I SA/Ol 691/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.K.– A. A.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A.K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A. - A.K., reprezentowany przez pełnomocnika, we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu złożonego wniosku w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej cyt. jako "p.p.s.a.") wniósł o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w całości do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego albowiem w przeciwnym wypadku wykonanie decyzji grozi skarżącemu i jego rodzinie wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą – auto – komis. Z uwagi na ubożenie społeczeństwa oraz trwający kryzys od wielu miesięcy działalność przynosi straty. Żona skarżącego otrzymuje wynagrodzenie rzędu ok. 1400 zł miesięcznie. Skarżący ma na utrzymaniu dwoje dzieci. Na nim i jego żonie ciąży szereg zobowiązań związanych z bieżącym utrzymaniem domu i rodziny. Wszelkie zarobione środki przeznaczane są na zakup żywności, bieżące opłaty, zakup lekarstw, zakup artykułów higienicznych, etc. W chwili obecnej z uwagi na generowanie przez prowadzoną przez niego działalność straty skarżącemu pomaga – w miarę możliwości – rodzina. Uiszczenie w chwili obecnej na rzecz organu kwoty ponad 997 zł, jak i pozostałych kwot w związku z wydanymi decyzjami jest niemożliwe. Żeby uiścić ww. kwoty skarżący musiałby sprzedać mieszkanie, a tym samym pozbawić dachu nad głową swoją rodzinę lub zrezygnować z zakupu żywności i lekarstw dla dzieci – co również jest niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Chodzi zatem m.in. o sytuację, w której wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty przez nią jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). Ponadto zauważyć należy, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki, przy czym przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine, posługując się zwrotem "zachodzi niebezpieczeństwo", wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (postanowienie NSA z 30.06.2010 r., sygn. akt I GZ 196/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). W świetle powyższych uwag, należy podzielić stanowisko strony skarżącej, iż natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną dla niej szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Jak wynika z treści wniosku obecnie firma skarżącego przynosi straty. Żona skarżącego z tytułu wykonywanej pracy osiąga dochód w wysokości 1400 zł miesięcznie. Wszelkie zarobione środki zarówno skarżącego jak i jego żony są przeznaczane na zakup żywności, bieżące opłaty, zakup lekarstw. W chwili obecnej korzystają oni z pomocy rodziny. Uregulowanie podatku musiałoby się wiązać z koniecznością sprzedania mieszkania lub z brakiem zaspokojenia elementarnych potrzeb. Powyższe determinuje uznanie, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a zarazem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd podkreśla jednocześnie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i stosownie do art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.