I SA/Ol 738/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu podatku od towarów i usług za drugi i trzeci kwartał 2012 r. oraz za drugi i trzeci kwartał 2013 r. postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie R.G. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu podatku od towarów i usług za drugi i trzeci kwartał 2012 r. oraz za drugi i trzeci kwartał 2013 r.. W uzasadnieniu tego wniosku uzupełnionego pismem z dnia 27 października 2015 r., skarżący podniósł, że realizacja określonych decyzjami zobowiązań w łącznej wysokości 44.431 zł może zagrozić płynności finansowej prowadzonych przez niego gospodarstwa rolnego i pozarolniczej działalności gospodarczej. Egzekucja z rachunku bankowego będzie skutkowała brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb wnioskodawcy, a ponadto utratą sprzętu do prowadzenia działalności pozarolniczej zakupionego za kwotę 76.000 zł, na skutek zaprzestania spłacania kredytu inwestycyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wymieniony w powyższym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest co do zasady stanem niepożądanym, zaś przysługujące adresatowi takiego aktu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego. Wskazując na ukształtowane na gruncie ww. przepisu orzecznictwo sądów administracyjnych, podnieść należy, że "szkoda" o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego (vide: postanowienie NSA z 20.12.2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku ze wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy mieć w pierwszej kolejności na uwadze wysokość dochodzonej przez organy od skarżącego kwoty należności publicznoprawnych (44.431 zł). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nakłada więc obowiązek zapłaty relatywnie znacznej kwoty, jeśli uwzględni się, że skarżący utrzymuje się z gospodarstwa rolnego o powierzchni 7,16 ha oraz działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług dla rolnictwa, z których w latach 2012 – 2013 wykazał obrót w łącznej wysokości 1.032 zł. Należy zatem uznać, że podnoszone we wniosku twierdzenia o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji, zasługują na uwzględnienie. Powyższe determinuje stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.