I SA/Ol 726/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2012 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J.D., K.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze J. i K.D. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 70.842 zł oraz odsetek za zwłokę od zaliczek na ten podatek w wysokości 3.293 zł. Wskazując w uzasadnieniu niniejszego wniosku na istnienie przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący podnieśli, że wykonanie decyzji, z uwagi na jej wymiar finansowy, może prowadzić do pozbawienia środków finansowania działalności gospodarczej, a w konsekwencji do jej likwidacji, jak również pozbawieniem rodziny zdolności finansowania podstawowych potrzeb materialnych. Ponadto, podnosząc, że zaległość podatkowa została zabezpieczona hipoteką przymusową, wnioskodawcy wskazali, że wstrzymanie wykonania decyzji nie narusza interesu publicznego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej poinformował, że postanowieniem z dnia "[...]" rozpatrzył zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji, w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że ustanowiona na nieruchomości podatników hipoteka przymusowa nie korzysta z pierwszeństwa zaspokojenia, a zatem nie wystąpiła przesłanka wstrzymania wykonania decyzji w oparciu o art. 239f § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Ponadto, według wiedzy posiadanej przez organ z urzędu, w zeznaniach rocznych za lata 2009 i 2010 J.D. wykazała przychód z tytułu działalności gospodarczej odpowiednio w kwotach 257.298,23 zł i 24.129,20 zł. Organ nie posiadał natomiast informacji o osiągniętych w tym okresie dochodach przez K.D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556). Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w należyty sposób uzasadniony. Wskazując bowiem na zagrożenie likwidacji działalności gospodarczej, jak również pozbawienia rodziny zdolności finansowania podstawowych potrzeb materialnych, nie przywołano żadnych argumentów odnoszących się wprost do aktualnych wyników działalności gospodarczej, czy też sytuacji majątkowej i bytowej skarżących, które miałyby potwierdzić istnienie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Skoro Sąd nie dysponował danymi na temat uzyskiwanych obecnie przez wnioskodawców dochodów, wartości zgromadzonego przez nich majątku nieruchomego i ruchomego, oszczędności oraz wysokości obciążających ich zobowiązań, niemożliwym było dokonanie bezsprzecznej oceny, czy prowadzenie egzekucji administracyjnej spowoduje, jak twierdzą skarżący, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wniosku prowadziła zatem do konstatacji, że wnioskodawcy nie wykazali zaistnienia ustanowionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżących nawiązującej do wysokości określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego, wskazać należy, że konieczność zapłaty w/w należności i związane z tym uszczuplenie ich majątku jest zwykłym następstwem wydania decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku byłoby możliwe jedynie w sytuacji uprawdopodobnienia przez skarżących, że na skutek wykonania decyzji grozi im szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, czego jednakże w niniejszej sprawie wnioskodawcy nie wykazali. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.