I SA/Ol 683/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia kwoty cła, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. M. G., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł w piśmie procesowym z dnia 15 września 2016r. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez siebie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia kwoty cła, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zachodzi w sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Egzekwowanie od skarżącego spornej kwoty w wysokości 21.659 zł należności głównej, pozbawi skarżącego możliwości zapewnienia rodzinie środków do życia oraz zaspokajania ich podstawowych potrzeb. Strona znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Wszelkie środki jakimi dysponuje są przeznaczane na utrzymanie domu oraz rodziny. Przedstawiono szczegółowo sytuację rodzinną i finansową skarżącego. Mieszka on wraz z partnerką oraz ich wspólnym dzieckiem w lokalu mieszkalnym w "[...]" na podstawie umowy użyczenia z dnia 1.08.2015r.. Jego budżet jest obciążony po tym, jak urodził się syn (w dniu 8.01.2016r.). Partnerka skarżącego obecnie przebywa na urlopie macierzyńskim i pobiera zasiłek macierzyński w wysokości 1.300 zł miesięcznie. Miesięczne wynagrodzenie skarżącego za pracę wynosi około 2.500 zł - 3.000 zł netto. Skarżący ponosi miesięczne wydatki łącznie 3.985,99 zł, na które składają się utrzymanie gospodarstwa domowego (wyżywienie, środki czystości, odzież, odzież dla dziecka, obuwie, lekarstwa) - 1700 zł, - utrzymanie dziecka - (m.in. szczepienia, lekarze, środki czystości, pieluchy, mleko) - 700 zł, -paliwo na dojazdy do pracy - 400 zł, -części samochodowe, naprawy auta - 200 zł, -czynsz za mieszkanie - 285,08 zł, -spłata kredytu - 226,24 zł, wynajem garażu - 150 zł, prąd - 107,78 zł - telewizja "[...]" - 60 zł, abonament telefoniczny - 46,49 zł, -dopłata do zużytej wody - ok. 50 zł. Do wniosku dołączono dokumenty potwierdzające powyższe informacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. (vide: post. NSA z 20 grudnia 2004r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Chodzi zatem m.in. o sytuację, w której wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty przez nią jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004r., FZ 136/04, niepubl.). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13 maja 2010r., sygn. akt II FZ 182/10, dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto zauważyć należy, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki, przy czym przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine, posługując się zwrotem "zachodzi niebezpieczeństwo", wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (postanowienie NSA z 30 czerwca 2010r., sygn. akt I GZ 196/10, dostępne w Internecie j.w.). Sąd rozpoznając zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek stwierdza, że żądanie strony zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, okoliczności opisane w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i dane wynikające z zestawienia dochodów i wydatków wskazują na to, że skarżący nie jest w stanie dobrowolnie uregulować w chwili obecnej kwoty ponad 21 tys. zł. W tej sytuacji wszczęcie w stosunku do niego egzekucji stanowiłoby zagrożenie egzystencji dla niego i jego rodziny. Powyższe, zdaniem Sądu, determinuje uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a.. Sąd podkreśla jednocześnie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i stosownie do art. 61 § 6 p.p.s.a. upada z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.