I SA/Ol 82/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski, Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski,, Sędzia WSA Zofia Skrzynecka (spr.), Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 8 lipca 2010r. sprawy ze skargi Z. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) pełnomocnikowi kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem opłaty uwzględniającej należny podatek od towarów i usług za pomoc prawną wykonaną na rzecz skarżącego z urzędu. Decyzją z dnia "[...]" Starosta ustalił Z.Ż. opłatę eksploatacyjną za wydobywanie w 2002 r. na działkach "[...]" i "[...]" w miejscowości N. kopaliny (piasku) bez wymaganej koncesji w wysokości 1.054.908,80 zł. Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 343/04, odrzucił skargę Z.Ż. na ww. decyzję organu odwoławczego. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 18 kwietnia 2008 r. Upomnieniem z dnia 7 lipca 2008r. Wójt Gminy wezwał Z.Ż. do uregulowania należności z tytułu opłaty eksploatacyjnej ustalonej decyzją Starosty z dnia "[...]". Następnie w dniu 15 września 2008 r. Wójt Gminy skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego tytuł wykonawczy nr "[...]". Pismem z dnia 2 grudnia 2008 r. zobowiązany, powołując art. 33 pkt 1, 7 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.e.a., wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z dnia "[...]" Wójt Gminy, działając jako wierzyciel, uznał zarzuty za nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]" utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Postanowienie to na skutek złożonej przez zobowiązanego skargi zostało poddane kontroli sądowej. Wyrokiem z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 389/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na w/w postanowienie organu II instancji w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowieniem z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Z.Ż na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wskazał, że wystawiony tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. ze względu na błędne określenie daty, od której nalicza się odsetki za zwłokę. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy w postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". W dniu 26 czerwca 2009 r. skierowano do zobowiązanego upomnienie nr "[...]" oraz następnie tytuł wykonawczy nr "[...]" i zawiadomienie z dnia 15 września 2009 r. o zajęciu rachunku bankowego. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, tytuł wykonawczy i zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostały doręczone stronie w dniu 1 października 2009 r. Pismem z dnia 6 października 2009 r. zobowiązany, powołując się na art. 33 pkt 10 u.p.e.a., zgłosił zarzut dotyczący wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie nieistniejącego orzeczenia. Jak wskazała strona, orzeczenie z dnia "[...]", nr "[...]", na które powołują się organy, nie istnieje. Istnieje natomiast pismo Starostwa Powiatowego z tej daty, sygnowane tym samym znakiem. Zdaniem strony, pismo wydane w zastępstwie Starosty przez Starostwo Powiatowe nie jest decyzją administracyjną. Wójt Gminy postanowieniem z dnia "[...]" uznał powyższy zarzut Z.Ż. za nieuzasadniony. W uzasadnieniu wierzyciel wskazał, że wbrew twierdzeniu zobowiązanego takie orzeczenie istnieje, gdyż jest to decyzja Starosty, którą ustalono stronie opłatę eksploatacyjną za wydobywanie w roku 2002 kopaliny bez wymaganej koncesji w wysokości 1.054.908,80 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 29 lutego 2008 r. odrzucił skargę na decyzję Wojewody, a zatem, w ocenie wierzyciela należało uznać, że istnieje obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr "[...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazało, że zobowiązany podniósł zarzut wskazany w art. 33 pkt 1 u.p.e.a., t.j. nieistnienie obowiązku, uzasadniając to tym, że decyzja Starosty z dnia "[...]" nie jest decyzją i jako taka nie może stanowić podstawy prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie Kolegium zarzut ten był niezasadny. Jak wskazał organ, bezspornym w sprawie było, iż decyzja Wojewody z dnia "[...]", utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]", nie została skutecznie wzruszona. Zdaniem Kolegium, decyzja ostateczna stanowiąca podstawę egzekucji nie podlega badaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Tak więc, Kolegium nie mogło dokonać oceny decyzji Starosty ani decyzji Wojewody. Ponadto organ podniósł, że zarzut nieistnienia obowiązku z powodu nieprawidłowej podstawy prowadzenia egzekucji był już przedmiotem rozważań zarówno Kolegium, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który w wyroku z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 389/09, wskazał, że zarzuty przysługujące zobowiązanemu nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, a w postępowaniu egzekucyjnym wierzyciel nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli decyzji i jest nią związany tak samo, jak skarżący. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powyższe postanowienie Z.Ż., wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia i poprzedzających go orzeczeń oraz o umorzenie postępowania w sprawie, zarzucił naruszenie art. 33 pkt 10 i art. 29 u.p.e.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ II instancji zaniechał rozpatrzenia sprawy poprzez brak merytorycznego odniesienia się do zarzutu nieistnienia podstawy prawnej prowadzenia egzekucji. W ocenie strony, pismo wystawione w zastępstwie Starosty przez Starostwo Powiatowe nie spełnia wymogów formalnych określonych w art.107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tymczasem, podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest kontrola prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego, w szczególności sprawdzenie, czy akt prawny upoważniający do prowadzenia egzekucji pochodzi od upoważnionego organu. Dodatkowo skarżący podkreślił, że w treści pisma z dnia 6 października 2009 r. powołał jako podstawę zarzutu art. 33 pkt 10 w zw. z art. 29 u.p.e.a. Tymczasem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako podstawę zarzutu wskazało art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Strona dodała również, że przewodnicząca składu orzekającego Kolegium, jako radca prawny Starostwa, brała udział w wydaniu decyzji, stanowiącej podstawę prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a ponadto jej małżonek obecnie pełni funkcję radcy prawnego w Starostwie, co stanowi przesłankę wyłączenia od udziału w postępowaniu. Jednocześnie strona złożyła wniosek o ustalenie na podstawie art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z pisma Starostwa Powiatowego z dnia "[...]", znak: "[...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego obligatoryjnego wyłączenia przewodniczącej składu Kolegium od udziału w postępowaniu, organ wskazał, że w sprawie nie zachodziły przesłanki wymienione w przepisie art. 24 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W kwestii powołania przez organ w podstawie prawnej postanowienia przepisu art. 33 pkt 1 u.p.e.a. zamiast wymienionego przez stronę art. 33 pkt 10 u.p.e.a., zaznaczono, że mając na uwadze treść zażalenia wskazującego, że decyzja Starosty z dnia "[...]" nie jest decyzją i jako taka nie mogła stanowić podstawy prowadzenia postępowania egzekucyjnego, organ uznał, że strona wnosi zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zasady i tryb kontroli sądowej działalności administracji publicznej reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Zgodnie z jej postanowieniami, wyeliminowanie przez sąd administracyjny aktu prawnego wydanego przez organ administracji może nastąpić po stwierdzeniu, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) bądź w wyniku istnienia wady skutkującej stwierdzeniem nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznawanie skarg na akty organów nie ma charakteru merytorycznego orzekania o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny, orzekając w danej sprawie, pełni funkcje kasacyjne, badając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) oraz na podstawie akt (art. 133 § 1 p.p.s.a.) zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, co stanowi wskazane wyżej kryterium sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej. W związku z zawartym w petitum skargi wnioskiem o zmianę wydanych w sprawie rozstrzygnięć i umorzenie postępowania, należało zatem podkreślić, iż nie było kompetencją Sądu orzekanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, lecz ocena, czy zaskarżone postanowienie o uznaniu zarzutu zobowiązanego za nieuzasadniony odpowiadało prawu. Ponadto, mając na uwadze zgłoszony w skardze wniosek o ustalenie na podstawie art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego "nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z pisma Starostwa Powiatowego z dnia "[...]", znak "[...]"", należy wskazać, iż sąd administracyjny nie może stwierdzić niezaistnienia w obrocie prawnym danego aktu, gdyż takiej możliwości nie przewiduje żaden przepis ustawy p.p.s.a. Istniejąca na gruncie postępowania cywilnego instytucja stwierdzenia przez sąd istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego lub prawa (art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego), nie została przeniesiona na grunt postępowania sądowoadministracyjnego. Kompetencję w zakresie stwierdzenia istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego lub prawa posiada zatem jedynie sąd cywilny i to wyłącznie w odniesieniu do stosunku prawnego lub prawa o charakterze cywilnoprawnym, nie zaś do sfery uprawnień i obowiązków jednostki kształtowanych w drodze stosunku o charakterze administracyjnoprawnym. Rozpatrując skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należało uznać, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie organu odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym, wydane na podstawie art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a. Strona skarżąca sformułowała w ustawowym terminie zarzut oparty na treści art. 33 pkt 10 u.p.e.a., który stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niespełnienie wymogów określonych w art. 27 tej ustawy. Ostatni z powołanych przepisów zawiera taksatywne wyliczenie danych, które powinny być ujęte w prawidłowo wystawionym tytule wykonawczym, w tym m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek (art. 27 pkt 3 u.p.e.a.). Wskazując jako podstawę zgłoszonego zarzutu art. 33 pkt 10 u.p.e.a., strona skarżąca w piśmie z dnia 6 października 2009 r. motywowała, że wierzyciel, podając w rubryce 30 orzeczenie z dnia "[...]", nr "[...]", poświadczył nieprawdę, gdyż takie orzeczenie nie istnieje. Dalej, strona podniosła, że pismo z dnia "[...]". podpisane w zastępstwie Starosty przez Starostwo Powiatowe nie jest decyzją administracyjną, odpowiadającą wymogom art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Podobnie w zażaleniu na postanowienie Wójta Gminy z dnia "[...]", zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów, strona zarzuciła organowi bezprawne uznawanie pisma Starostwa Powiatowego z dnia "[...]" za decyzję Starosty. Taki sposób sformułowania zarzutu mógł nasuwać pewne wątpliwości co do podstawy prawnej jego zgłoszenia. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że powołana przez stronę podstawa zarzutu pozostawała w pewnym dysonansie z podanym przez nią uzasadnieniem tego zarzutu. Treść przepisu art. 33 pkt 10 u.p.e.a. wskazuje bowiem, że podstawą zarzutu może być niespełnienie wymogów określonych w art. 27 tej ustawy, co sprowadza się w istocie do zbadania kwestii o charakterze czysto technicznym, tzn. czy zostały wypełnione wszystkie rubryki formularza tytułu wykonawczego oraz porównania czy wprowadzone w odpowiednich polach formularza dane odpowiadają stanowi faktycznemu sprawy. Uzasadnienie zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu wskazywało natomiast na daleko dalej idące naruszenia, aniżeli nieprawidłowe, w świetle art. 27 u.p.e.a., wypełnienie tytułu wykonawczego. Rozdźwięk ten dostrzegł również organ odwoławczy. Uwzględniając treść zażalenia strony, w którym podniosła ona, że pismo z dnia "[...]" nie jest decyzją i jako takie nie może stanowić podstawy prowadzenia postępowania egzekucyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało zmiany kwalifikacji zarzutu, uznając, że jego podstawą jest art. 33 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku. Odnosząc się do tej kwestii, eksplikowanej przez zobowiązanego w złożonej skardze, przyznać należy rację stronie skarżącej, iż to ona sama decyduje o treści żądania, a organ administracji publicznej co do zasady nie może, bez porozumienia z nią, dokonywać samowolnej kwalifikacji żądania, odmiennej w stosunku do tej zaprezentowanej przez stronę. Jednakże Sąd uznał, że powyższe działanie organu było w pewnej mierze usprawiedliwione. Sąd uwzględnił bowiem, że żądanie w tym zakresie zostało sformułowane nieprecyzyjne, a konieczność jego rozpatrzenia, ze względu na przedstawioną przez stronę argumentację, wykraczała poza kompetencje, które daje organowi art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 u.p.e.a. Wprawdzie nabranie wątpliwości co do treści żądania strony obligowało organ do jego wyjaśnienia, niemniej jednak, pomimo tego uchybienia, w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, iż zgłoszony przez stronę zarzut nie mógł spowodować skutku w postaci umorzenia postępowania egzekucyjnego, niezależnie od tego, który z omawianych przepisów – art. 33 pkt 1 czy art. 33 pkt 10 u.p.e.a. – organ uznałby za podstawę zarzutu. Zdaniem Sądu, kwestionowany tytuł wykonawczy o nr "[...]" spełniał wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. co do podania w rubryce 30 podstawy prawnej należności, bowiem zawierał wskazanie orzeczenia z dnia "[...]", nr "[...]". Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż podstawę prawną wystawienia tytułów wykonawczych, a więc i prowadzenia egzekucji, mogą stanowić wymienione w art. 3 i art. 4 u.p.e.a. decyzje i postanowienia właściwych organów. W rozpoznawanej sprawie podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej stanowi decyzja Starosty z dnia "[...]", utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 29 lutego 2008 r. odrzucił skargę na decyzję Wojewody z dnia "[...]". Mając na uwadze powyższe, słusznie organy zaznaczyły, że dopóki decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nie zostanie wyeliminowania w przewidzianym przepisami prawa trybie np. stwierdzenia nieważności, wywołuje skutki prawne wobec jej adresata i jest wykonalna. Jak zauważono również w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, postępowanie egzekucyjne nie jest kontynuacją postępowania administracyjnego, a organy w jego toku nie są uprawnione do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Powyższe stanowisko podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w prawomocnym wyroku z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 389/09, który rozpoznając skargę strony wniesioną w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym toczącym się na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]", wskazał, że decyzja z dnia "[...]", ustalająca opłatę eksploatacyjną, została wydana przez Starostę podczas, gdy wierzycielem jest Wójt Gminy. Ze względu na fakt, że wierzyciel nie jest organem, który wydawał decyzję, dlatego też nie ma uprawnień merytorycznej kontroli i jest tak samo związany decyzją, jak skarżący. Uwzględniając, że będący przedmiotem rozpoznania na obecnym etapie postępowania zarzut strony co do nieprawidłowości w związku z wydaniem decyzji z dnia "[...]", był już podnoszony w toku postępowania egzekucyjnego, Sąd dostrzegł potrzebę przeanalizowania, czy na gruncie sprawy zachodziły przesłanki wydania postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, o którym mowa w art. 34 § 1a ustawy. Zgodnie z tym przepisem jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Jak wskazał WSA w Łodzi w wyroku z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 11/08, Lex nr 513206, przepis ten niejako pozbawia organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce obliguje organ do wydania postanowienia o nieuwzględnieniu zarzutu, lecz o stwierdzeniu jego niedopuszczalności. Zauważyć jednak należy, że choć uzasadnienie zgłoszonego aktualnie zarzutu w zasadzie powiela argumentację prezentowaną przez stronę w uprzednio toczącym się postępowaniu egzekucyjnym i sądowym, to jak podkreślono wyżej, wobec powołania aktualnie jako podstawy zarzutu art. 33 pkt 10 u.p.e.a. trudno uznać zgłoszone pierwotnie i na obecnym etapie postępowania zarzuty za tożsame. Z uwagi na powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie organy winny były zastosować art. 34 § 1a ustawy. Z powyższych względów Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. oraz związanego z nim naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 29 u.p.e.a., należy podkreślić, że zgodnie z § 1 tego przepisu organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Natomiast w myśl § 2 tego artykułu jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Na postanowienie organu egzekucyjnego o zwrocie tytułu wykonawczego przysługuje wierzycielowi, niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, zażalenie. Z powyższej regulacji w sposób jednoznaczny wynika, że jej adresatem jest organ egzekucyjny. Nie mogła ona zatem zostać naruszona na etapie wyrażenia stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów przez wierzyciela. Sąd nie podzielił również pozostałych zarzutów skargi, w tym naruszenia art. 6 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów o wyłączeniu pracownika organu, gdyż zgłaszane przez skarżącego naruszenie przepisu art. 24 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 u.p.e.a. nie zostało poparte żadnymi okolicznościami uprawdopodabniającymi konieczność wyłączenia przewodniczącej składu orzekającego Kolegium – M.Ś.. Z lektury akt administracyjnych wyłania się natomiast teza, iż brak jest przesłanek do wyłączenia którejkolwiek z osób biorącej udział w wydaniu zaskarżonego postanowienia. Czysto hipotetyczne założenie, bez przedstawienia jakichkolwiek okoliczności je uprawdopodabniających, że przewodnicząca składu orzekającego Kolegium może być nieobiektywna w załatwieniu sprawy, z uwagi na to, że była radcą prawnym Starostwa Powiatowego i brała udział w wydaniu decyzji z dnia "[...]". oraz jej mąż pełni obecnie funkcję radcy prawnego w Starostwie, nie stanowi przyczyny uzasadniającej wyłączenie pracownika w oparciu o art. 24 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na marginesie należy tylko przypomnieć, iż co prawda zgłoszenie wniosku o wyłączenie, nawet przy braku podstaw do jego uwzględnienia, rodzi obowiązek po stronie właściwych organów administracji do jego rozpoznania. W przedmiotowej sprawie jednak, wniosek o wyłączenie członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego pojawił się dopiero w skardze na ostateczne postanowienie organu, dlatego też z oczywistych względów nie mógł być rozpoznany przez ten organ, który odniósł się do jego treści dopiero w odpowiedzi na skargę. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności radcy prawnego w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł.