I SA/Ol 892/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2018 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego i określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A. J. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" r., w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego i określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu podniosła, że organ administracyjny wydał wobec Niej 12 decyzji, określając powstanie należności celnych za poszczególne miesiące. Suma kwot wynikających z poszczególnych decyzji jest bardzo wysoka i znacznie przekracza możliwości zarobkowe skarżącej. Jej jedynym źródłem utrzymania jest zaś pensja w wysokości 1.459 zł miesięcznie, z której musi utrzymać siebie i dzieci, opłacić rachunki, spłacić ratę kredytu, utrzymać dom oraz samochód. Sytuacja finansowa skarżącej zmusza do korzystania z pomocy finansowej bliskich. W związku z powyższym nie jest w stanie obecnie zapłacić tej kwoty. Jak podano we wniosku, ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli na zgromadzenie środków na zapłatę należności, bez konieczności wszczynania postępowania egzekucyjnego. Wykonanie decyzji przed rozpatrzeniem skargi spowoduje natomiast trudne do odwrócenia skutki dla strony i jej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. (por. postanowienie NSA z dnia 20.12.2004r. sygn. akt GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010r., sygn. akt II FZ 182/10, dostępne na stronie internetowej j.w.). Ponadto zauważyć należy, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki, przy czym przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine, posługując się zwrotem "zachodzi niebezpieczeństwo", wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2010r., sygn. akt I GZ 196/10, dostępne na stronie internetowej j.w.). W rozpoznawanej sprawie Sąd miał na uwadze sytuację materialną skarżącej, która według złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, utrzymuje się wraz z dziećmi z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.459 zł miesięcznie. Zaskarżonymi razem z wymienioną wyżej decyzją, łącznie dwunastoma decyzjami określono natomiast stronie obowiązek zapłaty należności w kwocie ok. 25.000 złotych. Okoliczności te uzasadniają zdaniem Sądu przyjęcie, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo powstania u skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy jednocześnie podkreślić, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się, zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a., z chwilą wydania przez Sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.