I SA/Ol 91/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.B. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień, wrzesień, listopad 2009 r., październik i grudzień 2010 r. oraz czerwiec 2012 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie W.B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień, wrzesień, listopad 2009 r., październik i grudzień 2010 r. oraz czerwiec 2012 r., wywodząc m.in., że uciążliwa egzekucja może pozbawić Jego, i tak ograniczonych środków do życia. Już aktualnie nie stać bowiem skarżącego na wykupienie leków i zapłatę za media. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wymieniony w powyższym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest co do zasady stanem niepożądanym, zaś przysługujące adresatowi takiego aktu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego. Wskazując na ukształtowane na gruncie ww. przepisu orzecznictwo sądów administracyjnych, podnieść należy, że "szkoda", o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z 20.12.2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych uwag Sąd uznał za zasadne stanowisko strony, iż wykonanie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji niesie ze sobą realne i obiektywne niebezpieczeństwo wywołania negatywnych skutków, o jakich mowa w przytoczonej powyżej regulacji prawnej. Rozpoznając wniosek, Sąd uwzględnił z jednej strony łączną wysokość dochodzonych przez organy podatkowe od skarżącego i jego żony zaległości podatkowych (83.100 zł), z drugiej zaś – wiek i stan zdrowia skarżącego po przebytej operacji tętniaka mózgu i w związku z chorobą układu krążenia (nadciśnienie). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja wraz z decyzją wydaną wobec żony skarżącego, która stanowi przedmiot zaskarżenia w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 92/15, nakładają obowiązek zapłaty relatywnie znacznej kwoty, jeśli uwzględni się, że skarżący i jego żona utrzymują się ze świadczeń emerytalnych. Obowiązek zapłaty ww. kwoty może więc zdaniem Sądu, wywołać istotny uszczerbek finansowy w funkcjonowaniu rodziny skarżącego. W tym kontekście zawarte we wniosku o wstrzymanie uwagi odnośnie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji, zasługują na uwzględnienie. To zaś determinuje uznanie, że zachodzą podstawy zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.