I SA/Ol 828/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M.W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R.G. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec, wrzesień, październik 1999 r. postanawia: przyznać radcy prawnemu M.W. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w kwocie 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy). WSA/post.1-sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 26 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 828/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie ustanowił m.in. dla R.G. radcę prawnego z urzędu, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"., nr "[...]". Na podstawie wydanego orzeczenia, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych , na pełnomocnika dla skarżącego został ostatecznie wyznaczony radca prawny M.W. (k. nr 114). Po zapoznaniu się z aktami sprawy ustanowiony z urzędu pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie pełnomocnik złożył skargę kasacyjną od wyroku tut. Sądu z dnia 26 marca 2014 r. oddalającą skargę kasacyjną na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, z uwagi iż nie zostały one uiszczone w całości ani w części, powiększone o podatek VAT. Wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt I FSK 1778/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną R.G., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". Z protokołu rozprawy wynika, że na posiedzeniu stawił się osobiście skarżący – R.G., jego pełnomocnik r.pr. M.W., nie stawiła się. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.) zwane dalej w skrócie: rozporządzeniem, które ma zastosowanie w sprawie pomimo wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2016 r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805). Z przepisów § 22 i § 23 obecnie obowiązującego rozporządzenia wynika bowiem, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed datą wejścia w życie aktualnie obowiązującego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Zasądzając opłatę za czynności pełnomocnika z tytułu zastępstwa prawnego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 1). Przepis § 14 ust. 2 pkt 2) lit. b rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej 50% stawki określonej w pkt 1), a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z uwagi na fakt, że w sprawie radca prawny, który sporządził skargę kasacyjną, nie występował w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jego wynagrodzenie należało określić według zasady przyjętej dla drugiej z rozważanych wyżej hipotez, tj. w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w rozporządzeniu. Sprawa ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec, wrzesień, październik 1999 r. zaliczana jest do kategorii spraw określonych w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia przewidującym stawkę minimalną w kwocie 240 zł. W rezultacie, wynagrodzenie ustanowionego w sprawie radcy prawnego za sporządzenie skargi kasacyjnej wynosi w sprawie 180 zł (75% kwoty 240 zł). Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.), podatek, o który podwyższeniu podlega wynagrodzenie radcy prawnego, wynosi w sprawie 41,40 zł (23% kwoty 180 zł). Reasumując, referendarz sądowy postanowił przyznać ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu wynagrodzenie za sporządzenie skargi kasacyjnej powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden 40/100), na którą to kwotę składają się: wynagrodzenie - 180 zł oraz podatek od towarów i usług - 41,40 zł. W związku z powyższym na postawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.