I SA/Ol 817/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. w G. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia I SA/Ol 817/14 UZASADNIENIE A. w G. (zwana dalej skarżącą), reprezentowana przez radcę prawnego, w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013. Wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, pełnomocnik skarżącej podniosła, że Spółka jest stroną jeszcze w trzech innych podobnych postępowań podatkowych w sprawie podatku od nieruchomości. Jedna z tych spraw jest przedmiotem skargi konstytucyjnej wniesionej w sprawie o sygn. akt Ts 109/14, dotyczącej zbadania zgodności przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) z art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji będzie obligowało stronę do wpłacenia spornej należności, zaś w przypadku korzystnego dla niej rozstrzygnięcia, spółka będzie zmuszona wnosić o stwierdzenie nadpłaty podatku, co będzie wiązać się z długotrwałym procesem zwrotu środków. Przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych jest zaś ze swej istoty dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie (p. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, s. 190, W-wa 2006) podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką przeszkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika również, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku wymaga zatem od wnioskodawcy uprawdopodobnienia, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, na co strona może wskazywać, odwołując się np. do sytuacji majątkowej i finansowej, która potwierdzałaby, że wykonanie decyzji może skutkować poważnymi trudnościami w prowadzeniu jej działalności. W sformułowanym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca nie wykazała przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z jej punktu widzenia rozstrzygnięcia, a zatem trudno w niniejszej sprawie wywodzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować konsekwencjami, których nie będzie można naprawić w przyszłości. Powyższe uniemożliwiło tym samym dokonanie oceny, czy w przypadku skarżącej zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Skoro zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek nie zawierał prawidłowego uzasadnienia, Sąd nie miał też prawnej możliwości ustalenia, czy sytuacja skarżącej uzasadniała udzielenie Jej ochrony tymczasowej. Ocena tego wniosku prowadziła do konstatacji, że strona nie wykazała zaistnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na uwzględnienie w kontekście przesłanek unormowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie mogła zasługiwać argumentacja strony skarżącej odwołująca się do dolegliwości związanych z ewentualnym postępowaniem egzekucyjnym. W świetle ugruntowanego już orzecznictwa sądowego, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl.: http://.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z powyższym wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia wyłącznie taka sytuacja, w której egzekucja administracyjna może prowadzić do braku możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, nie natomiast sytuacja, w której może jedynie dojść do czasowej utraty określonych składników majątkowych. Ponadto wywieranie negatywnych skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Podobnie należałoby odnieść się do kwestii zainicjowania przez stronę skarżącą postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym o zbadanie konstytucyjności przepisów ustawy o podatkach i płatach lokalnych, stanowiących materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niewątpliwie ewentualny wynik tego postępowania może stanowić podstawę do wzruszenia w trybie wznowienia postępowania podatkowego tego rozstrzygnięcia, jednak strona nie wykazała, w jaki sposób okoliczność, że postępowanie takie jest w toku, może wywierać wpływ na istnienie przesłanek do zastosowania w jej sytuacji, ochrony tymczasowej. Na marginesie należy zauważyć, że organ I instancji decyzją z dnia "[...]" zaskarżoną do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, umorzył postępowanie w zakresie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2008 w związku z przedawnieniem zobowiązania. Rozpoznanie wniosku skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania decyzji w całości wymaga wskazania, że zaskarżone rozstrzygnięcie w tej części nie posiada przymiotu wykonalności. Orzeczenie to nie nadaje bowiem stronie uprawnień oraz nie ustala obowiązków o charakterze materialnoprawnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.