I SA/Ol 75/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka (sprawozdawca) sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015r. sprawy ze skargi M. G. i R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014r. I. oddala skargę; II. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) radcy prawnemu M. I. wynagrodzenie w kwocie 360 zł (trzysta sześćdziesiąt) powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu M.G. i R.G. (dalej powoływani jako: "skarżący", "podatnicy") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 r. Z uzasadnienia poddanego kontroli Sądu rozstrzygnięcia wynikało, że Prezydent decyzją z dnia "[...]" ustalił R.G., K.I., A.L., J.Z., W.D., U.H., M.Z., K.I., M.M., M.G. i W.M., jako współwłaścicielom nieruchomości o numerze ewidencyjnym "[...]" o powierzchni 308 m2 położonej w O. przy ul. "[...]", zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2014 r. w kwocie 95 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż opodatkowana nieruchomość została sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako droga, a przy tym nie stanowi majątku przedsiębiorstwa żadnego z jej współwłaścicieli. Utrzymując w mocy tę decyzję, Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołało się do brzmienia art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej jako: "u.p.o.l.". Organ II instancji wskazał m.in., że stosownie do art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5, w myśl którego jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Organ dodał, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Dane te mają walor dokumentu urzędowego, zaś domniemanie prawdziwości oraz zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone przez zaprzeczenie prawdziwości dokumentu lub przez udowodnienie, że oświadczenie organu zawarte w danym dokumencie urzędowym, wystawionym przez ten organ, nie jest zgodne z prawdą. Wskazując na te unormowania, organ odwoławczy stwierdził, że podstawę ustalenia zobowiązania podatkowego w sprawie stanowił wypis z ewidencji gruntów, z którego wynika, że skarżący są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej nr "[...]" położonej w O. przy ul. "[...]" o powierzchni 0,0308 ha, sklasyfikowanej jako "dr" - drogi. Mając to na uwadze, uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego, gdyż zarówno strona podmiotowa, jak i przedmiotowa tego zobowiązania jest zgodna z danymi wynikającymi z wypisów z ewidencji gruntów. W kwestii zarzutów odwołania podniósł, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje bez względu na to, czy właściciel korzysta z nieruchomości, czy przynosi mu ona zysk, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku, a także na pewnym poziomie estetycznym (wyrok NSA z dnia 9 marca 1994r., sygn. akt SA/Gd 1200/93). Ponadto podatek ten nie nawiązuje w swojej konstrukcji do wartości nieruchomości, czy też efektów ekonomicznych uzyskiwanych przy jej wykorzystywaniu. W związku z tym, dopóki skarżącym będzie przysługiwać tytuł prawny do nieruchomości, będą oni podatnikami podatku od nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M.G. i R.G., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zarzucili jej naruszenie przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U z 2013 r. poz. 1381) oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wskazali, że zgodnie z art. 12 ustawy o podatku rolnym grunty rolne klasy piątej nie podlegają opodatkowaniu. Podnieśli też, że przekształcenie nieruchomości na drogę zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 61 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), tj. bez zgody współwłaścicieli nieruchomości na jej podział na dwie działki o nr "[...]" i nr "[...]". Odwołali się również do przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 ze zm.), stwierdzając, że grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację zalicza się do przyległej działki, czyli w niniejszej sprawie do działki nr "[...]", z której wydzielono działkę nr "[...]". Skarżący wskazali również na swą sytuację majątkową, podnosząc, że po uiszczeniu kosztów utrzymania pozostaje im miesięcznie kwota nieprzekraczająca 500 zł na osobę. Natomiast uzupełniając skargę pismem z dnia 27 stycznia 2015 r., przedłożyli kopie pism Urzędu Miasta z dnia 16 października 2003 r. oraz z dnia 6 stycznia 2005 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach wstępnych rozważań należy też podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt: II FSK 1665/06, Lex nr 471526). Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe w niniejszej sprawie, uznając, że został on ustalony z zachowaniem reguł procedury podatkowej. Stan faktyczny sprawy został wyżej szczegółowo przedstawiony i nie będzie powtarzany w całości. Jego elementy będą przywoływane w dalszej części uzasadnienia wyłącznie w zakresie niezbędnym do oceny prawidłowości dokonanej przez organy subsumcji. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja ustalająca skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2014 r. od położonej w O. przy ul. "[...]" nieruchomości o numerze ewidencyjnym "[...]". Wskazując na meritum sporu w sprawie, zauważyć należy, że skarżący uważają, iż nie powinni być obciążeni podatkiem od tej nieruchomości z uwagi na to, że w ich opinii nieruchomość ta korzysta ze zwolnienia od podatku rolnego jako grunt rolny klasy V, a ponadto ze względu na nieprawidłową, gdyż przeprowadzoną bez ich zgody, zmianę w ewidencji gruntów i budynków klasyfikacji działki nr "[...]" na "dr" - droga. Sąd powyższego stanowiska skarżących nie podzielił, za czym przemawiały następujące rozważania wraz z przywołaną w nich argumentacją prawną. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawą do ustalania wysokości zobowiązania podatkowego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Przepis art. 22 ust. 1 tej ustawy stanowi z kolei, że ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 tej ustawy). Zgodnie natomiast z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Z dyspozycji art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i podatkowych. Skoro podstawą wymiaru podatków, zgodnie z przywołanym przepisem, są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, to dotyczy to także podatku od nieruchomości. Na temat znaczenia omawianej regulacji z zakresu Prawa geodezyjnego i kartograficznego dla wymiaru podatku od nieruchomości wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3108/12 (opubl. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak inne orzeczenia sądowe powołane poniżej, o ile nie wskazano innego miejsca publikacji). NSA wskazał m.in., że w orzecznictwie sądów dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (m.in. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, NSA wskazał jednak na przypadki, w których ta reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwo od tej reguły przykładowo może mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Istotne jest również, na co wskazał NSA w wyroku z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy, zaś drugą – informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W drugiej grupie znajdą się natomiast dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (uchwała z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1647/12). Uznaje się też, że ewidencja gruntów nie może przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego). W tym bowiem zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, w pierwszej kolejności należy uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, Dz. U. z 2013 r. poz. 707 ze zm.). Jednakże, jak to już wyżej przedstawiono, wskazane powyżej możliwości podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej należy traktować jako sytuacje wyjątkowe, uzależnione od konieczności respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych. Zasadą jest bowiem, że organ podatkowy związany jest zapisami ewidencji gruntów i budynków, i danych tych nie może korygować w toku postępowania podatkowego. Również w świetle art. 26 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości. Powyższe również wskazuje na zależność opisu nieruchomości od danych z ewidencji, co potwierdza słuszność tezy o bezwzględnym związaniu tymi informacjami również organu podatkowego (wyroki NSA z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2234/12 i II FSK 2565/12). W powołanym już wyżej wyroku w sprawie o sygn. akt II FSK 3108/12 NSA wskazał też na spójność rozwiązań dotyczących ustalania funkcji nieruchomości gruntowych, przyjętych w art. 1a ust. 3 u.p.o.l., jak i w pozostałych ustawach dotyczących opodatkowania nieruchomości, odwołujących się wprost do ewidencji gruntów i budynków jako podstawy wymiaru podatków (art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, Dz. U z 2013 r. poz. 1381; art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym, Dz. U. z 2013 r. poz. 465). Tym samym na gruncie ustaw podatkowych ewidencja zyskała walor normatywny dla wyznaczania zakresu opodatkowania (ww. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13). Reasumując poczynione wyżej uwagi, należy wskazać, że użyty w art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, iż przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Nie można zatem zaaprobować tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Sąd podziela pogląd, że podważenie zapisów wynikających z ewidencji gruntów i budynków bądź też ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, a w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju dowodów co do zasady nie jest możliwe. Oparcie rozstrzygnięcia w sprawie podatkowej na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków jest zatem jak najbardziej prawidłowe i nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania. Dysponując bowiem wiążącymi danymi z ewidencji, organy podatkowe nie mają podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wykazania innego charakteru nieruchomości niż wynikający z tej ewidencji. W niniejszej sprawie skarżący próbowali podważyć swój obowiązek podatkowy wyłącznie na podstawie okoliczności faktycznych, twierdząc, że nieruchomość o numerze ewidencyjnym "[...]" położona w O. przy ul. "[...]" nie stanowi drogi, lecz użytek rolny. Ze znajdującej się w aktach sprawy informacji z danych ewidencji gruntów i budynków sporządzonej dnia 17 września 2014 r. (k. 83 akt adm.) oraz wypisu z rejestru gruntów sporządzonego na dzień 16 stycznia 2015 r. (k. 85 akt adm.) wynika jednak, że nieruchomość ta została sklasyfikowana jako droga. Przy czym według informacji Urzędu Miasta z dnia 16 stycznia 2015 r. (k. 86 akt adm.), w 2014 r. nie były dokonywane zmiany dotyczące ww. nieruchomości. Zmiana klasyfikacji z dotychczasowej "dr/RV" na "dr" nastąpiła na mocy decyzji z dnia "[...]" (k. 84 akt adm.). Skoro zatem zapisy ewidencji gruntów i budynków w zakresie przeznaczenia stanowiącej współwłasność skarżących nieruchomości wskazywały na to, że w 2014 r. stanowiła ona drogę, to organy podatkowe nie miały podstaw i nie były uprawnione do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania w sprawie podatku od nieruchomości i uznania, zgodnie z wolą skarżących, że nieruchomość ta powinna podlegać zwolnieniu od podatku rolnego na mocy art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Tym samym, za prawidłowe należy uznać stanowisko organów podatkowych, które podejmując rozstrzygnięcie w sprawie, nie uwzględniły zarówno sygnalizowanego przez skarżących sposobu przeznaczenia nieruchomości, jak również podnoszonych przez nich nieprawidłowości w toku postępowania w sprawie zmian w rejestrze gruntów. Nie można bowiem zignorować wpisu do ewidencji, dając pierwszeństwo faktycznemu wykorzystaniu gruntów. Ewentualne zaś nieprawidłowości w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia "[...]", którą dokonano zmiany klasyfikacji tej nieruchomości, nie mogły być przedmiotem badania w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania podatkowego. Dopiero w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą podatnicy przeprowadzą skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania nieruchomości. Natomiast do czasu tej zmiany, obowiązujące zapisy ewidencji są wiążące; a ujawniona w nich klasyfikacja gruntów nie może być kwestionowana w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości. Podatnicy kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji i budynków, powinni sami wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, a dopiero w dalszej kolejności mogą powoływać się na tę zmianę w postępowaniu w przedmiocie podatku od nieruchomości. W swej argumentacji skarżący podnieśli również, że sporna nieruchomość, pomimo, że w okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe oznaczona była w ewidencji gruntów i budynków jako droga, była gruntem zajętym pod wewnętrzną komunikację gospodarstwa rolnego, a tym samym powinna ona dzielić losy prawne nieruchomości rolnej, z której została wydzielona. Odnosząc się do tych twierdzeń, wskazać należy, że zgodnie z treścią załącznika Nr 6 ust. 3 pkt 7 lit. a) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454), grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Powyższe nie dotyczy jednak nieruchomości o numerze "[...]", której opodatkowanie jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, gdyż nie została ona sklasyfikowana jako użytek gruntowy, lecz jako droga. W konsekwencji, zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a) w związku z § 67 pkt 3 ww. rozporządzenia, zaliczona została ona do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji nie mogła mieć też wpływu sytuacja finansowa i zdrowotna skarżących opisana szeroko w szczególności w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Powoływane przez skarżących okoliczności pozostają bowiem bez znaczenia na wymiar podatku; mogą stanowić natomiast podstawę do wystąpienia do organu podatkowego z wnioskiem o zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci umorzenia zobowiązania podatkowego lub też rozłożenia go na raty (art. 67a Ordynacji podatkowej). W ocenie Sądu, prawidłowo organy podatkowe oparły swe rozstrzygnięcie na obowiązującej w okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe, treści ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że do podatnika należy kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, co do których on nie zgadza się. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą NSA, z której jednoznacznie wynika, iż to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, jeśli takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa natomiast na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt III SA 2466/01, Lex nr 77806). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak też naruszenia prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej (pkt II wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a, § 6 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.), przyznając pełnomocnikowi skarżących wynagrodzenie w wysokości 360 zł, powiększone o należny podatek od towarów i usług.