I SA/Ol 811/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"., Nr "[...]" w przedmiocie: określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji WSA/post.1 – sentencja postanowienia W skardze z dnia 11 października 2016r. skarżąca A. C. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci zagrożenia dalszemu funkcjonowaniu dwóch szkół prowadzonych przez skarżącą, co w trakcie roku szkolnego spowodowałoby utratę przez słuchaczy możliwości ukończenia kształcenia. Wyjaśniła, że egzekucja kwoty 36.688,39 zł spowoduje sytuację, w której nieuniknione będzie zamknięcie prowadzonych przez nią szkół, co w konsekwencji doprowadzi do zaprzestania kształcenia przez uczniów oraz zwolnienie kadry pedagogicznej i administracyjnej. Podkreśliła, iż nie pobiera opłat od słuchaczy, a szkoły finansowane są ze środków uzyskanych z dotacji lub też z jej własnych środków finansowych. Podniosła, iż zamknięcie szkół, w których kształci się obecnie 58 osób spowoduje trudne do odwrócenia skutki takie jak np. przerwanie nauki w danym roku szkolnym, nieprzystąpienie do egzaminu maturalnego czy zawodowego. Wskazała, iż prowadzone przez nią szkoły znajdują się w trudnej sytuacji materialnej, Jedna ze szkół wykazuje stratę w wysokości 19.223,52 zł, druga w wysokości 3.378,95 zł. Kondycja finansowa prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej również jest zła. Za rok 2015 poniosła stratę w wysokości 36.996,50 zł. Zalega także z opłatami na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy w wysokości 229.657,02 zł. Do skargi skarżącą załączyła dokumenty potwierdzające podnoszone przez nią okoliczności m.in. kopię zeznania podatkowego PIT -36L za rok 2015 (k. 23-25), kopię informacji o wysokości dochodu za rok 2015 (k. 26-27), kopię umowy o rozłożenie na raty należności z tytułu składek ZUS (k. 28-30). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozpoznając wniosek skarżącej, należało zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wskazując zaś na ukształtowane na gruncie ww. przepisu orzecznictwo sądowe i dorobek przedstawicieli doktryny, podnieść należy, iż przyjmuje się, że "szkoda", o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w związku ze złożonym wnioskiem skarżąca dostatecznie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji niesie ze sobą realne i obiektywne niebezpieczeństwo wywołania negatywnych skutków, o jakich mowa w przytoczonej powyżej regulacji prawnej. Rozpoznając wniosek, Sąd miał na względzie, z jednej strony że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 36.688,39 zł, z drugiej zaś – sytuację finansową prowadzącej działalność w zakresie szkolnictwa i oświaty skarżącej. Sąd uznał, że w świetle przedłożonej dokumentacji, przekonywującą jest argumentacja strony skarżącej, iż wykonanie decyzji może skutkować zaprzestaniem przez nią działalności w zakresie prowadzenia dwóch szkół a w konsekwencji ich zamknięciem. Z dokumentów oraz oświadczeń wnioskodawczyni wynika bowiem, iż skarżąca poniosła w ubiegłym roku stratę z prowadzonej działalności, posiada wysokie zadłużenie z tytułu opłat na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy, prowadzone przez nią szkoły utrzymują się dzięki otrzymywanym dotacjom, a pomimo to wykazują zadłużenie. W tym kontekście jako uzasadnione jawią się zaprezentowane we wniosku uwagi o istnieniu realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, i to nie tylko, jak wskazała słusznie skarżąca, o charakterze materialnym. To z kolei determinuje uznanie, że w sprawie zachodzi przesłanka zastosowania instytucji ochrony tymczasowej unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.