I SA/Ol 80/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2009 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku K.F. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego oraz określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. K.F. zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania sądowego w związku z wniesioną skargą z dnia 14 stycznia 2009 r. na wymienioną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego oraz określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług,. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został podyktowany istnieniem okoliczności, które dają podstawy do tego, by sądzić, że wydana przez organ odwoławczy decyzja jest rażąco sprzeczna z przepisami prawa celnego. Ponadto, w ocenie strony wykonanie decyzji organu celnego rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia nieodwracalnej dla niej szkody. Na potwierdzenie powyższego strona w załączeniu przedłożyła dokumentację potwierdzającą jej trudną sytuację materialną. Z przedstawionego zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2007 r. (PIT – 36) oraz informacji o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2007 wynikało, że skarżący osiągnął przychód w wysokości 871.009,48 zł przy kosztach uzyskania przychodów w wysokości 896.476,23 zł, co dało stratę w wysokości 25.466,75 zł. Ponadto skarżący w 2007 r. uzyskał przychód ze źródła innego niż pozarolnicza działalność gospodarcza w wysokości 7.248,25 zł. Natomiast w okresie od 1 stycznia do 31 sierpnia 2008 r. strona osiągnęła przychód w wysokości 541.927,38 zł przy kosztach uzyskania przychodów w wysokości 560.691,79 zł, wskutek czego na dzień 31 sierpnia 2008 r. wygenerowano stratę w wysokości 18.764,41 zł. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynikało ponadto, iż do lipca 2010 r. jest on zobowiązany do spłat rat kredytu bankowego zaciągniętego w Banku A w wysokości ok. 800 CHF miesięcznie. Ponadto stronę obciążają dwa kredyty bankowe zaciągnięte w Banku B, z tytułu których wg harmonogramu spłat kredytu obowiązana jest uiszczać raty miesięczne w wysokości ok. 4.500 zł. i ok. 3.350 zł. Strona załączyła również decyzję Prezydenta "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]", o rozłożeniu na 10 rat zapłaty podatku od nieruchomości za 2008 r. Przedłożyła ponadto kserokopie wezwań do zapłaty, wystosowanych do niej przez kontrahentów w okresie od października 2008 r. do stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powołanego przepisu wynika, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wskazując na ukształtowane na gruncie powołanego przepisu orzecznictwo sądowe i dorobek przedstawicieli doktryny podnieść należy, iż przyjmuje się, że "szkoda", o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W kontekście powyższych uwag, zdaniem Sądu, należy podzielić stanowisko skarżącego, iż natychmiastowe wykonanie decyzji może spowodować znaczną dla niego szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Z przedstawionych dokumentów wynikało, iż w zeznaniu podatkowym za 2007 r. oraz rozliczeniu za okres do stycznia do sierpnia 2008 r. strona wykazała ujemny wynik finansowy. Ponadto, z przedłożonych wezwań do zapłaty nadesłanych przez kontrahentów strony wypływa wniosek, iż zaprzestała ona regulowania zobowiązań cywilnoprawnych w wysokości niższej aniżeli wysokość należności publicznoprawnych określonych zaskarżoną decyzją. Rozpoznając przedmiotowy wniosek, Sąd uznał zatem, że konieczność zapłaty przez skarżącego należności w wysokości 8.185 zł w chwili obecnej mogłaby spowodować zahamowanie rozwoju działalności, z której czerpie on swój dochód, a nawet zachwiać jego płynność finansową. Odnosząc się zaś do kwestii, iż wniosek o wstrzymanie wykonania podparty został argumentacją, iż decyzja organu odwoławczego rażąco narusza prawo, zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się stanowisko wskazujące na brak podstaw do oceny zasadności skargi w toku rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, NSA wskazał, że niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. W powołanym orzeczeniu Sąd wyjaśnił, że "o ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej." Mając powyższe na uwadze, uznając iż na obecnym etapie postępowania wykonania decyzji mogłoby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody, a nawet spowodować trudne do odwrócenia skutki, na mocy przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.