I SA/Ol 841/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca) asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie postanowieniem z "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia A.L. (dalej również jako: "strona", "skarżący", "zobowiązany"), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]" w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Z przedstawionych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku zobowiązanego m.in. na podstawie tytułu wykonawczego z "[...]", nr "[...]", obejmującego należności pieniężne w łącznej kwocie 906.647 zł (należność główna). Podstawą egzekwowanego obowiązku jest decyzja Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z "[...]", którą określono zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2015 r. Wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło 10 sierpnia 2020 r. w wyniku zajęcia wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego na podstawie doręczonego zobowiązanemu 12 sierpnia 2020 r. zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego. W piśmie z 19 sierpnia 2020 r. zatytułowanym "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (...)", skarżący wskazał na następujące podstawy: 1) art. 33 § 1 pkt 8 w zw. z art. 7 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), dalej jako: "u.p.e.a.", poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sposób nadmiernie uciążliwy dla zobowiązanego; 2) art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 u.p.e.a. poprzez niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., tj. brak wskazania organu egzekucyjnego oraz brak wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu powyższych zarzutów podniesiono m.in., że egzekucja została wszczęta przedwcześnie wobec wniesienia skargi na decyzję będącą podstawą tytułu wykonawczego, która jest obarczona wadami prawa materialnego i procesowego. Wskazano, że postępowanie egzekucyjne jest nadmiernie uciążliwe, znacząco utrudniło prowadzenie działalności gospodarczej i doprowadziło do jej zawieszenia. Zarzucono, że w treści tytułu wykonawczego nie została wypełniona rubryka dotycząca nazwy oraz adresu siedziby organu egzekucyjnego. Ponadto pieczątka umieszczona w polu, w którym wskazane zostały dane osoby upoważnionej do działania w imieniu organu, uniemożliwia odczytanie nazwy organu egzekucyjnego, a ustalenie organu możliwe było jedynie na podstawie dokonanych zajęć. W tytule wykonawczym wskazano ogólnie ustawę - Ordynacja podatkowa zamiast powołać konkretny przepis prawa, który stanowił podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem strony, nieprawidłowości te powinny stanowić podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego. Pismem z 21 sierpnia 2020 r. organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w odniesieniu do zgłoszonych zarzutów w formie postanowienia. Jednocześnie postanowieniem z tej samej daty organ zawiesił postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 56 § 3 w zw. z art. 56 § 1 pkt 5 i art. 35 § 1 u.p.e.a. do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Pismem z 26 sierpnia 2020 r. organ poinformował zobowiązanego, że pismo z 19 sierpnia 2020 r., z uwagi na powołanie w nim przepisów u.p.e.a. w nieobowiązującym brzmieniu, zostanie odrębnie rozpatrzone, jako: - zarzut na podstawie art. 33 § 2 pkt. 6 u.p.e.a., z uwagi na brak wymagalności obowiązku; - skarga na czynność egzekucyjną na podstawie art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a., z uwagi na zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej; - wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., z powodu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Postanowieniem z "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając jako wierzyciel na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 w zw. z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a., oddalił zarzut braku wymagalności obowiązku, wskazując, że tytuł wykonawczy został wystawiony po doręczeniu stronie postanowienia o nadaniu decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, a zatem zobowiązanie podatkowe było wymagalne. W zażaleniu z 10 września 2020 r. na powyższe postanowienie zobowiązany podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko. W jego ocenie, organ powinien uznać, że zarzut dotyczy przepisu art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) u.p.e.a. (tj. określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu), a nie art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. Powyższe przyczyniło się do wydania nieprawidłowego postanowienia, w ramach którego nie doszło do merytorycznego rozpatrzenia złożonych zarzutów. W uzasadnieniu postanowienia z "[...]", utrzymującego w mocy powyższe postanowienie organu I instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że na skutek nowelizacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070) z dniem 30 lipca 2020 r. zmianie uległy m.in. regulacje dotyczące wnoszenia i rozpatrywania zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Zrezygnowano m.in. z zarzutu określonego w dotychczasowym przepisie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, na które powołał się zobowiązany w niniejszej sprawie. Aktualnie prawidłowość wystawienia tytułu wykonawczego organ egzekucyjny weryfikuje na etapie badania dopuszczalności egzekucji. Organ dodał, że zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut powinien określać istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie, wobec czego niezasadna była argumentacja strony, że zgłoszony zarzut powinien zostać rozpatrzony w trybie art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) u.p.e.a. Podkreślono, że pismem z 26 sierpnia 2020 r. organ egzekucyjny poinformował stronę o nowelizacji przepisów u.p.e.a. i wskazał jednocześnie, w jakim trybie zostaną rozpatrzone zgłoszone zarzuty. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podniesiony przez stronę zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. w stanie prawnym do 29 lipca 2020 r.) został rozpoznany postanowieniem z "[...]" w trybie skargi na czynność egzekucyjną, stosownie do art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w nowym brzmieniu. Natomiast zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w stanie prawnym do 29 lipca 2020 r.) organ postanowieniem z "[...]" rozpoznał jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w nowym brzmieniu. Po zapoznaniu się z treścią zarzutów opartych na podstawie prawnej obowiązującej do 29 lipca 2020 r., wierzyciel, uwzględniając obecny stan prawny, rozpatrzył zarzut przedwczesnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, tj. brak wymagalności obowiązku. Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sprawy, organ odwoławczy wskazał, że decyzją z "[...]" Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego określił stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2015 r., której stosownie do art. 239a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) na mocy postanowienia z "[...]" nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawę prawną egzekwowania należności stanowi zatem decyzja organu I instancji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zostało doręczone stronie 3 sierpnia 2020 r., natomiast tytuł wykonawczy został wystawiony "[...]". Następnie decyzją z "[...]"Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Prawidłowo zatem, zdaniem organu II instancji, wierzyciel ocenił jako niezasadny zarzut braku wymagalności obowiązku. Organ odwoławczy nie uwzględnił ponadto zarzutu zażalenia dotyczącego naruszenia przez organ egzekucyjny art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. W ocenie organu, wierzyciel w sposób jednoznaczny wypowiedział się w przedmiocie zarzutów, dokonał prawidłowej ich oceny oraz wykładni przepisów u.p.e.a. w stanie prawnym od 30 lipca 2020 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, strona wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o rozważenie uchylenia postanowienia I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, podniosła zarzuty naruszenia: 1) art. 34 § 1 pkt 2 w zw. z art 33 § 2 pkt 2 lit. c) w zw. z art. 27 § 1 pkt 6 i 10 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że w sprawie nie ma podstaw do zastosowania przedmiotowej normy, a w konsekwencji oddalenie zarzutów w związku z nieprawidłowym uznaniem, że naruszenia wskazane w treści zarzutów dotyczą braku wymagalności obowiązku, podczas gdy organ powinien uznać, że zarzuty dotyczyły art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) u.p.e.a., tj. określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu, 2) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak rozważenia i ustosunkowania się przez organy do podnoszonych zarzutów, w szczególności dotyczących prowadzenia postępowania na podstawie tytułu wykonawczego zawierającego braki formalne. W uzasadnieniu strona wskazała, że w zarzutach podnosiła, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło na podstawie tytułu wykonawczego, który zawierał braki formalne, tj. brak oznaczenia organu egzekucyjnego oraz brak określenia podstawy prawnej wszczęcia postępowania. W treści tytułu wykonawczego nie została bowiem wypełniona rubryka dotycząca nazwy i adresu siedziby organu egzekucyjnego. Natomiast pieczątka znajdująca się w polu, w którym wskazane zostały dane osoby upoważnionej do działania w imieniu organu egzekucyjnego, została przybita w sposób uniemożliwiający odczytanie nazwy organu. Ustalenie organu egzekucyjnego możliwe było zatem wyłącznie na podstawie dokonanych zajęć. Dodatkowo w miejscu, w którym wskazany powinien zostać artykuł aktu normatywnego stanowiący podstawę prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazano ogólnie Ordynację podatkową, co było niewystarczające i mało precyzyjne. W ocenie strony, organ egzekucyjny nieprawidłowo uznał, że powyższe naruszenia powinny zostać uznane za zarzut niewymagalności zobowiązania, gdyż dotyczyły one określenia obowiązku niezgodnie z treścią przepisów prawa. W związku z powyższym organ powinien uznać, że zarzut dotyczył art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) u.p.e.a., a nie art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. Powyższe naruszenie przyczyniło się do wydania nieprawidłowego postanowienia, w ramach którego nie doszło do merytorycznego rozpatrzenia zarzutów. Strona podniosła również, że powołanie się na nieobowiązujące przepisy prawa nie powinno wywoływać negatywnych dla niej konsekwencji, w sytuacji gdy nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wskazać, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Przedmiot skargi kwalifikował bowiem sprawę do jednej z kategorii, o której mowa w tym przepisie - przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Uwzględniając, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego postanowienia z punktu jego zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, w pierwszej kolejności należało odwołać się do przepisów prawa materialnego, wokół wykładni których powstał spór pomiędzy stronami postępowania sądowego. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, zaś zgodnie z § 2 wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Z powyższych uregulowań wynika, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej służy podważeniu prawidłowości tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany, wnosząc zarzut, zamierza wykazać, że: a) nie jest prawdziwe twierdzenie wierzyciela, że obowiązek istnieje (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.); b) wprawdzie obowiązek został nałożony na zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, ale określenie obowiązku w tytule wykonawczym odbiega od treści nałożonego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a.); c) obowiązek został nałożony na inną osobę niż wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązany (art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.); d) tytuł wykonawczy został wystawiony przedwcześnie, bo przed doręczeniem zobowiązanemu upomnienia, które było wymagane (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.); e) obowiązek wygasł w całości lub w części, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.); f) obowiązek nie jest wymagalny, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a.). Stanowiące podstawę zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w stanie prawnym obowiązującym do 29 lipca 2020 r.: niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., w obecnym stanie prawnym stanowią podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 1–3 u.p.e.a.). Zaś niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego stanowią w aktualnym stanie prawnym podstawę skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 § 1 u.p.e.a.). W związku z nowelizacją przepisów u.p.e.a., jako w pełni uprawnione należało ocenić działanie organu, który pismem z 26 sierpnia 2020 r. poinformował zobowiązanego, że jego pismo z 19 sierpnia 2020 r., z uwagi na powołanie w nim przepisów u.p.e.a. w nieobowiązującym brzmieniu, zostanie rozpatrzone jako 3 niezależne środki prawne służące obronie jego praw w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, tj. zarzut w sprawie prowadzenie egzekucji administracyjnej, skarga na czynność egzekucyjną oraz wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jak się wydaje, zamiarem skarżącego było całościowe zaskarżenie działań podjętych w wyniku postępowania egzekucyjnego w celu ochrony swej sytuacji prawnej, zaś powyższa kwalifikacja prawna żądania zobowiązanego konsumowała wszystkie podniesione przez niego zarzuty i dawała mu najszersze możliwości obrony. Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że to nie nazwa, lecz treść pisma przesądza o jego charakterze (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90; ONSA 1990 r. Nr 2-3, poz. 47). Organy administracji publicznej mają obowiązek rozpoznać sprawę co do jej istoty, w świetle intencji strony dających się ustalić na podstawie całej treści pisma. Kwalifikacja prawna pisma powinna być przy tym adekwatna do obowiązującego stanu prawnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że w sytuacji złożenia przez stronę pisma w okresie bezpośrednio po nowelizacji przepisów u.p.e.a., kwalifikacja prawna pisma strony musi uwzględniać również zmiany stanu prawnego, zwłaszcza w sytuacji samodzielnego występowania strony, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, organ powyższym wymogom uczynił zadość, kwalifikując pismo strony z 19 sierpnia 2020 r. w sposób otwierający jej podjęcie możliwie najszerszej obrony swych praw w toku postępowania egzekucyjnego w drodze aż 3 odrębnych środków prawnych. Po zapoznaniu się z treścią zarzutów opartych na podstawie prawnej obowiązującej do 29 lipca 2020 r., wierzyciel, uwzględniając obecny stan prawny, zasadnie dokonał oceny zarzutu dotyczącego przedwczesnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. O przyjętym sposobie procedowania organ poinformował zobowiązanego pismem z 26 sierpnia 2020 r., zaś zobowiązany nie zgłosił w tym zakresie zastrzeżeń. Wobec powyższego uznać należy, że działania organu czyniły zadość ustanowionym w art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. zasadom pogłębiania zaufania obywateli oraz informowania stron, a w konsekwencji nie mogło być skuteczne na aktualnym etapie postępowania zwalczanie przez stronę kwalifikacji pisma dokonanej przez organ. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było zatem postanowienie wierzyciela oddalające zarzut braku wymagalności obowiązku na podstawie art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sprawy, Sąd w pełni podzielił stanowisko organów, że zarzut przedwczesnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie mógł być zasadny, w sytuacji gdy postanowieniem z "[...]" nadano rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z "[...]" określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2015 r. Postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej zostało doręczone stronie 3 sierpnia 2020 r. Następnie "[...]" wystawiono tytuł wykonawczy. Tym samym zobowiązanie podatkowe było wymagalne. Zauważenia przy tym wymaga, że decyzją z "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Niezasadne okazało się zatem twierdzenie skarżącego, że egzekucja była przedwczesna, skoro była prowadzona wobec obowiązku wymagalnego. Zdaniem Sądu, na aprobatę nie mogło również zasługiwać twierdzenie skargi, że zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji oparty był na treści przepisu art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) u.p.e.a. Dochodzony w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym obowiązek nie stanowi obowiązku, o którym traktuje ten przepis, gdyż nie wynika on bezpośrednio z przepisu prawa, a podstawę jego dochodzenia stanowi decyzja określająca zobowiązanie podatkowe. Kwestia braków tytułu wykonawczego w zakresie niewłaściwego uzupełnienia rubryk dotyczących nazwy i adresu siedziby organu egzekucyjnego oraz odpowiedniego artykułu aktu normatywnego stanowiącego podstawę prowadzenia postępowania egzekucyjnego została poddana ocenie Sądu w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 23/21 ze skargi strony na odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Końcowo Sąd stwierdził, że na uwzględnienie nie mógł zasługiwać również zarzut naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie wierzyciel dokonał prawidłowej wykładni przepisów u.p.e.a. w stanie prawnym obowiązującym od 30 lipca 2020 r. oraz rozważył wszystkie podnoszone zarzuty, także te dotyczące prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego zawierającego braki formalne. Przeprowadzona w sprawie kontrola sądowa doprowadziła do wniosku, że zaskarżone postanowienie zawiera pełne ustalenia faktyczne oraz wyjaśnienie przepisów prawa będących podstawą rozstrzygnięcia, ich interpretację oraz przedstawienie toku rozumowania. W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów: art. 34 § 1 pkt 2 w zw. z art 33 § 2 pkt 2 lit. c) w zw. z art. 27 § 1 pkt 6 i 10 u.p.e.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. Z podanych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.