II SA 3988/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi J. S. na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego postanawia: skargę odrzucić. 2 II SA 3988/03 Uzasadnienie Dnia 30 lipca 2003 r. Wojewoda działając na podstawie art. 98a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.Nr 142, poz. 1591 z 2001 r. ze zmianami) wezwał Radę Miasta G. do podjęcia w terminie 30 dni od otrzymania wezwania uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego J. S. W uzasadnieniu organ podał, że J.S. prowadzi działalność gospodarczą z wykorzystaniem należącego do gminy lokalu co jest sprzeczne z art. 24f ustawy o samorządzie gminnym. Zarządzeniem zastępczym z dnia 16 września 2003 r. Wojewoda działając w oparciu o art. 24 f ust. l i art. 98 a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 190 ust. l pkt 2a ustawy z dnia 15 lipca 1998 r. ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw stwierdził wygaśnięcie mandatu J. S. - radnego Gminy G. uzasadniając to tym, że Rada Miasta mimo zaistnienia warunków do podjęcia uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego i skierowanego do niej wezwania, nie podjęła takiej uchwały. Skargę na powyższe zarządzenie zastępcze Wojewody do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. S. wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podał, korzystał z mienia komunalnego przed uzyskaniem mandatu radnego w związku z czym jego sytuacja nie jest tożsama ze stanem przewidzianym w art. 24f ustawy o samorządzie gminnym. Dodał, że w zaskarżonym zarządzeniu zastępczym nie wykazano, że w przedmiotowej sprawie doszło do niekorzystnego wykorzystania mienia komunalnego. Podkreślił, że działalność gospodarcza, na którą powołuje się Wojewoda w zarządzeniu zastępczym jest prowadzona przez spółkę jawną, której jest wspólnikiem dlatego też nie może dotyczyć go zakaz opisany w przywołanym wyżej art. 24 f ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący podniósł też, wojewoda nie miał podstaw do wydania zarządzenia zastępczego gdyż w tym konkretnym przypadku nie nastąpiło uchybienie terminu, które to uchybienie jest podstawą do wydania zarządzenia zastępczego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi na zarządzenie zastępcze wojewody, ponieważ jest to akt wydany w trybie nadzoru nad działalnością samorządu gminnego a skargę na tego typu rozstrzygnięcie może wnieść jedynie gmina lub związek międzygminny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w związku z reformą sądownictwa administracyjnego z mocy art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 240 poz. 2052) została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji tego Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tj. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, nadto gdy skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w terminie. Wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 98 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. l, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Zgodnie z ust. 3 wyżej wymienionego przepisu do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone przy czy rozstrzygnięcia nadzorcze stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd. Należy zatem przyjąć, że artykuł 98 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody przez jakikolwiek inny podmiot niż gmina lub związek komunalny nawet wówczas, gdy rozstrzygnięcie to narusza interes prawny lub uprawnienie tego podmiotu. Stronami postępowania sądowego, wszczętego skargami wniesionymi na podstawie art. 98 ust. l powyższej ustawy, mogą być jedynie gmina oraz organ nadzoru. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 13 maja 1992 r. SA/Wr 529/92 ONSA 1992/2/47 i dnia 15 stycznia 1992r. SA/Wr 22/92 ONSA 1993/1/15. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 58 par. l pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) skargę należało odrzucić.