I SA/Ol 88/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. A. Ł. o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania wszczętego zgłoszeniem celnym w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu samochodu osobowego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. L. A. Ł. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" we wniesionej skardze na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania wszczętego zgłoszeniem celnym w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu samochodu osobowego zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu złożonego wniosku podniósł, że na skutek wykonania zaskarżonego postanowienia przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska może on ponieść znaczne szkody trudne do odtworzenia, w postaci działania zmierzającego do zniszczenia pojazdu przez zagospodarowanie odpadu mimo faktu, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270, dalej cyt. jako p.p.s.a. ) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze wskazuje się, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Pod pojęciem wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgody z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W-wa 2005, str. 295; postanowienie NSA z 31 stycznia 2006r., II FZ 882/05, niepubl.; z dnia 17 lipca 2006r., I FZ 281/2006, OSP 2007/6/76).Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony ( vide: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W-wa 2005, s. 296). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie strona wniosła o wstrzymanie postanowienia zawieszającego postępowanie wszczęte zgłoszeniem celnym w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu samochodu osobowego, a więc aktu ze swej istoty nie nadającego się do wykonania. Z samej istoty postanowienia wnika, że jest orzeczeniem o charakterze procesowym i nie nadającym stronie żadnych uprawnień bądź obowiązków. W drodze postanowienia określane są bowiem co do zasady jedynie uprawnienia i obowiązki strony w toku postępowania. Taki też formalny charakter ma zaskarżone do sądu postanowienie. Dotyczy zawieszenia postępowania tj. wstrzymuje toczący się proces do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dopiero po rozstrzygnięciu określonego zagadnienia wstępnego proces toczyć się będzie nadal i organ administracji wyda inny akt prawny kreujący prawa i obowiązki skarżącego. Dodatkowo podnieść należy, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w istocie sprowadziłoby się do orzeczenia zgodnie z wniesioną do sądu skargą. Wniosek o ochronę tymczasową opiera się bowiem na tych samych przesłankach co wniesiona skarga. Tymczasem badaniem niezgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego będzie zajmował się Sąd I instancji w toku rozprawy. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności postanowienia z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu (vide: postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005r., II OZ 184/2005, baza Lex nr 302251). Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji postanowienia.