I SA/Ol 740/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r. oraz odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek miesięcznych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" określającą spółce A. Sp. z o.o. w W. (dalej jako "spółka", "skarżąca") zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r. w wysokości 104.240 zł oraz odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2009r., w łącznej wysokości 4.877 zł. Powyższe jest konsekwencją stwierdzenia przez organ I instancji zaniżenia przychodów o łączną kwotę 430.564,62 zł, na którą składa się kwota stanowiąca wartość nieodpłatnych świadczeń z tytułu korzystania przez spółkę z gruntów i budynków należących do N. R. (odpowiednio: 165.144,98 zł i 183.389,76zł), niezaewidencjonowany przychód ze sprzedaży usług hotelowych i gastronomicznych (53.992,51 zł) oraz kwota niewykazana w księgach, a wynikająca z dwóch faktur VAT nr "[...]" i nr "[...]" (28.037,37 zł). Organ stwierdził także zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 892,12 zł wynikającą z dwóch faktur wystawionych na osoby fizyczne. W odwołaniu od opisanej decyzji spółka wskazała, że zastrzeżenia budzą czynności mające na celu ustalenie wysokości nieodpłatnie otrzymanych świadczeń oraz okresu, w jakim spółka mogła świadczenia te otrzymywać. Podkreśliła, że z gruntów i budynków korzystała w okresie od 15 maja do 31 sierpnia 2009r., a nie przez cały 2009r. Obliczając wartość nieodpłatnego świadczenia błędnie przyjęto powierzchnię gruntów wykorzystywanych przez spółkę, gdyż nie uwzględniono, że 4,5 ha stanowią grunty rolne, nieużytki, bagna, mokradła itd., co wyklucza możliwość ich wykorzystania. Zakwestionowała także sposób obliczenie wartości nieodpłatnego świadczenia – przyjęta stawka czynszu w kwocie 1,43 zł za 1 m2 dotyczy terenów o przeznaczeniu rekreacyjnym. Do wyliczenia tej stawki nieprawidłowo przyjęto wartości skrajne, zamiast wartości pośrednich, które w sposób zbliżony do realiów odzwierciedlają faktyczną wysokość stawki czynszu dzierżawnego. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w 2002r. N. R. nabyła grunty i znajdujące się na nich budynki od Agencji "[...]" w związku z prowadzoną przez siebie (do 31 marca 2004r.) działalnością gospodarczą pod nazwą "[...]" N. R. K.. N.R. nabyła dwie działki gruntu o łącznej powierzchni 13,5867 ha położone w K., w tym jedną z nich zabudowaną budynkami i budowlami, m.in. czterema domami wypoczynkowymi. W 2002r. jedna z nabytych działek (zabudowana) została podzielona na 5 działek - 4 na cele adaptacyjne ośrodka wypoczynkowego bez możliwości rozbudowy i jedna na cele drogi wewnętrznej. Następnie, w dniu 30 marca 2004r., N.R., przeniosła na rzecz spółki, celem pokrycia udziałów wkładem niepieniężnym, prawo własności nieruchomości składającej się z dwóch działek gruntu o łącznej powierzchni 2,0381 ha położonych w W. - jedna działka zabudowana budynkiem hotelowo-administracyjnym, budynkiem restauracji z kuchnią, budynkiem kotłowni i budynkiem hydroforni, a druga działka niezabudowana, stanowiąca drogę wewnętrzną. Z materiału dowodowego wynika, że spółka posiada budynek hotelowy nr 1 (dawniej "B"), a budynki nr 2, 3 i 4 (dawniej: "C.", "D.", "E." o powierzchni użytkowej: 1.148 m2, 972 m2, 1322 m2) są własnością N.R. i leżą na należących do niej gruntach. Przesłuchana w toku postępowania N.R. – prezes zarządu spółki, zeznała, że w 2009r. w zależności od potrzeb dzierżawiła spółce budynki "C.", "D." i "E.". Nie potrafiła wskazać ile umów dzierżawy zawarła, jakie pomieszczenia były dzierżawione, ani ceny dzierżawy. Wskazała, że powyższe wynika z umowy dzierżawy. Spółka wyjaśniła, że ww. pawilony mieszkalne użyczała od N.R. w okresie od 15 maja 2009r. do 31 sierpnia 2009r. i przedstawiła umowę użyczenie nieruchomości z dnia 1 stycznia 2009r. Zgodnie z umową N.R. użyczyła spółce grunty oraz usadowione na nich trzy budynki o powierzchni użytkowej 3.442 m2 na bezpłatne użytkowanie na czas oznaczony przez okres 5 miesięcy, począwszy od 15 maja 2009r. do 31 sierpnia 2009r. Umowa nie wskazuje zatem precyzyjnie okresu użyczenia, bowiem okres wskazany datami przekracza 3 miesiące, a nie jak w niej wskazano 5 miesięcy. Spółka pomimo wezwania nie sprecyzowała okresu użytkowania opisanych nieruchomości –zaznaczyła tylko, że w okresie przed sezonem (IV – 15 maja 2009r.) przygotowywano pawilony do zakwaterowania, a w okresie 1-15 września 2009r. – do zdania właścicielowi. W toku postępowania N.R. poinformowała, że jako właściciel pawilonów mieszkalnych nie ponosiła w 2009r. kosztów ich utrzymania ze względu na ich nieużytkowanie. Z powyższego, zdaniem organów, wynika, że ani N.R., ani spółka nie wskazali faktycznego okresu użytkowania gruntów i budynków, a z materiału dowodowego wynika, że spółka dysponowała i korzystała z nich nieodpłatnie na przestrzeni całego 2009r. Organ I instancji nie uwzględnił zapisów wynikających z umowy użyczenia, gdyż nie określała ona w sposób precyzyjny okresu użyczenia spółce gruntów i budynków. Ponadto o korzystaniu przez spółkę z opisanych nieruchomości na przestrzeni całego 2009r. świadczą faktury z tytułu kosztów ponoszonych przez spółkę, zaliczonych w koszty uzyskania przychodów, a dotyczące kosztów energii, wywozu nieczystości, abonamentu za ścieki, oleju opałowego za 2009r. Świadczą o tym również dowody dokumentujące zakup przez spółkę materiałów do bieżących napraw i koszty utrzymania czystości, obejmujące okres od 9 kwietnia do 29 września 2009r., czyli spoza okresu wskazanego w umowie użyczenia, a dotyczące budynków użyczonych od N.R.. Z zeznań świadków, którzy w kontrolowanym okresie byli pracownikami spółki oraz byłego męża N.R. także wynika, że użyczone nieruchomości nie były oddzielone od nieruchomości spółki, a całoroczna oferta usług obejmowała wszystkie budynki hotelowe. Na powyższe wskazują również informacje zawarte w ofertach reklamowych, umowy na organizację przyjęć okolicznościowych poza okresami wskazanymi w umowie użyczenia, informacje uzyskane od podmiotów i osób fizycznych, które w 2009r. korzystały z usług zakwaterowania świadczonych przez spółkę poza okresem wskazanym w ww. umowie. W wyniku przeprowadzonych oględzin miejsca wykorzystywanego przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej ustalono, że miejsca wpływające na uatrakcyjnienie całego obiektu wypoczynkowo-rekreacyjnego, jak boiska, zwierzyniec, dojście do plaży, położone są na działkach należących do N.R., a w swoich ofertach spółka wskazywała na możliwość korzystania z tych atrakcji. Działki stanowiące własność spółki i N.R. znajdują się na wspólnie ogrodzonym terenie, a nad bramą wjazdową na posesję znajduje się baner reklamowy "[...]" z adresem, numerami telefonów, faksu i adresem mailowym spółki. Okoliczności te, zdaniem organu odwoławczego, potwierdzają, że spółka nieodpłatnie korzystała przez cały 2009r. z nieruchomości stanowiących własność N.R. i otrzymała z tego tytułu nieodpłatne świadczenia. Organ odwoławczy przytoczył treść art.12 ust.1 pkt 2, ust.5 i ust.6 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2014r., poz.851 ze zm.), dalej jako "u.p.d.o.p.". Wartość nieodpłatnego świadczenia z tytułu korzystania przez spółkę z gruntów należących do N.R. określono na podstawie art.12 ust.6 pkt 4 u.p.d.o.p., jako iloczyn powierzchni tych gruntów (115.486 m2) i stawki 1,43 zł za 1m2. Stawka ta została wyliczona jako średnia stawka czynszu dzierżawnego obowiązującego w 2009r. na terenie gminy P. dotycząca gruntów przeznaczonych pod rekreację (szczegółowe wyliczenie na s.63 decyzji organu I instancji). Stawkę ustalono w oparciu o informacje o stawkach czynszu dzierżawnego nieruchomości gruntowych położonych na terenie gminy P. uzyskane od Nadleśnictwa "[...]"., Nadleśnictwa "[...]"., Starostwa Powiatowego w O., Wójta Gminy P.. Przyjęta do wyliczenia powierzchnia gruntów stanowi różnicę pomiędzy powierzchnią gruntów całego "kompleksu wypoczynkowo-rekreacyjnego", a gruntów stanowiących własność spółki. Wartość nieodpłatnego świadczenia z tytułu korzystania przez spółkę z budynków należących do N.R. określono na podstawie art.12 ust.6 pkt 3 u.p.d.o.p., jako iloczyn powierzchni tych budynków i stawki 4,44 zł za 1m2 powierzchni użytkowej. Stawka ta została ustalona w oparciu o informacje uzyskane od dwóch podmiotów, które w 2009r. dzierżawiły na terenie województwa "[...]" obiekty wchodzące w skład infrastruktury turystycznej, które były wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej w zakresie odpłatnego świadczenia usług noclegowych dla turystów indywidualnych i grup zorganizowanych oraz w oparciu o informacje od Wójta Gminy P. odnoście wysokości czynszu najmu 1m2 powierzchni użytkowej lokali rzemieślniczych, usługowych, produkcyjnych w 2009r. (szczegółowe wyliczenie na s.64-67 decyzji organu I instancji). Za chybiony uznał organ II instancji zarzut odwołania dotyczący zanegowania okresu użyczenia. Podniósł, że zgromadzony materiał dowodowy świadczy o tym, że spółka w 2009r. korzystała z nieruchomości należących do N.R. także w terminach innych niż wynikające z przedłożonej umowy użyczenia. Brak pisemnej umowy na użytkowanie poza terminem wskazanym w umowie użyczenia nie stanowi przeszkody w ustaleniu przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, w sytuacji faktycznego korzystania z nieruchomości niebędących własnością spółki. Przez nieodpłatne świadczenie należy przy tym rozumieć wszystkie zjawiska, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu. Jest to możliwość korzystania przez spółkę z nieruchomości należących do N.R.. Nietrafny jest zatem wywód odwołania, że wartość nieodpłatnych świadczeń należy wyliczyć za konkretne dni, w których spółka użytkowała budynki należące do N.R.. Odnosząc się do powierzchni gruntów przyjętej do wyliczenia wartości nieodpłatnych świadczeń i nie uwzględnienia, że ponad 4,5 ha stanowią grunty rolne, nieużytki, bagna, mokradła, organ stwierdził, że nieruchomości należące do spółki i do N.R. tworzą kompleks zwany "[...]", który został przystosowany, by jak najlepiej i najatrakcyjniej świadczyć usługi klientom w czasie ich pobytu na terenie ośrodka. Nieruchomość ta została nabyta w 2002r. przez N.R. jako całość na cele prowadzonej wówczas przez nią działalności gospodarczej. W 2009r. nieruchomości te były wykorzystywane przez spółkę do prowadzenia działalności w zakresie świadczenia usług turystycznych, o czym świadczą zeznania świadków i oferty spółki, w których rekomendowała swój ośrodek jako obiekt czynny cały rok, o powierzchni 14 ha, ogrodzony i strzeżony z licznymi atrakcjami. Takiej możliwości spółka nie miałaby, gdyby nie dysponowała gruntami i budynkami należącymi do N.R.. Potwierdziły to również przeprowadzone oględziny – stwierdzono, że na terenach stanowiących własność N.R. znajdują się liczne boiska do gier zespołowych, plaża, zwierzyniec, ujęcie wody, właz do szamba, całość terenu jest ogrodzona i tworzy jeden kompleks wypoczynkowo-rekreacyjny. Zatem faktyczne wykorzystanie przez spółkę gruntów do celów prowadzonej działalności decyduje o uznaniu ich za grunty rekreacyjne. Klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów nie przesądza o ich faktycznym wykorzystaniu. Ustosunkowując się do wywodów odwołania dotyczących zawyżenia wyliczenia średniej stawki czynszu dzierżawnego przez przyjęcie stawek skrajnych, organ stwierdził, że wyliczenie jest prawidłowe i nie budzi wątpliwości. Do wyliczenia średniej stawki czynszu przyjęto informacje od czterech podmiotów wydzierżawiających grunty przeznaczone na cele rekreacyjne i odrzucenie stawki najniższej i najwyższej doprowadziłoby do zniekształcenia wysokości średniej stawki. Organ odwoławczy za prawidłowy uznał także sposób wyliczenia przez organ I instancji wartości nieodpłatnych świadczeń z tytułu korzystania z budynków należących do N.R.. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, organ II instancji stwierdził, że nie są one zasadne. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów: - art.12 ust.2, ust.5 i ust.6 u.p.d.o.p., poprzez uznanie, że otrzymała nieodpłatne świadczenie w kwocie 183.389,76 zł, podczas gdy nawet jeśli mamy do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem, to jego wartość została przez organ podatkowy zawyżona i wyrażona w niewłaściwej wysokości, - art.25 ust.1 u.p.d.o.p., poprzez określenie nieprawidłowej kwoty wysokości odsetek od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, na co wpływ ma błędne określenie wysokości przychodu poszczególnych miesięcy z tytułu nieodpłatnego otrzymania świadczeń, - art.187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.749 ze zm., dalej jako "O.p."), poprzez brak obiektywnego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności brak przeprowadzenia dowodów, które przesądziłyby jednoznacznie o wersji przedstawionej w decyzji, - art.121 § 1 O.p., poprzez jawne naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi, spółka podniosła, że nie ma większych zastrzeżeń co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w zakresie uzyskania nieodpłatnego świadczenia w postaci możliwości korzystania z gruntów i budynków należących do N.R.. Nadużyciem prawa są jednak czynności mające na celu ustalenie wysokości nieodpłatnie otrzymanego świadczenia. Bezpodstawnie organ zanegował okres użyczenia, który wynika z umowy użyczenia, przez co błędnie stwierdził, że spółka dysponowała gruntami i budynkami przez cały 2009r. Podając przykłady zakwaterowania większej liczby osób niż jest w stanie pomieścić budynek "B.", organ powinien uwzględnić tylko faktyczny okres wykorzystywania trzech budynków należących do N.R. i w ten sposób obliczyć wartość nieodpłatnego świadczenia. Pozostawienie do dyspozycji spółki obiektów nie jest tożsame z ich eksploatacją i wykorzystaniem w działalności gospodarczej. Podkreślił, że ponad 4,5 ha gruntów stanowią grunty rolne, nieużytki, bagna i mokradła, których nie mogła w żaden sposób wykorzystać. Podtrzymała także zarzut dotyczący nieprawidłowego sposobu obliczenia wartości nieodpłatnego świadczenia przez przyjęcie do wyliczenia średniej stawki czynszu dzierżawnego, skrajnych stawek. Wątpliwości skarżącej budzi też przyjęcie do porównania średniej ceny dzierżawy obiektów turystycznych wskazanych w decyzji, gdyż nie odpowiadają one lokalizacji, ani powierzchni obiektom, które były w jej użytkowaniu. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu organu podatkowego z punktu widzenia jego legalności, tj. z punktu widzenia jego zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżony akt ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku sądowej kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.. Kwestią sporną w sprawie jest ustalona przez organy podatkowe wartość nieodpłatnych świadczeń uzyskanych przez spółkę z tytułu nieodpłatnego korzystania z gruntów i budynków należących do N.R. (prezesa zarządu spółki). Zgodnie bowiem z art.12 ust.1 pkt 2 u.p.d.o.p., przychodami jest wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (z wyjątkiem, który nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie). Stosownie do treści art.12 ust.5 u.p.d.o.p. wartość otrzymanych nieodpłatnie rzeczy lub praw określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. W ust.6 art.12 u.p.d.o.p. ustawodawca określił natomiast, że wartość nieodpłatnych świadczeń ustala się w wysokości równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu lokalu – jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu (pkt 3) oraz na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju w gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia – w pozostałych przypadkach (pkt 4). W rozpoznanej sprawie spółka nie kwestionuje, że otrzymała w 2009r. nieodpłatne świadczenie z opisanego wyżej tytułu, nie zgadza się jednakże z wyliczeniem jego wartości i w tym zakresie kwestionuje ustalenie okresu, w którym dysponowała nieruchomościami należącymi do N.R., powierzchni wykorzystywanych gruntów oraz wyliczenie średnich stawek czynszu dzierżawnego. W toku postępowania organy podatkowe ustaliły, że w ciągu całego 2009r. spółka dysponowała i korzystała nieodpłatnie z należących do N.R. gruntów o łącznej powierzchni 115.486 m2 i trzech budynków o łącznej powierzchni użytkowej 3.442 m2 Organy nie dały wiary twierdzeniom skarżącej, że z opisanych nieruchomości korzystała jedynie w okresie wskazanym w umowie użyczenia z dnia 1 stycznia 2009r., podkreślając, że umowa ta nie określa w sposób precyzyjny okresu użyczenia, gdyż okres wskazany datami (od 15 maja 2009r. do 31 sierpnia 2009r.) nie odpowiada okresowi wskazanemu w miesiącach (5 miesięcy). Także N.R. nie potrafiła w sposób jednoznaczny określić okresu użyczenia nieruchomości i zeznała, że dzierżawiła ją w zależności od potrzeb spółki. Ustalenia swoje organy poczyniły na podstawie obszernie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań N.R. oraz pracowników spółki, faktur dotyczących kosztów ponoszonych przez spółkę związanych z utrzymaniem nieruchomości i zaliczonych przez nią do kosztów uzyskania przychodów (np. energii, wywozu nieczystości, oleju opałowego, utrzymania czystości, materiałów koniecznych do bieżących napraw), ofert reklamowych, umów na organizację przyjęć okolicznościowych, informacji uzyskanych od podmiotów, które korzystały z usług zakwaterowania świadczonych przez spółkę w 2009r., oględzin nieruchomości. Nadto organy ustaliły, że właścicielka nieruchomości nie ponosiła w 2009r. żadnych kosztów związanych z jej utrzymanie, za wyjątkiem podatku od nieruchomości oraz ubezpieczenia. Za pozbawioną podstaw prawnych należy uznać wskazaną w skardze możliwość uwzględnienia, poza okresem wynikającym z umowy użyczenia, tylko faktycznych okresów wykorzystywania budynków należących do N.R. przez spółkę. Istotna bowiem w niniejszej sprawie jest okoliczność, że skarżąca przez cały rok 2009 posiadała i mogła użytkować opisane nieruchomości należące do N.R. i przedstawiając potencjalnym klientom swoją ofertę wskazywała na możliwość korzystania z całego terenu ośrodka, a nie tylko z jednego budynku stanowiącego jej własność. Tym samym spółka przez cały czas mogła korzystać z opisanych nieruchomość należących do wymienionej, a ich rzeczywiste wykorzystanie zależało jedynie od zainteresowania klientów. Nieodpłatnego świadczenia, z którego spółka korzystała w ciągu całego roku, nie można utożsamiać z faktycznym uzyskaniem przez nią przychodu związanego z wykorzystaniem tej nieruchomości. Ustalenia organów w tym zakresie Sąd w pełni podziela. Prawidłowe, zdaniem Sądu, są także ustalenia dotyczące przyjętej przez organy wielkości powierzchni gruntów do wyliczenia wartości nieodpłatnych świadczeń. Niezasadny jest argument skarżącej dotyczący braku podstaw do uwzględnienia terenu o powierzchni ponad 4,5 ha, które stanowią grunty rolne, nieużytki, bagna i mokradła, co wyklucza możliwość korzystania z nich przez spółkę. Ze zgromadzonych dowodów wynika, że zarówno nieruchomość należąca do skarżącej, jak i ta należąca do N.R. tworzą jeden kompleks zwany "[...]". Cały obiekt jest ogrodzony i strzeżony. Znajdują się na nim liczne boiska do gier zespołowych, plaża, zwierzyniec, ujęcie wody, właz do szamba, miejsca do grillowania. Tym samym cały teren jest faktycznie wykorzystywany do działalności w zakresie świadczonych usług turystycznych i rekreacyjnych. Nawet w swoich materiałach reklamowych spółka podkreślała, że ośrodek położony jest na terenie zajmującym ponad 14 ha, na którym proponuje różne formy aktywności fizycznej na łonie przyrody. Przy takiej ofercie skarżącej już sama wielkość powierzchni prowadzonego centrum wypoczynkowego i rekreacyjnego jest jej atutem, a z pewnością dodatkową atrakcję mogą stanowić występujące na niej mokradła. Zaznaczyć należy, że na terenie ośrodka spółka organizowała m.in. kolonie dla dzieci i młodzieży i teren ten mógł być wykorzystywany przy organizowaniu różnych zabaw, jak np. podchody, rajdy piesze, czy rowerowe, przejażdżki konne, biegi przełajowe. Tym samym, słusznie podkreślił organ, że o uznaniu całego terenu za rekreacyjny decyduje nie jego kwalifikacja w ewidencji gruntów, ale faktyczne wykorzystanie do prowadzonej działalności. Po dokonanej analizie akt przeprowadzonego postępowania podatkowego, Sąd nie stwierdził, by w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które w sposób istotny wpłynęłyby na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy w sposób zgodny z wymogami zasady prawdy obiektywnej oraz dokonały jego analizy i oceny mieszczącej się w granicach zakreślonych w art. 191 O.p.. Z art. 122 O.p. wynika obowiązek organu prowadzącego postępowanie wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Rozwinięcie tej zasady stanowi art. 187 Ordynacji, w myśl którego organ podatkowy zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu, w sprawie został zgromadzony potrzebny do rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Dokonana przez organy ocena zgromadzonych dowodów w rozpoznanej sprawie, w szczególności dowodów z dokumentów oraz zeznań świadków, nie nosi znamion dowolności. Organy obu instancji wszechstronnie rozważyły zebrany w sprawie materiał i wyprowadziły z niego logiczne wnioski, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w pełni odpowiada wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy jasno przedstawił ustalony stan faktyczny, wskazał dowody, którym dał wiarę i te, którym wiarygodności odmówił oraz odniósł się szczegółowo do argumentów podniesionych w odwołaniu. Funkcjonująca w postępowaniu podatkowym zasada prawdy materialnej, a także zasada swobodnej oceny dowodów, mają za zadanie doprowadzenie do obiektywnego i bezstronnego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej poprzez zobowiązanie organu do poszukiwania okoliczności faktycznych w sposób zapewniający rozstrzygnięcie oparte na prawdziwych elementach tego stanu oraz dokonywaniu ustaleń prawdziwych, co umożliwia swobodę w wyciąganiu logicznych wniosków z zebranego materiału dowodowego. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich faktów mających znaczenie dla sprawy w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia. Podkreślić przy tym należy, iż zgodnie z art.191 O.p., organ na podstawie całego zebranego materiału dowodowego ocenia czy dana okoliczność została udowodniona. Oceny tej nie dokonuje "wybiórczo", na podstawie poszczególnych dowodów, a jedynie oceniając wszystkie dowody łącznie. Przepis ten określa zasadę swobodnej oceny dowodów, z której wynika, że organ podatkowy – przy ocenie stanu faktycznego – nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartości poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów postępowania dotyczących ustalenia faktów, co do okresu dysponowania przez skarżącą nieruchomością i powierzchni wykorzystywanych przez nią gruntów. W toku postępowania organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Odnosząc się do kwestii dotyczącej ustalenia przez organy średniej stawki czynszu dzierżawnego obowiązującego w 2009r. z tytułu korzystania z gruntów i budynków, Sąd nie stwierdził nieprawidłowości. W przypadku gruntów, organ ustalił tę stawkę na podstawie informacji o stawkach czynszu dzierżawnego nieruchomości gruntowych przeznaczonych na cele rekreacyjne, położonych na terenie gminy P., a uzyskanych od Nadleśnictwa "[...]" (0,33 zł), Nadleśnictwa "[...]" (0,63 zł), Starostwa Powiatowego w O. (0,70 zł) i Wójta Gminy P. (3 zł). Odrzucenie stawek skrajnych przy wyliczeniu średniej stawki czynszu, proponowane przez skarżącą, prowadziłoby do ustalenia stawki, która nie odzwierciedlałaby faktycznej średniej stawki czynszu. Zaznaczyć przy tym należy, że stawka podana przez Wójta Gminy P. została ustalona jako minimalna stawka czynszu dzierżawnego za grunty stanowiące własność gminy, zarządzeniem Wójta Gminy P. nr "[...]" z dnia "[...]" (k.1516-1517 akt adm). W przypadku natomiast budynków, organ ustalił stawkę w oparciu o informacje uzyskane od dwóch podmiotów, które w spornym roku dzierżawiły obiekty wchodzące w skład infrastruktury turystycznej (obiekt hotelowy, ośrodek wypoczynkowy zabudowany domkami i pawilonami) na terenie województwa "[...]". Obiekty te były wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej w zakresie odpłatnego świadczenia usług noclegowych dla turystów indywidualnych i grup turystycznych. Tym samym, w świetle poczynionych prawidłowych ustaleń faktycznych, organ nie naruszył prawa materialnego, tj. art.12 ust.1 pkt 2, ust.5 i ust. 6 pkt 3 i pkt 4 u.p.d.o.p. W konsekwencji powyższego, niezasadny jest również zarzut dotyczący określenia nieprawidłowej kwoty wysokości odsetek od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, który skarżąca wiąże wyłącznie z błędnym określeniem wysokości przychodu poszczególnych miesięcy z tytułu nieodpłatnego otrzymania świadczeń. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.