I SA/Ol 813/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.W.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia 2012 r. do września 2013 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R.W.S. w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia 2012 r. do września 2013 r. zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji wskazując, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkować będzie dla wnioskodawcy trudnymi, a wręcz niemożliwymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci całkowitego pozbawienia strony płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności i prowadzenia działalności gospodarczej, w tym również z tytułu wynagrodzeń pracowników, a tym samym doprowadzi to do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej i utraty jedynego źródła dochodu. Wskazano, iż wobec skarżącego wydano decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[.1.]", w sprawie wymiaru podatku akcyzowego (zaskarżona do WSA w Olsztynie) i wyegzekwowano całość należności. W celu zapłaty należności z tej decyzji został zaciągnięty kredyt i w chwili obecnej nie jest możliwe zaciągnięcie kolejnego kredytu na zapłatę należności z zaskarżonych niniejszą skargą decyzji. Łączna wysokość egzekwowanych należności podatkowych przekracza możliwości finansowe wnioskodawcy, jak również nie znajduje pokrycia w całym majątku prywatnym, jak i firmowym skarżącego. W związku z faktem, iż do pokrycia należności wynikających z ostatecznych decyzji niezbędnym będzie w braku środków finansowych na rachunku bankowym, egzekucja z majątku ruchomego, to dalsze prowadzenie egzekucji doprowadzi do całkowitej likwidacji firmy, które to skutki w razie uwzględnienia złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi, nie będą możliwe do odwrócenia. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się także z interesem publicznym, albowiem wnioskodawca w swych działaniach zmierza do tego aby kwota zaległości podatkowej, po zweryfikowaniu prawidłowości decyzji w wyniku przeprowadzonego postępowania sądowego, była możliwa do spłacenia, co będzie możliwe jedynie w przypadku umożliwienia dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, jako jedynego źródła przychodu skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a"., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wskazać należy, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Bez wątpienia wysokość obciążeń podatkowych może wpływać na warunki finansowe prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności zaś kondycję finansową firmy. Jednakże obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego oraz ewentualna, wynikająca z tej sytuacji pogarszająca się płynność finansowa nie jest okolicznością nadzwyczajną w prowadzeniu działalności gospodarnej. Natomiast każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest, to, więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wykazanie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem sam wywód strony, jej twierdzenia muszą znaleźć potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Zestawienie argumentów zaprezentowanych we wniosku oraz ocena sytuacji finansowej i majątkowej, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wnioskodawcy, występują przesłanki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z jego punktu widzenia rozstrzygnięcia. Okoliczności podane we wniosku, nie zostały bowiem poparte stosowną dokumentacją, które obrazowałyby aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego oraz prowadzonej przez niego działalności. W uzasadnieniu wniosku skarżący skupił się jedynie na powołaniu okoliczności, że do pokrycia należności wynikających z ostatecznych decyzji niezbędnym będzie w braku środków finansowych na rachunku bankowym, egzekucja z majątku ruchomego, a dalsze prowadzenie egzekucji doprowadzi do całkowitej likwidacji firmy. Nie przedkładając żadnych dokumentów na poparcie swojego stanowiska. W tym miejscu zauważyć należy, iż konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego, i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, jest zwykłym następstwem wydania decyzji podatkowej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednakże, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty wynikającej z decyzji, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu. Reasumując wskazać należy, że strona skarżąca nie wykazała w sposób rzeczowy, poparty stosownymi twierdzeniami, tezami czy dokumentami, iż zachodzą okoliczności wskazujące w sposób wiarygodny na zaistnienie ustawowych przesłanek udzielenia wnioskowanej ochrony tymczasowej. Sąd nie stwierdza by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z uwagi na istniejącą w prawie podatkowym zasadę wyrównania uszczerbku z tytułu ewentualnie nienależnie pobranego podatku przez wypłatę stosownego oprocentowania. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.