fakturze. Najemcą tego lokalu był M.L.Okoliczność ta była znana organom podatkowym, nie jest to więc nowa okoliczność, a nadto nie wpływa na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Z dowodów i argumentów przestawionych w niniejszym postępowaniu przez stronę wynika, iż mogła ona korzystać z przedmiotowego lokalu najwcześniej od dnia 15 stycznia 2004r. Zatem w momencie dokonania odliczenia podatku z ww. faktury nie posiadała uprawnienia do uwzględnienia w rozliczeniu podatku naliczonego wynikającego z tej faktury. Pozostałe przedstawione przez stronę dowody i argumenty podnoszone w toku postępowania nie mają, zdaniem organu, żadnego związku z ustaleniami zawartymi w decyzji ostatecznej. Dotyczą one określenia stronie podatku od towarów i usług za inne okresy rozliczeniowe bądź w ogóle nie dotyczą spraw podatkowych. Organ odwoławczy podkreślił, iż fakt złożenia korekt deklaracji przez stronę za okresy rozliczeniowe nie poprzedzające bezpośrednio miesięcy objętych decyzją ostateczną z dnia "[...]"., tj od 1999 r. do maja 2001r. nie ma żadnego związku z niniejszym postępowaniem. Odnośnie zaś podatku od towarów i usług za maj 2003r. wskazał, że utrzymana została w mocy decyzja wydana po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z dnia "[...]". Nie nastąpiła więc zmiana rozliczenia podatku od towarów i usług za poprzedni okres w wyniku uruchomienia przez stronę nadzwyczajnego trybu postępowania. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że podnoszone przez stronę okoliczności i dowody nie uzasadniały zmiany decyzji ostatecznej z dnia 31 "[...]"., w oparciu o wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przesłankę. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze strona wniosła o zmianę decyzji organu. W uzasadnieniu podała, iż w dniu 27 grudnia 2005 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym korektę deklaracji VAT – 7 za maj 2001 r., w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 69.747 zł. Organ podatkowy nie wydał decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za maj 2001 r., a zatem korekta ta odniosła skutek prawny. Ponadto w decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za czerwiec 2001 r. przyjęta została kwota nadwyżki w kwocie wynikającej z decyzji za maj 1999 r.. Jednak w wyniku uruchomienia trybów nadzwyczajnych decyzja dotycząca podatku od towarów i usług za maj 1999 r. została uchylona. W tych okolicznościach Dyrektor Izby Skarbowej zobowiązany był wznowić postępowanie za czerwiec 2001 r. i kolejne okresy, by dokonać zmian kwot podatku naliczonego do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe. Według strony skarżącej, powyższy obowiązek wynikał z art. 109 ust. 4 i 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, czego potwierdzeniem jest powołane w skardze orzecznictwo sądowe (wyrok NSA z dnia 15 września 2006 r., sygn. akt I FSK 1092/05, wyrok TK z dnia 11 grudnia 2001 r., sygn. akt SK 16/00, uchwała SN z dnia 15 maja 2002 r., sygn. akt III AZP 1/02, wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FSK 378/06). Skarżąca podniosła, że składała skargi na rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji obejmujących okresy od czerwca 2001 r. do listopada 2003 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyrokach z dnia 20 maja 2010 roku, o sygn. akt I SA/Ol 838/09 do I SA/Ol 844/09 oraz I SA/Ol 846/09 do I SA/Ol 852/09, uznał jednak, że tryb ten nie mógł znaleźć zastosowania. Aktualnie organ podatkowy odmawia wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Zdaniem strony, merytoryczna część decyzji za poszczególne okresy oparta była na błędnych ustaleniach faktycznych. Organ dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego. Naruszył też art. 210 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak przedstawienia stanu faktycznego sprawy i jego należytej oceny, uwzględniającej cel przepisu art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżąca zarzuciła, że bezpodstawnie uznano, iż dowody wynikające z akt medycznych M. L. zostały uznane za nieistotne dla postępowania, którego przedmiotem było ustalenie daty doręczenia podatnikowi faktur VAT z 2001 r.. Datę doręczenia faktur w 2003 r. zakwestionowano, nie wskazując jednocześnie żadnych dowodów na ich doręczenie w innej dacie. W tym zakresie skarżąca powołała się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt U 6/06, w którym stwierdzono, iż wymóg posiadania przez podatnika potwierdzenia odbioru faktury korygującej jest niezgodny z art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść na wstępie należy, na co prawidłowo wskazywał Dyrektor Izby Skarbowej zarówno w uzasadnieniu wydanej decyzji, jak i odpowiedzi na skargę, iż przedmiotem prowadzonego przez ten organ postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją, była odmowa uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do listopada 2003 r.. Postępowanie w tym zakresie prowadzone zatem było na podstawie przepisów Rozdziału 17 Działu IV Ordynacji podatkowej (art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 i in.). Rolą sądu administracyjnego, badającego w związku ze złożoną skargą - w ramach kompetencji określonych w art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) - legalność rozstrzygnięcia o odmowie uchylenia decyzji wymiarowej, było tym samym ustalenie, czy prawidłowym jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej stwierdzające, iż nie zaistniała przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a powołane w związku z wnioskiem o wznowienie dokumenty nie miały wpływu na poczynione w postępowaniu wymiarowym ustalenia faktyczne. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano uwagę, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów procesowych, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (por. wyrok uchwała 7 sędziów NSA z 02.12.2002r. o sygn. OPS 11/02 Prok. i Pr. 2003/2/46). Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Rozstrzygając w granicach sprawy, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny nie mógł zatem poddawać ponownej ocenie merytorycznej legalności decyzji organu skarbowego dotyczącej określenia podatnikowi wymiaru podatku za miesiące od czerwca do listopada 2003r.. Mając na uwadze tak określony zakres postępowania wznowieniowego Sąd w składzie orzekającym stanowisko organu uznał za prawidłowe. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołane przez wnoszącego o wznowienie okoliczności faktyczne (dowody) muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Postępowanie wznowieniowe nie może być bowiem wykorzystywane do pełnej, merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Po dokonaniu analizy akt sprawy zgodzić należało się z argumentacją organu, iż przedłożone przez wnioskodawcę dowody, opisane szczegółowo na stronach od 2 do 9 decyzji organu I instancji z dnia "[...]"., pozostawały bez związku z przedmiotem rozstrzygnięcia w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do listopada 2003r.. Poza granice postępowania w sprawie wykracza podnoszona w skardze kwestia nie uwzględnienia przez organy podatku naliczonego wykazanego w deklaracji korygującej za maj 2001r., co nie było przedmiotem zaskarżonej decyzji dotyczącej odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną określającą podatek VAT za wymienione miesiące roku 2003 r.. Niezrozumiałe, w świetle podanej we wniosku o wznowienie przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, są twierdzenia skarżącej, że wznowienie postępowania podatkowego w niniejszej sprawie uzasadnia fakt uchylenia przez prawodawcę przepisu art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, stanowiącego odpowiednik art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który znalazł zastosowanie w sprawie podatku od towarów i usług za październik 2002 r.. Zauważyć przy tym należy, iż kwestia niezgodności z prawem wspólnotowym art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, nie mogła wpłynąć na ocenę zdarzeń zaszłych przed dniem wstąpienia Polski do Unii Europejskiej, co potwierdza dotychczasowe orzecznictwo (w tym powołany przez organy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. akt I PK 489/03). Organ odniósł się również szczegółowo do dowodów i argumentów dotyczących faktur rozliczonych przez stronę w spornym okresie i zakwestionowanych przez organ w decyzji ostatecznej z dnia "[...]". Organ prawidłowo uznał, że nie spełniają one przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż część z nich była znana organowi, który wydawał decyzję ostateczną, a części nie ma istotnego znaczenia dla sprawy. Zarówno z wniosku strony o wznowienie postępowania, treści oświadczeń składanych do protokołów sporządzonych w toku postępowania wznowieniowego, jak również i ze skargi wynika, że podnoszone przez stronę zarzuty w większości pozostają bez związku z zaskarżoną decyzją, zaś w istocie rzeczy strona skarżąca zmierza do podważenia wyników postępowania dowodowego zakończonego niekorzystną dla niej decyzją wymiarową i zmiany ustaleń organów co do stanu faktycznego. Jednak pomimo aktywnego udziału w postępowaniu i przedłożenia szeregu dokumentów (m.in. orzeczeń sądowych i organów administracji publicznej, pism procesowych i protokołów sporządzonych w toku innych postępowań, dokumentów podatkowych, wydruków z rachunku bankowego, opinii sądowo–lekarskiej dot. stanu zdrowia M. L.,oświadczeń oraz kserokopii artykułów prasowych), strona skarżąca nie wykazała, by zaistniały istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, a tym samym, że zaistniała w sprawie przesłanka o której mowa art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W sytuacji więc, gdy w ustalonym stanie faktycznym i na podstawie powołanych wyżej przepisów organ podatkowy zobligowany był do odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji określającej podatek od towarów i usług za miesiące od czerwca do listopada 2003r., nie można zarzucić Dyrektorowi Izby Skarbowej, iż wydając zaskarżoną decyzję, naruszył przepisy prawa. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia przez Sąd. Dlatego też, na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. Zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz doradcy podatkowego K.D.kwotę 295,20 zł, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd miał na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter przedmiotowej sprawy oraz wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia. Dlatego uznał, że kwota ta jest adekwatna do udziału doradcy podatkowego w niniejszym postępowaniu. Podkreślić należy, iż pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie udokumentował poniesienia jakichkolwiek innych wydatków, które wpłynęłyby na podwyższenie określonej wymienionym niżej rozporządzeniem kwoty. Ustalając wysokość wynagrodzenia na podstawie §2 ust.1 pkt 2 oraz §3 ust.1 rozporządzenia z 2 grudnia 2003r. (Dz. U. z 2003, Nr 212, poz. 2075) w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd miał na uwadze należną stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług.