I SA/Ol 769/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca), sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Protokolant referent stażysta Jakub Gosk, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2009 rok oraz nałożenia sankcji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]", którą odmówiono przyznania A.K. pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2009 i naliczono sankcję w wysokości 229,12 zł. Z motywów decyzji oraz akt sprawy wynika, że: Na podstawie wniosku rolnika złożonego w dniu 29.04.2009r. o przyznanie płatności na rok 2009 Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał w dniu 22.09.2009r. decyzję nr "[...]" o przyznaniu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, którą naliczono wnioskowaną płatność w wysokości 537,00 zł. Decyzją z 20 kwietnia 2011r. nr "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził nieważność decyzji z dnia 22 września 2009r., z uwagi na naruszenie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 07.12.2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z 23.12.2006r.),zwanego dalej w skrócie: rozporządzenie nr 1975/2006. Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał powołaną na wstępie decyzję z dnia "[...]". Organ uzasadniając rozstrzygnięcie podał, że ze względu na różnicę między powierzchnią stwierdzoną a powierzchnią zadeklarowaną do objęcia płatnością ONW, odmawia jej przyznania i nakłada sankcję. Powierzchnia zadeklarowana we wniosku do przedmiotowej płatności wyniosła 3,00 ha, zaś powierzchnia kwalifikująca się do objęcia tą płatnością wyniosła 1,72 ha. Procentowa różnica wyniosła 74,4186 %. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 16 ust. 3 akapit drugi oraz ust. 6 rozporządzenia nr 1975/2006, a także art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19.01.2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 30.01.2009r.), zwanego dalej w skrócie rozporządzenie nr 73/2009. Od tej decyzji rolnik odwołał się podając, że deklarowana powierzchnia nie zmniejszyła się, na dowód czego przedstawił dowód w postaci wypisu z rejestru gruntów z dnia 03.08.2011r. Jego zdaniem powstała różnica mogła być spowodowana niedokładnym pomiarem wykonanym na ortofotomapie. Zdjęcia lotnicze i satelitarne bywają bardzo niedokładne, szczególnie w terenach mocno pofałdowanych i górzystych. Zadeklarowany grunt znajduje się na dużym wzniesieniu, co mogło doprowadzić do zafałszowania stanu faktycznego. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie uwzględnił odwołania. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" przedstawił obszernie treść przepisów, które zastosowano w sprawie, podał podstawy prawne oraz wyjaśnił duże znaczenie i dokładność pomiaru obszarów dokonywanych w ramach Systemu Identyfikacji Obszarów Rolnych (LIPS). Podkreślił, że pomiary dokonane według ortofotomapy są dokonywane z dokładnością 2-3 krotnie wyższą niż dokładność pomiaru wykonywanego w trakcie kontroli na miejscu. Ortofotomapy dostępne są w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli (ZSZiK) i pozyskiwane są w trybie art. 12 ustawy z dnia 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005r. nr 240, poz. 2027 ze zm.). Żaden pomiar powierzchni i odległości zgodnie z przepisami prawa geodezyjno-kartograficznego nie może być prowadzony po ukształtowaniu powierzchni terenu, wszystkie pomiary prowadzi się w tzw. rzucie ortogonalnym (prostopadłym). Ortofotomapa jest bezpośrednim odzwierciedleniem tego wymogu. Wskazał, że jednym z elementów bazy danych systemu identyfikacji działek rolnych są dane wektorowe granic działek ewidencyjnych. Dane te, zweryfikowane w oparciu o ortofotomapę cyfrową, wykonane w tym samym układzie współrzędnych płaskich prostokątnych, pozwalają na prawidłowe wyznaczenie powierzchni uprawnionych do płatności oraz powierzchni nieuprawnionych (grunty trwale lub czasowo wyłączone z produkcji rolniczej). Powołując się na treść art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. nr 64, poz. 427) organ podkreślił, że w przypadku, gdy producent rolny nie zgadza się z pomiarami działek rolnych dokonanych przez ARiMR, sam powinien dostarczyć dokumenty, tj. pomiary dokonane przez uprawnionego geodetę, potwierdzające inny przebieg granicy ewidencyjnej niż widniejąca w systemie LPIS . Organ odwoławczy podsumował, że beneficjent składając wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych powinien był dołożyć należytej staranności i zmierzyć powierzchnie gruntów użytkowanych rolniczo, które deklarował we wniosku o przyznanie danych płatności na rok 2009. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 17.03.2008r. sygn. akt II GSK 452/07 - płatności bezpośrednie do gruntów rolnych udzielane są według stanu faktycznego istniejącego na gruncie. Organ przedstawił wyliczenie procentowej różnicy między obszarem zadeklarowanym - 3,00 ha, a zakwalifikowanym do objęcia pomocą ONW w roku 2009 - 1,72 ha, która wyniosła 74,4186 %. Przedstawił także wyliczenie sankcji i potwierdził w pełni prawidłowość ustaleń i oceny prawnej dokonanej przez Kierownika Biura Powiatowego. Uznał, że nie ma w sprawie zastosowania art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21.04.2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE nr L 141 z 30.04.2004r. ze zm.), stanowiący o wyjątkach do stosowania obniżek i wykluczeń. Ponadto organ odwoławczy podał, iż rolnik nie wykazał, że nie jest winien stwierdzonych nieprawidłowości. Uznał, że przy wypełnianiu przedmiotowego wniosku dopuścił się winy polegającej co najmniej na niedbalstwie. Deklarując we wniosku określone grunty rolne, powinien przed jego złożeniem dokonać pomiaru powierzchni gruntów, do których ubiegał się o przyznanie płatności. Organ odwoławczy odnosząc się do argumentów odwołania podał, że żaden pomiar powierzchni i odległości zgodnie z przepisami prawa geodezyjno-kartograficznego nie może być prowadzony po ukształtowaniu powierzchni terenu, wszystkie pomiary prowadzi się w tzw. rzucie ortogonalnym (prostopadłym). Ortofotomapa jest bezpośrednim odzwierciedleniem tego wymogu. Powierzchnia i odległości są mierzone na ortofotografii, która nie jest jakimś rodzajem zdjęcia robionym pod różnym kątem, lecz mapą która posiada skalę i gwarantuje dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,75 m do 1 m dla piksela terenowego 0,5 m. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.K. podniósł, że jego działka ma nadal taką samą wielkość, a pomiar dokonany na podstawie ortofotomapy może być niedokładny. Nie zgodził się z praktyką odmowy przyznania płatności "od razu za 2 lata" bez wstępnego poinformowania go o nieprawidłowościach, gdyż wtedy miałby szansę dokonania stosownych zmian we własnym zakresie i nie musiałby zwracać płatności aż za 2 lata, co będzie dla niego ogromnym obciążeniem finansowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 2012r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sąd dokonuje kontroli działalności organów administracji pod względem zgodności z prawem,na podstawie akt , w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kontroli sąd może uchylić zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy( art. 145 § 1 pkt.1 lit a) – c p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe reguły orzekania Sąd stwierdza, że analiza akt sprawy dała podstawę do uwzględnienia skargi. Na poziomie wspólnotowym aktem wykonawczym do rozporządzenia Rady (WE) nr 1689/2005 z dnia 20.09.2005r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, było w 2009r. rozporządzenie Komisji (WE) nr 1975/2006 z 07.12.2006r. (Dz.U.UE.L 06.368.74 ze zm.), które w swoich regulacjach dotyczących zasad i trybu kontroli wniosków o płatności nakazywało stosowanie przepisów rozporządzenia wykonawczego dotyczącego systemów wsparcia bezpośredniego. Zatem odnośnie płatności ONW kontrola przebiegała według zasad określonych przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21.04.2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 243). Zgodnie z odpowiednimi przepisami, niezależnie od rodzaju przyznawanej pomocy, każdy wniosek podlega kontroli administracyjnej. Tą kontrolą obejmuje się wszystkie elementy możliwe do sprawdzenia za pomocą działań administracyjnych. W myśl art. 11 ust.4 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 wykazanie nieprawidłowości w trakcie kontroli administracyjnych powoduje wszczęcie odpowiedniej procedury administracyjnej i, jeśli to konieczne, przeprowadzenie kontroli na miejscu. Według art.15 ust.2 tegoż rozporządzenia, w odniesieniu do kontroli działań związanych z obszarem, kontrole na miejscu przeprowadza się zgodnie z art. 29, 30 i 32 rozporządzenia (WE) nr 796/2004. Z kolei według art. 29 akapit 2 powołanego rozporządzenia nr 796/2004, do kontroli pojedynczych wniosków w ramach systemów pomocy obszarowej państwa członkowskie mogą wykorzystywać teledetekcję, postępując w sposób określony w art. 32 ust. 1 lit. a) i b), czyli: przeprowadzając fotointerpretację obrazów satelitarnych lub zdjęć lotniczych wszystkich działek rolnych wniosku podlegającego kontroli w celu rozpoznania pokrycia gruntu i pomiaru powierzchni; przeprowadzając fizyczne inspekcje terenowe na wszystkich działkach rolnych, których fotointerpretacja nie umożliwia zweryfikowania dokładności deklaracji w sposób, który zadowalałby właściwe organy. W myśl art. 28 ust. 2 akapit 2 rozporządzenia, gdy kontrola przeprowadzona metodą teledetekcji wykaże nieprawidłowości, umożliwia się rolnikowi podpisanie sprawozdania z kontroli, zanim właściwy organ wyciągnie wnioski z ustaleń w zakresie ewentualnych zmniejszeń płatności lub wykluczeń. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych nie wynika, aby sprawozdanie z kontroli przeprowadzonej według reguł określonych w art. 32 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 796/2004 zostało stronie przesłane. W aktach znajduje się oświadczenie z dnia 27.06.2011r. że strona zapoznała się z przedstawioną w Biurze Powiatowym ARiMR dokumentacją (k. 13/1 akt admin.). Brak jest jednak jakiejkolwiek informacji o rodzaju tej dokumentacji. Znajduje się tam jedynie raport z kontroli administracyjnej wniosku z dnia 17.06.2011r. Ustalenia tej kontroli były ponownie analizowane na odwoławczym etapie postępowania. Uznano, iż to strona winna przedstawić prawidłowe dane obszaru poprzez dokładny jego pomiar we własnym zakresie. Dotychczasowa kontrola w formie teledetekcji jest zaś bardzo dokładna i została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi zasadami. Podkreślić należy, że na poziomie krajowym zasady i tryb przyznawania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania określone zostały w § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11.03.2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 40, poz. 329, ze zm.). Akt ten został wydany na podstawie art. 29 ust. 1 pkt. 1 i ust. 1a pkt. 2 i 3 ustawy z dnia 07.03.2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Ustawa ta jest aktem prawnym uzupełniającym regulacje zawarte w przepisach powołanych w art. 1 Rozporządzeń Rady (WE) i Komisji (WE) (które są stosowane bezpośrednio), w zakresie przekazanym do kompetencji państw członkowskich. Przyznawanie płatności ONW odbywa się w postępowaniu administracyjnym, w którym właściwy organ decyzją rozstrzyga, czy ubiegający się wnioskodawca jest rolnikiem spełniającym przesłanki uprawniające do otrzymania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W art. 21 ust. 1 ustawa stanowi, iż z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W art. 21 ust. 2 ustawa istotnie, w stosunku do reguł określonych w k.p.a., modyfikuje obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania. W szczególności organ nie z urzędu, a na wniosek strony udziela jej niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Również jedynie na żądanie strony zapewnia jej czynny udział w postępowaniu. Nie stosuje się w tym postępowaniu art. 81 k.p.a., co oznacza, że można oprzeć rozstrzygnięcie na dowodach, co do których strona się nie wypowiedziała. Nie oznacza to, że na organach Agencji nie ciążą żadne obowiązki w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W myśl art. 21 ust. 2 pkt. 2 ustawy organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast niedopuszczalne jest, w ocenie Sądu, opieranie decyzji na dowodach, które nie istniały w czasie złożenia i rozpatrywania wniosku o płatności za dany rok. Skoro, co do zasady, decyzja o płatnościach za dany rok powinna być wydana nie później, niż do końca marca następnego roku, zatem wyłącznie stan faktyczny istniejący między datą złożenia wniosku a terminem przewidzianym na wydanie decyzji jest miarodajny dla przyznania bądź odmowy przyznania płatności. Wskazać należy, że skarżący otrzymał od organu I instancji wniosek, którego dane organ ten wypełnił, a rolnik, po podpisaniu go, przesłał organowi (k. 1/1 akt admin.). Dołączona mapa działki zawiera adnotację o datach przygotowania wniosku – 29.11.2008r., a także wypełnienia załącznika graficznego składającego wniosek – 29.04.2009r. (k. 2/1 akt admin.). Z dokumentów (dołączonych zapewne na etapie postępowania odwoławczego, nie wszystkie strony akt są ponumerowane) tj. informacji dotyczącej działek ewidencyjnych i załączonej nowej mapy wynika, że obraz działki nr 6/2 jest inny, jednak zdjęcie to zostało wykonane w dniu 29 czerwca 2010r. Z porównania "starej" mapy z mapą będącą faktyczną podstawą odmowy przyznania środków wynika, że istnieją rozbieżności co do obrazu, a więc także ewentualnie obszaru należnego wsparcia. Z kolei załączony do odwołania wypis z rejestru gruntów z dnia 3.08.2011r. co do działki skarżącego jasno podaje powierzchnię – 3,0002 ha z wyszczególnieniem rodzaju użytku na całej działce, jako łąki i pastwiska. Organy nie uwzględniły zatem upływu czasu między sporządzeniem obu w/w map, a przede wszystkim nie wskazały żadnego materiału dowodowego, z którego wynikałby stan działki w 2009r. Wnioskowanie organów opiera się wyłącznie na mapie sporządzonej, jak należy się domyślać, ze względu na brak dokładnej informacji w aktach sprawy, na pewno po dniu 29.06.2010r.Zaobserwowane w systemie telemetrycznym zadrzewienia i inne wyłączenia użytku wymagały zatem sprawdzenia bezpośrednio na spornej działce. Zdaniem Sądu zasada praworządności, której przestrzegania wymaga ustawa krajowa, nie pozwala na ograniczenie się przez organ do kontroli li tylko administracyjnej, i zastosowania jej wyników wstecznie. Nawet bowiem, gdyby inspekcja na miejscu potwierdziła "zajęcie" prawie połowy gruntów rolnika deklarowanych jako pastwiska przez krzewy czy drzewa w 2010r., to zwykła logika ( w powiązaniu z poprzednią mapą) dowodzi, że tego rodzaju roślinność "rozrasta się" i obraz działki w 2009r. mógł być inny. Nie wydaje się też pozbawiona jakichkolwiek racji okoliczność wskazywana przez skarżącego w postępowaniu odwoławczym, mianowicie, że zadeklarowany grunt znajduje się na dużym wzniesieniu, co mogło doprowadzić do zafałszowania stanu faktycznego. Należy stwierdzić, że rzeczywiście na rolniku ciążą obowiązki podawania we wniosku prawidłowych danych, a także poinformowania organu o każdym fakcie wpływającym na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności czy też o każdej zmianie mającej wpływ na wysokość przyznanej płatności. Jednak zupełnie nieprzekonujące jest stanowisko organów obu instancji, które powołując się na kontrolę administracyjną wniosku i nie dysponując żadnym innym materiałem dowodowym, poza pozyskanym podczas kontroli przeprowadzonej metodą teledetekcji w 2011 - ustaliły mniejsze powierzchnie działki rolnej, kwalifikujących się do płatności. Z uzasadnienia decyzji organów wynika, że dokonano nowych pomiarów systemem informatycznym. Szeroka argumentacja organu odwoławczego w zakresie dokładności tego rodzaju pomiarów wyklucza właściwie stosowanie innych metod pomiarów. Skoro bowiem mierzenie za pomocą narzędzi informatycznych na podkładzie ortofotomapy jest 2-3 razy dokładniejsze, to zawsze wystąpi różnica między obszarem ustalonym w oparciu o fizyczne mierzenie działek, a obszarem ustalonym informatycznie. Tymczasem powołane wyżej przepisy rozporządzeń unijnych nie ograniczają możliwości weryfikacji tych pomiarów poprzez pomiary fizyczne podczas kontroli na miejscu. W ocenie Sądu organy Agencji nie wykazały, że zgłoszona we wniosku z 29.04.2009r. powierzchnia działki rolnej jest zawyżona. Konsekwencją uznania, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony prawidłowo, jest stwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego. Art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 1975/2006, który określa skutki zadeklarowania większych powierzchni upraw do płatności obszarowych niż rzeczywiście kwalifikujące się w zależności od wielkości "przedeklarowania" stosuje się, gdy nie budzi wątpliwości poprawność ustalenia "powierzchni przedeklarowanej". Istnieją zatem istotne rozbieżności w materiale dowodowym, które wymagały wyjaśnienia już na etapie postępowania zakończonego decyzją o stwierdzeniu nieważności pierwotnej decyzji o przyznaniu płatności ONW. Bez fizycznego pomiaru obszaru na miejscu z uwzględnieniem daty powstania wyłączeń części działki nie można było wywieść negatywnych dla strony wniosków, na których oparły rozstrzygnięcia organy. Oczywiście obecnie pozostaje do wyjaśnienia kwestia wpływu upływu czasu na powstałe ew. wyłączenia powierzchni działki (np. co do wieku drzew i innych czynników wpływających na przyznanie w/w płatności). To jednak organ winien ocenić, czy ewentualna kontrola na miejscu po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, da pożądane skutki w ustaleniu stanu faktycznego i czy będzie on się odnosił do okresu, co do którego złożono wniosek. Jednak skoro organ nie przeprowadził jej w stosownym czasie, to nie może obecnie wywodzić negatywnych dla skarżącego skutków. Natomiast ewentualne trudności w ustaleniu stanu faktycznego w wyniku kontroli przeprowadzonej bezpośrednio na działce mogą jedynie powodować, że podstawą przyznania płatności ONW winny być w takim przypadku dane przestawione przez stronę we wniosku o ich przyznanie. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O nie wykonywaniu uchylonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku organy Agencji dokonają pomiaru spornej działki na miejscu z uwzględnieniem wieku drzew, krzewów itp. i mających znaczenie dla przyznania płatności ONW ewentualnych pozostałych cech terenu. Ocenią, czy drzewa, krzewy mogły pozostawać na działce już w 2009r. i jaki to może mieć wpływ na rozpatrywaną sprawę. W zależności od ustaleń ocenią "stopień przedeklarowania powierzchni" oraz dokonają odpowiedniej subsumcji przepisów prawa materialnego, przewidujących obniżki i wykluczenia z płatności.