I SA/Ol 831/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia z egzekucji wierzytelności postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku skarżącego w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"r. w przedmiocie zwolnienia z egzekucji wierzytelności. W skardze skarżący zawarł wniosek o prawo pomocy. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie odmówił W. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w wyniku rozpoznania sprzeciwu od ww. postanowienia, postanowieniem z dnia 6 marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 marca 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie do uiszczenia wpisu skarżący złożył wniosek o prawo pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2017 r. oddalił wniosek skarżącego o prawo pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 października 2017 r., , sygn. akt II FZ 479/17 oddalił zażalenie na powyższe postanowienie. W dniu 7 listopada 2017 r. skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 10 listopada 2017 r. (k. 89) W terminie do uiszczenia wpisu skarżący w dniu 15 listopada 2017 r. złożył kolejny wniosek o prawo pomocy. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę W. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. w przedmiocie zwolnienia z egzekucji wierzytelności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Kluczowe dla prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu jest ustalenie znaczenia zwrotu "zbędne". Na gruncie reguł języka powszechnego zwrot "zbędny" oznacza tyle, co taki, który nie jest koniecznie potrzebny i bez którego można się obejść [tak: Wielki Słownik Języka Polskiego, dostępny pod adresem: http://www.wsjp.pl]. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy staje się zbędne m.in. w sytuacji odrzucenia jego skargi, mimo braku rozpoznania żądania skarżącego przyznania mu prawa pomocy. W takiej sytuacji rozpoznawanie wniosku w tym zakresie staje się zbyteczne. Podkreślić należy, że przedmiotowy wniosek o prawo pomocy jest kolejnym wnioskiem skarżącego w tym przedmiocie. Wskazać w tym miejscu należy, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy Sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie bądź zarządzenie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odmienne procedowanie mogłoby natomiast doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie - skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Biorąc pod uwagę powołane powyżej okoliczności oraz zasadę ekonomiki procesowej wyrażoną w art. 7 p.p.s.a. odstąpiono od wezwania skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu wniosku (PPF). Mając względzie powyższe, stwierdzić należy, że rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, a zatem postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy należy umorzyć na podstawie art. 249 a p.p.s.a.