I SA/Ol 735/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Czajkowski Sędzia WSA Renata Kantecka (spr.) Protokolant Referent stażysta Monika Gajowniczek po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r., po wznowieniu postępowania I. oddala skargę, II. zasądza od Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz pełnomocnika strony skarżącej kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu Decyzją z dnia "[...]" r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił M. L. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w wysokości 31.813,70 zł. Podstawą rozstrzygnięcia były ustalenia dokonane w postępowaniu kontrolnych, w wyniku którego przyjęto, iż: - M. L.oprócz prowadzonej na własny rachunek działalności, faktycznie prowadził część działalności R. T. w zakresie handlu sprzętem komputerowym, kasami fiskalnymi i wagami oraz ich serwis. W/w w postępowaniu twierdził, iż czynności w tym zakresie realizował na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez R. T.Materiał dowodowy wskazywał jednak, że M.L. działał we własnym imieniu i na własny rachunek, a R.T. tylko firmowała działalność faktycznie prowadzoną przez w/w. W świetle powyższego organ zwiększył przychody i koszty wykazane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej przez M.L.o przychody i koszty działalności R.T.w zakresie handlu sprzętem komputerowym, kasami fiskalnymi i wagami oraz ich serwisu; - w kosztach uzyskania przychodów bezpodstawnie ujęte zostały raty leasingowe z tytułu umów zawartych z A, z B , C i z D, bowiem urządzenia, które miały być przedmiotem tych umów nie istniały, albo nie mogły być przedmiotem prawnie skutecznej umowy; - w kosztach uzyskania przychodów ujęto wydatki, które nie miały związku z przychodami - w tym koszty naprawy samochodu SCANIA, koszty wykonania programu kalkulacyjnego do analizy graficznego rozrzutu wskazań i projektu technologicznego i graficznego dla stanowiska pomiaru momentu obrotowego, konfiguracji sieciowej serwera Internetu i instalacji sieci komputerowej, wykonania oprogramowania sieciowego; - brakuje części dowodów źródłowych będących podstawą zapisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Powyższa decyzja nie została skutecznie zaskarżona, albowiem odwołanie od niej zostało pozostawione bez rozpatrzenia ze względu na wniesienie go po upływie terminu. Pismem z dnia 25 września 2009 r. M.L. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją. Do wniosku załączył nowy dowód – oświadczenie R. W. z dnia 23 maja 2005r. potwierdzające zrealizowanie transakcji wykazanych w fakturach. Jako podstawę prawną powołano art. 240 §1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t Dz.U. z 2005 r., nr 8 poz. 60 ze zm.) – dalej jako O.p. W toku postępowania strona przedłożyła kolejne dokumenty i wnioski, które miały potwierdzić wystąpienie okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Wskazała przy tym dodatkowo na przesłankę z art.240 §1 pkt 1 O.p. – fałszywe zeznania R.T. Decyzją z dnia "[...]"., wydaną w wyniku wznowionego postępowania, odmówiono uchylenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowego z dnia "[...]"określającej M. L.zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r., uznając, iż w zakresie zaistniałej przesłanki wznowieniowej - nowego dowodu, w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak, jak decyzja dotychczasowa, a w pozostałym zakresie nie stwierdzono istnienia przesłanek wznowieniowych. Od powyższej decyzji M.L. wniósł odwołanie, w którym wskazał, że organ bezpodstawnie zakwestionował, iż łączył go stosunek pracy z R.T.Okoliczność ta zdaniem skarżącego wynika wprost z wyroków Sądu Okręgowego i Sądu Rejonowego Południe. Zdaniem skarżącego w toku kontroli skarbowej pominięto okoliczność, iż R. T. była beneficjentem środków na rachunku bankowym i wykorzystywała je jak właściciel. Przypisując mu części działalności firmy R. T. należało mu przekazać kwoty zwrotu podatku VAT wynikające z tej działalności za 1999r. i zaliczyć je na poczet określanych zobowiązań. Podatnik wskazał również, iż skoro sądy karne w postępowaniach jakie prowadziły uznały, iż był pełnomocnikiem R. T. to brak jest podstaw do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji opartej na odwrotnym ustaleniu stanu faktycznego. Dalej podniósł, iż zeznania R. T.złożone w toku postępowania były fałszywe i przedstawił argumenty popierające jego tezę, przede wszystkim w zakresie korzystania przez nią z konta bankowego. Jego zdaniem wydruki z tego konta są bezpośrednim dowodem na fałszywe zeznania, bowiem wynika z nich, że świadek pobierała z konta znaczne kwoty. Ponadto wskazał, iż zeznała, że z prowadzonej przez pełnomocnika działalności czerpała stały dochód. Skarżący stwierdził także, iż oświadczenie R. W. stanowi bezpośrednie potwierdzenie faktu, że jego firma wykonała dla niego usługi. Wskazał także, iż w postępowaniu karnym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową R.W. nie przedstawiono zarzutu wystawienia dokumentu potwierdzającego nieprawdę, a organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania podatkowego i nie wydały R. W. decyzji za rok 1999. Zdaniem skarżącego w toku rozważania okoliczności związanych z firmą T. organ skarbowy oparł się wyłącznie na notatkach wykonanych przez funkcjonariuszy KMP, a jest więcej niż prawdopodobne, że Policjanci zawarli z R. W. układ w zamian za obciążające go zeznania. Następnie podatnik podniósł, iż w czasie kiedy toczyło się postępowanie, przepisy nie zezwalały na włączenie do akt sprawy dowodów z postępowania karnego, które nie zakończyło się prawomocnym wyrokiem i dokonano tego z rażącym naruszeniem prawa. Nadto zarzucił organowi błędne twierdzenie, że Sąd Okręgowy w toku postępowania nie badał czy pojazd SCANIA był użytkowany w jego działalności , a jego zdaniem, jednym z ustaleń faktycznych sądu jest właśnie stwierdzenie, że pojazd ten był wykorzystywany w działalności jego firmy. Zdaniem podatnika organ nie odniósł się również do kosztów postępowania sądowego w Sądzie Okręgowym w sprawie samochodu SCANIA, a powinien ustalić jaka ich część została poniesiona w 1999r. i obniżyć dochód za ten okres. Podkreślił, że w zakresie prawa B. G. do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez R. T. argumentacja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie była odmienna od przytoczonej w uzasadnieniu decyzji co stanowi jej sfałszowanie. Po rozpatrzeniu odwołania na powyższe rozstrzygnięcie - decyzją z dnia "[...]" ., nr "[...]", Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał , iż w dniu "[...]". weszła w życie nowelizacja ustawy o kontroli skarbowej, która dotyczyła również organu właściwego w sprawach odwołań od decyzji wznowieniowej wydanej przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 26 ust. 2 i 3, nadanym ustawą z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 127, poz. 858), od decyzji w sprawach o wznowienie postępowania wydanych przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej nie służy odwołanie lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, który wydał decyzję i do wniosku tego stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa dotyczące odwołań. Zgodnie z przepisem przejściowym tej ustawy - art. 9 ust. 2 wszczęte i niezakończone w dniu wejścia w życie tej ustawy postępowania w sprawie wznowienia postępowania prowadzą organy właściwe od dnia wejścia w życie ustawy, przy czym wszystkie podjęte w postępowaniu czynności pozostają w mocy. Wobec powyższego odwołanie skarżącego zostało potraktowane jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, który wydał decyzję wznowieniową. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu organ podkreślił, że okoliczność stosunku prawnego jaki łączył M. L. z R. T. nie stanowi podstawy wznowieniowej, a przedstawione wywody skarżącego to merytoryczna polemika z ustaleniami dokonanymi przez organ. Również powołane przez niego wyroki Sądu Okręgowego i Sądu Rejonowego Południe zostały wydane w 2009r., (17.11.2009r., 12.03.2009r. ) nie mogły, w świetle art. 240 § 1 pkt 5 O.p., stanowić przesłanki wznowieniowej, albowiem zostały wydane po dniu wydania decyzji ostatecznej, czyli nie istniały w dniu jej wydania. Dodano także, że w orzeczeniach tych, wbrew twierdzeniu skarżącego, Sąd nie badał czy zaświadczenie o zarobkach wydane M. L. przez R. T. jest zgodne ze stanem faktycznym i czy odzwierciedla rzeczywisty stosunek pracy. Sąd oparł się tylko na samych dokumentach urzędowych ZUS. Podkreślono, że okoliczność tę organ ustalił w decyzji ostatecznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w tym wyroku Sądu Okręgowego, sygn. akt "[...]" z "[...]"., gdzie Sąd wyraźnie uznał umowę o pracę M. L, z R.T. za pozorną. Ponadto powołane w odwołaniu pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego "[...]" z "[...]" dotyczyło terminu zakończenia postępowania w sprawie korekty deklaracji PIT-4 za maj i czerwiec 1998r., czyli okresu, którego decyzja wymiarowa nie obejmowała. Podobnie powołany wyrok sygn. akt "[...]" Sądu Okręgowego i pismo ZUS z 18 października 2001 r. dotyczyły innego podmiotu – B. G. więc nie miało wpływu na ustalenia stanu faktycznego w sprawie M.L. Organ wskazał również, że zeznania (także z dnia 30.09.2003r.) R. T. były w toku postępowania kontrolnego szczegółowo analizowane. Wynika z nich, iż czynności prawne były wykonywane w ramach pełnomocnictwa, ale nie jest prawdą, że R. T. zeznała, iż czynności te były konsultowane z mocodawcą, który realizację akceptował. Skarżący podniósł również, iż przypisując mu część działalności firmy R.T. należało zaliczyć zwracane jej podatki na poczet określanych mu zobowiązań z tej działalności. W ocenie organu twierdzenie to jest bezpodstawne, bowiem przy uznaniu, iż R. T. działalności w podanym zakresie nie prowadziła, zwrot podatku był wynikiem dokonanej przez nią nadpłaty i tylko jej jest należny. W kwestii korzystania przez R.T. z konta bankowego wskazano, iż fakt wypłacania przez nią środków wbrew twierdzeniom skarżącego, nie stanowi dowodu ani, że sama prowadziła działalność w zakresie kas, wag i komputerów ani, że składała fałszywe zeznania. Podkreślono, że kwestia ta była oceniana w toku postępowania kontrolnego. Organ odwoławczy w odniesieniu do zarzutu o fałszywych zeznaniach R.T.wskazał, iż M.L. nie wskazał na czym miałby polegać fałsz tych zeznań. Podkreślił, że w toku postępowania świadek zeznawała spójnie i brak jest podstaw do uznanie, że jej zeznania były fałszywe. Odnośnie oświadczenia R. W. podkreślono, że w postępowaniu wznowieniowym uznane ono zostało za przesłankę do wznowienia postępowania. Przeprowadzone postępowanie wykazało, iż oświadczenie to nie stanowi podstawy do zmiany ustaleń dokonanych w decyzji wymiarowej. Wskazano, iż jak spójnie zeznawał R. W. w postępowaniu kontrolnym oraz karnym, ze względu, że ustanowił on pełnomocnika i to pełnomocnik wykonywał wszystkie czynności, nie miał wiedzy co do zakresu i przedmiotu prowadzonej działalności, bo sam jej faktycznie nie prowadził. Zdaniem organu okoliczność wykonania usług naprawy samochodu SCANIA przez zarejestrowaną firmę należącą do R. W. była oceniana w postępowaniu kontrolnym na podstawie całokształtu dowodów zebranych w sprawie, w tym jego zeznań, które wobec braku wiedzy tego świadka o prowadzonej przez niego firmie nie wniosły wiele do ustaleń. Podkreślono również, że wbrew twierdzeniom skarżącego deklaracje VAT-7 zostały włączone do materiału dowodowego, a oceniając okoliczności związane z firmą T.organ opierał się na załączonej do materiału dowodowego kserokopii przesłuchania R. W. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ przepisów prawa przez włączenie materiału dowodowego z postępowania karnego niezakończonego prawomocnie wskazano, że dowody z akt postępowania karnego zostały włączone w październiku 2004r.. Przepis wprowadzający nowe uregulowanie w tej kwestii wszedł w życie 1.09.2005r. ustawą z dnia 30.06.2005r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199) zatem włączenie miało miejsce przed zmianą przepisów. W związku ze zmianą ustawy w październiku 2005r. większość świadków - zwłaszcza składających istotne dla sprawy zeznania została przez organ ponownie przesłuchana w toku postępowania. Zdaniem organu , wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Okręgowy w Gdańsku w sprawie o zapłatę dla A nie badał kwestii czy samochód SCANIA był przez niego używany w działalności gospodarczej i ustaleń takich nie dokonał. Ponadto wskazano, że koszty tego postępowania sądowego nie mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów, bowiem wobec uznania, iż przedmiot leasingu – samochód, nie był wykorzystywany w działalności czyli nie był związany z przychodem - nie mógł stanowić kosztów uzyskania przychodów. Organ odwoławczy podkreślił, że zarzuty skarżącego nie dotyczyły postępowania wznowieniowego, a były jedynie polemiką z ustaleniami merytorycznymi zawartymi w decyzji wymiarowej. Na powyższe rozstrzygnięcie M.L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której domagał się zmiany zaskarżonej decyzji przez wznowienie postępowań podatkowych. Zdaniem skarżącego przedmiotem postępowania jest w istocie stwierdzenie czy R. T. jest podatnikiem VAT w zakresie prowadzonej przez nią firmy W, a rozstrzygnięcie tego zagadnienia nastąpiło w postępowaniu dotyczącym zwrotu R.T. podatku VAT za lata 1998 – 2001. Skarżący podkreślił, że nową okolicznością jest fakt uznania za prawdziwy stosunku pracy zwartego między nim, a R.T.który został potwierdzony zaświadczeniem o dochodach i zarobkach jakie uzyskał z tej firmy. Jeżeli sąd karny ustalił w prawomocnym wyroku dochody z tego stosunku, to zdaniem skarżącego utrzymanie decyzji podatkowej nie obejmującej tych przychodów jest rażącym naruszeniem porządku prawnego. Dalej skarżący wskazał, że ustalając zakres stosunku pełnomocnictwa organ nie wziął pod uwagę, iż R.T. zatrudniała również pracowników M. P. i P. S.Powołując wyrok Sądu Okręgowego , sygn. akt "[...]", w którym stwierdzono, iż czynności poczynione przez pełnomocnika odnoszą skutek dla mocodawcy, skarżący podniósł, że organ nie wziął powyższego pod uwagę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wynika zaś, że zaskarżony akt ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw poprzez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie, o co wydaje się wnosić w skardze strona skarżąca. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie, w związku z tym, iż zaskarżona decyzja wydana została w wyniku wznowienia postępowania, wskazać należy, iż instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji ostatecznej i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej. Ma ona na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym dotknięte było wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i 128 ustawy - Ordynacja podatkowa). Z powyższego założenia ogólnego, odnoszącego się do rodzaju decyzji poddanej sądowej kontroli legalności, oraz z treści art. 128 ustawy - Ordynacja podatkowa wynika, iż tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. Naturalną konsekwencją powyższego jest, iż postępowania nadzwyczajne nie mogą zastępować kontroli instancyjnej oraz ewentualnego badania legalności merytorycznej decyzji ostatecznej w drodze skargi do sądu administracyjnego (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2003 r., III SA 334/01, Biul.Skarb.2003/4/28). Wskazać należy, iż jedną z przesłanek wznowieniowych wymienionych w art. 240 Ordynacji podatkowej jest ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów (pkt 5). O jej zaistnieniu możemy mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: 1. wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2. są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3. nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4. istniały w dniu wydania decyzji. Nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), czy z innych powodów. Natomiast wznowienie postępowania, jeżeli organ podatkowy znał okoliczności lub dowody, na które powołuje się strona, w dniu wydania decyzji, będzie naruszeniem prawa (wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 1998 r., I SA/Kr 737/97, Komentarz H. Dzwonkowski- LEX). Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych ( wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.). Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. ( wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., III SA 2367/01, niepubl.). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zarzuty skarżącego zawarte w skardze odnoszą się do decyzji wymiarowej, a nie dotyczą przesłanek wznowieniowych. Rozstrzygając w granicach sprawy stosownie do art.134§1 p.p.s.a, sąd administracyjny nie mógł poddać ponownej ocenie merytorycznej legalności decyzji organu skarbowego dotyczącej określenia podatnikowi wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Podkreślić należy, że do wniosku o wznowienie postępowania oraz pism skarżący dołączył szereg dowodów oraz wniosków, jego zdaniem stanowiących podstawę do wznowienia postępowania (szczegółowo opisane na stronach 7- 14 decyzji organu I instancji z dnia "[...]"r.). Dokonując analizy istnienia przesłanek do wznowienia postępowania organ podatkowy stwierdził, iż oświadczenie R.W. z dnia 23 maja 2005 r. , wskazane przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania, nie było znane oraz istniało w dniu wydania decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z "[...]"r. i stanowi nowy dowód w rozumieniu art. 240 §1 pkt 5 O.p. Biorąc pod uwagę formułowane w toku postępowania zarzuty skarżącego odnoszące się do powyższego oświadczenia, należy powołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 19 listopada 2009r., sygn.akt II FSK 933/08 ( LEX, nr 579725), które Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni aprobuje: "1. Zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być rozpoznane w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania. 2. Jeśli organ orzekający w postępowaniu zwykłym posiada wiedzę na temat potencjalnego dowodu, lecz zrezygnuje z jego przeprowadzenia (np. odmawiając przesłuchania świadka, co do sygnalizowanych przez stronę okoliczności), to nie można ujawnionych po wydaniu decyzji informacji, które mogły być potwierdzone takim dowodem kwalifikować z punktu widzenia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jako nowych okoliczności faktycznych. Ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym prawidłowości uwzględniania wniosków dowodowych strony, nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego." Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub jego wykładnią. Czym innym jest wiedza o faktach, a czym innym wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych. Odnosząc powyższe uwagi do powołanego przez stronę nowego dowodu w postaci oświadczenia R.W. z dnia 23 maja 2005r. Sąd uznał, że trafnie został on oceniony przez organ jako nie mogący stanowić podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]"r. ze względu również na fakt, iż w sprawie mogłaby być wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy, tak jak decyzja dotychczasowa. W odniesieniu do pozostałych dowodów przedstawionych przez skarżącego jako podstawę wznowienia postępowania, zgodzić się należy z argumentacją organu, iż okoliczności w nich powołane nie stanowiły przesłanek określonych w art. 240 §1 O.p. Podkreślić należy, iż organ zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji z "[...]"r. szczegółowo przeanalizował materiał zebrany w sprawie jak i zarzuty zgłoszone przez skarżącego, mające stanowić podstawę do wzruszenia decyzji ostatecznej oraz jego argumentację dokonaną dla uzasadnienia zarzutów. Organ szczegółowo odniósł się do zarzutu skarżącego o fałszywych zeznaniach R. T. złożonych w postępowaniu kontrolnym i podatkowym. Zdaniem organu powyższy dowód nie może stanowić przesłanki wznowieniowej określonej w art. 240 §1 pkt 1 O.p, z treści którego wynika, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Powyższe twierdzenie strony skarżącej nie było poparte prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, ani fałsz tego dowodu nie był oczywisty. W odniesieniu do pisma ZUS z dnia 18 października 2001 r., oraz wyroku Sądu Okręgowego "[...]"z dnia 10 listopada 2004 r. organ stwierdził, że nie mają one związku ze sprawą. Rozważania dokonane przez organ oraz ustalenia końcowe zasługuję według Sądu na akceptację. Organ prawidłowo uznał, że dowody przedstawione przez M.L. nie spełniają przesłanek określonych w art. 240 §1 pkt 1 i pkt 5 O.p., gdyż część z nich była znana organowi, który wydał decyzję ostateczną, część z nich nie ma istotnego znaczenia dla sprawy, a część z nich nie jest związana z niniejszą sprawą , albowiem dotyczą innej osoby. Zdaniem Sądu zarzuty skarżącego zawarte we wniosku o wznowienie postępowania oraz oświadczenia składane w toku postępowania wznowieniowego mają na celu podważenie ustaleń faktycznych organów i w związku z tym wyników postępowania zakończonego dla strony niekorzystną decyzją wymiarową. Skarżący nie wykazał, by zaistniały istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, a tym samym, że zaistniała w sprawie przesłanka , o której mowa w art. 240 §1 pkt 5 O.p. Wyjątek stanowi oświadczenie R. W., które było przesłanką określoną w art. 240 §1 pkt 5 O.p., niemniej jednak organ po dokonaniu jego analizy w kontekście akt sprawy stwierdził, że w wyniku uchylenia decyzji mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy, tak jak decyzja dotychczasowa – z dnia 1 grudnia 2005 r. Również kwestia, fałszywych (zdaniem skarżącego) zeznań R.T., po dokonanej analizie przez organ, nie mogła stanowić przesłanki określonej w art. 240 §1 pkt 1 O.p. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze podkreślić należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiotem niniejszego postępowania nie było ustalenie czy R.T. była podatnikiem podatku od towarów i usług. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że skoro organy przypisały mu przez części działalności prowadzonej przez R.T., to istnieje podstawa do zwrotu na jego rzecz nadpłaty części podatku VAT, nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jak ustalono podatek uiściła R.T. i mógł być on zwrócony tylko jej. W odniesieniu do argumentu uznania w innych postępowaniach za prawdziwy stosunek pracy potwierdzony zaświadczeniem o zarobkach skarżącego uzyskiwanych w firmy R.T. stwierdzić należy, iż zarówno Sąd Rejonowy – Południe, jak i Sąd Okręgowy w wydanych wyrokach (12.03.2009 r.,17.11.2009 r.,) nie badał, czy wskazane zaświadczenie odzwierciedla rzeczywisty stosunek pracy. Podkreślić należy nadto, że powołane wyroki zostały wydane w 2009 r., a zatem nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie mogły stanowić przesłanki określonej w art. 240§1 pkt 5 O.p. Natomiast kwestia zatrudnienia przez R.T. pracowników: M. P. oraz P. S.została podniesiona na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zatem nie podlegała badaniu jako przesłanka do wznowienia postępowania. Z decyzji ostatecznej wynika jednakże, że kwestia ta była oceniana w postępowaniu wymiarowym. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej był zobligowany do odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji określającej M. L. zobowiązane w podatku od osób fizycznych za 1999 r. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił, gdyż nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia prawa. Zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz doradcy podatkowego K.D. kwotę 295,20 zł, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd miał na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter przedmiotowej sprawy oraz wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia. Dlatego uznał, że kwota ta jest adekwatna do udziału doradcy podatkowego w niniejszym postępowaniu. Podkreślić należy, iż pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie udokumentował poniesienia jakichkolwiek innych wydatków, które wpłynęłyby na podwyższenie określonej wymienionym niżej rozporządzeniem kwoty. Ustalając wysokość wynagrodzenia na podstawie §2 ust.1 pkt 2 oraz §3 ust.1 rozporządzenia z 2 grudnia 2003r. (Dz. U. z 2003, Nr 212, poz. 2075) w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd miał na uwadze należną stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług.