I SA/Ol 782/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi B.S. decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od maja do grudnia 2010 r. postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie B.S., reprezentowana przez doradcę podatkowego S.S., zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od maja do grudnia 2010 r. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, co będzie skutkowało zniweczeniem wieloletnich wysiłków, które podjęła na rzecz utrzymania przedsiębiorstwa objętego po zmarłym tragicznie w 2010 r. małżonku. Wyjaśniła, że początkowy okres prowadzenia przez nią tej działalności wiązał się z poważnymi problemami finansowymi na skutek wygaśnięcia z chwilą śmierci męża koncesji na obrót paliwami i obowiązkiem dokonania, w celu uzyskania nowej koncesji, wymaganych przez organ koncesyjny inwestycji w zakresie przerobienia zbiorników. Konieczne było zaciągnięcie dodatkowych kredytów; ponadto na realizację ww. modernizacji zostały w całości wykorzystane posiadane wówczas oszczędności. Bieżąca sytuacja skarżącej nie pozwala na spłatę zobowiązań określonych decyzją, tym bardziej, że nie wynikają one z faktycznie uzyskanych przychodów, lecz z będących przedmiotem sporu między stroną a organami konsekwencji wad w dokumentowaniu obrotu olejem opałowym. Skarżąca wskazała, że jej dochód brutto za 2013 r. wyniósł 35.487,54 zł, zaś za okres styczeń – lipiec 2014 r. wypracowała stratę brutto w wysokości 29.474,28 zł. Prowadzona działalność pozwala obecnie wyłącznie na skromne, lecz stabilne, utrzymanie. Natomiast wykonanie zaskarżonej decyzji w sposób nieuchronny zachwiałoby i tak kruchą równowagą finansową, co oznaczałoby poważne ryzyko likwidacji działalności, a także wystąpienie istotnych na "[...]" rynku pracy konsekwencji likwidacji 2 stanowisk pracy. Wstrzymanie wykonania decyzji nie narusza przy tym interesu publicznego. W sprawie nie zachodzą ponadto przesłanki negatywne określone w art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wymieniony w powyższym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest co do zasady stanem niepożądanym, zaś przysługujące adresatowi takiego aktu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego. Wskazując na ukształtowane na gruncie ww. przepisu orzecznictwo sądów administracyjnych, podnieść należy, że "szkoda", o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z 20.12.2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych uwag Sąd podzielił stanowisko strony, iż wykonanie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji niesie ze sobą realne i obiektywne niebezpieczeństwo wywołania negatywnych skutków, o jakich mowa w przytoczonej powyżej regulacji prawnej, gdyż w istotny sposób może wpłynąć na przepływy finansowe w prowadzonym przez stronę przedsiębiorstwie i w prosty sposób pozbawić ją aktywów koniecznych do bieżącego finansowania działalności. Rozpoznając wniosek, Sąd uwzględnił z jednej strony wysokość dochodzonych przez organy podatkowe zaległości podatkowych (76.706 zł), z drugiej zaś strony – wysokość dochodu skarżącej za 2013 r. (35.487,54 zł) oraz okoliczność, że za okres styczeń – lipiec 2014 r. wykazała ona stratę (-29.474,28 zł). Sąd uznał, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek zapłaty relatywnie znacznej dla strony kwoty zobowiązania podatkowego, w sytuacji, gdy spoczywają na niej już także inne zobowiązania wynikające z prowadzonej działalności, związane z koniecznością poniesienia nieplanowanych i trudnych do przewidzenia wydatków na inwestycje umożliwiające kontynuowanie działalności koncesjonowanej przejętej po zmarłym tragicznie małżonku, może spowodować zaprzestanie prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej. Obowiązek zapłaty ww. kwoty mógłby wywołać istotny uszczerbek finansowy w funkcjonowaniu skarżącej, powodując ujemne następstwa dla jej płynności finansowej. Konsekwencją tego zaś mogłyby być okoliczności wywierające negatywne skutki społeczne, gospodarcze i finansowe w stosunku nie tylko do strony, ale również jej pracowników. Tym samym Sąd uwzględnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może zachwiać nie tylko wypłacalnością skarżącej, ale również i w konsekwencji spowodować utratę źródła utrzymania przez jej pracowników. W tym kontekście jako w pełni zasadne jawią się zaprezentowane we wniosku uwagi o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji. Powyższe determinuje uznanie, że w sprawie zachodzi przesłanka zastosowania instytucji ochrony tymczasowej unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.