I SA/Ol 884/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie I.K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. W uzasadnieniu podniósł, iż zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., bowiem konieczność natychmiastowego uiszczenia określonej tą decyzją kwoty zobowiązania podatkowego w wysokości 43.800 zł spowoduje, że nie będzie miał on środków na bieżące utrzymanie swojej osoby, jak również zmusi go do zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazał, że w listopadzie 2012 r. zmarła jego żona, która przez lata chorowała na białaczkę. Większość posiadanych środków skarżący przeznaczał na drogie leczenie żony w Niemczech i w chwili obecnej nie posiada środków pozwalających na uiszczenie kwoty podatku. Dodał, że w innej jego sprawie zawisłej pod sygn. akt I SA/Ol 331/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wstrzymał wykonanie decyzji w przedmiocie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że zaskarżona decyzja została przed dniem wniesienia skargi wykonana w trybie postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w orzecznictwie sądowym jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sformułowanym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący, powołując się na brak środków finansowych spowodowany ponoszeniem wydatków na leczenie ciężko chorej żony za granicą, nie wykazał zaistnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z jego punktu widzenia rozstrzygnięcia. Podnosząc wprawdzie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi płynności finansowej przedsiębiorstwa czy też możliwości utrzymania jego własnej osoby, nie przywołał jednak żadnych argumentów, które miałyby potwierdzić niebezpieczeństwo wystąpienia w związku z tym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie uprawdopodobnił nawet, gdyż nie przedstawił na tę okoliczność żadnej dokumentacji, zasadniczej okoliczności, na jaką powołał się we wniosku, tj. braku środków finansowych. Powyższe wykluczało przyjęcie, że wykonanie decyzji będzie skutkowało niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O wystąpieniu tych przesłanek nie mogły natomiast zadecydować cele, na jakie skarżący, w świetle argumentacji wniosku przeznaczył posiadane do 2012 r. środki finansowe, tj. koszty leczenia żony, skoro nie wykazał on, iż aktualnie tych środków nie posiada. Brak należytego uzasadnienia wniosku w tym zakresie uniemożliwia Sądowi dokonanie bezsprzecznej oceny, czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie było możliwe również z tego powodu, że określona decyzją organu I instancji należność w wysokości 43.800 zł została uiszczona przed dniem wniesienia skargi do sądu w trybie postępowania egzekucyjnego. Powyższe znajduje potwierdzenie w znajdującym się w aktach postępowania odwoławczego piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 grudnia 2013 r. (k. 45), z którego wynika, że w dniu "[...]" na należność objętą zaskarżoną decyzją wystawiono tytuł egzekucyjny nr "[...]’, a następnie w dniach 26 i 29 listopada 2013 r. wyegzekwowano kwoty w wysokości 22.872,30 zł oraz 22.226,10 zł, które pokryły w całości wysokość należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę. Nie występuje zatem jeden z warunków wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie, że decyzja ma podlegać wykonaniu. Ponadto na uwzględnienie nie mogła zasługiwać argumentacja wniosku, iż w innej sprawie zawisłej przed tut. Sądem wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji. Wskazać bowiem należy, że okoliczność ta nie może sama w sobie stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Jak wskazywał już niejednokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, nie do przyjęcia byłaby sytuacja, gdyby sąd rozpoznający indywidualną sprawę rozstrzygał nie na podstawie akt tej sprawy, lecz w oparciu o stanowisko wyrażone w innej sprawie przez inny skład orzekający (postanowienia z dnia 11 czerwca 2010 r. sygn. akt: I OZ 416/10, I OZ 418 – 420/10, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to jest tym bardziej nie do przyjęcia w sytuacji, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, tj. gdy nie występuje jeden z warunków wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie, że decyzja ma podlegać wykonaniu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia .