II SA 514/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Karolina Alboszta po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie rejestracji pojazdu - oddala skargę. Przedsiębiorstwo Usługowo - Handlowe "A" s.c. A. W. i R.C. prowadzący działalność gospodarczą w E. przy ul. S., w dniu 19 lutego 1999r. dokonało zakupu samochodu osobowego marki H o nr. Nadwozia "[...]" według faktury Nr "[...]". Samochód ten posiadał świadectwo homologacji Nr "[...]" z dnia 2 kwietnia 1997r Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w którym określono jego rodzaj jako samochód osobowy. Decyzja Starosty E. z dnia 19 lutego l999r. został zarejestrowany w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w E. pod numerem rejestracyjnym "[...]" na nazwisko A.W. i współwłaściciela R.C. jako samochód osobowy. Po dokonanej rejestracji w pojeździe wykonano przeróbkę polegającą na zamontowaniu za fotelami kratki oddzielającej przegrodę pasażerską od bagażowej i następnie w dniu 20 lutego l999r. oceny technicznej tej przeróbki dokonał rzeczoznawca techniki samochodowej i ruchu drogowego. Następnego dnia Stacja Kontroli Pojazdów w E. wydała zaświadczenie Nr "[...]" o dopuszczeniu pojazdu do ruchu, określając rodzaj pojazdu jako ciężarowy -specjalizowany. W dniu 22 lutego l999r. A.W. złożył podanie o zmianę rodzaju pojazdu, jako samochodu ciężarowego dołączając do wniosku ocenę techniczną i zaświadczenie stacji kontroli pojazdów. Decyzją Starosty E. z dnia 22 lutego l999r. w dotychczasowym dowodzie rejestracyjnym dokonano wpisu "samochód ciężarowy specjalizowany o przeznaczeniu uniwersalnym, ładowność 510 kg". Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 30 kwietnia 2002r. Nr "[...]", działając na podstawie art. 156 § l pkt 2 , art. 157 § l i art. 158 § l Kodeksu postępowania administracyjnego, po uprzednim wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie z urzędu, stwierdziło nieważność powyższej decyzji z 22 lutego l999r. W motywach uzasadnienia wskazano, że strona wnosząc podanie o zarejestrowanie samochodu H jako ciężarowy była zobowiązana, stosownie do art. 69 ust. 9 i art. 70 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602, ze zm.) oraz § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 25 marca 1998r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. Nr 57, poz. 365, ze zm.) uzyskać wcześniej nowe świadectwo homologacji na wskazany samochód, określający go jako samochód ciężarowy specjalizowany. Uzyskanie tego dokumentu i dołączenie go do podania było niezbędnym warunkiem wydania przez Starostę E. decyzji o zmianie danych technicznych pojazdu w dowodzie rejestracyjnym tj. zarejestrowania go jako samochód ciężarowy specjalizowany. Natomiast wydanie przez starostę decyzji bez wymaganego przepisami prawa świadectwa homologacji, stanowi rażące naruszenie wyżej wskazanych przepisów prawa. Reasumując w obrocie prawnym znalazły się dwa sprzeczne ze sobą dokumenty tj. dowód rejestracyjny z 22 lutego l999r. i świadectwo homologacyjne określające pojazd jako samochód osobowy. W tym stanie rzeczy wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa zobowiązywało organ wyższego stopnia, do stwierdzenia jej nieważności. We wniosku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o ponowne rozpatrzenie sprawy z 19 czerwca 2002r. A.W. i R.C. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji oraz umorzenie postępowania, zarzucając jej brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz naruszenie art. 156 § l pkt 2 Kpa poprzez stwierdzenie, że decyzja rejestracyjna narusza prawo w stopniu rażącym. W uzasadnieniu podali, że brak jest wyczerpującego wyjaśnienia przyczyn dla których Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało decyzję rejestracyjną za naruszającą prawo w sposób rażący. Natomiast J. C. we wniosku do SKO z dnia 21 czerwca 2002r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i przesłuchanie go celem wyjaśnienia jego roli w prowadzonym postępowaniu. Zarzucił podjętemu rozstrzygnięciu nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, które miały istotny wpływ na treść decyzji. Wyjaśnił, ze nie brał udziału w sprawie zmiany klasyfikacji samochodu osobowego na ciężarowy i na temat działalności C. i W. nic nie wie. Podniósł, że pojazd nabył w salonie "B" w B. i stosownie do wydanej mu faktury z 22 lutego 2002r. Nr "[...]" wpłacił na rzecz dealera kwotę 45.000 zł oraz 3.050 zł na konto PUH "A" s.c. w E.. Gdy poprosił o wyjaśnienie dealera tej kwestii uspokojono go, że taka jest procedura. Działał zatem w zaufaniu do specjalistycznej firmy, która wydała mu samochód o przeznaczeniu ciężarowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 21 listopada 2002r., powołując się na art. 127 § 3, art. 138 § l pkt l w zw. z art. 156 § l pkt 2 Kpa utrzymało w mocy własną decyzję z 30 kwietnia 2002r. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 72 ust. l pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym z 1997r. rejestracji dokonuje się na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji lub zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli są wymagane. Zaś po myśli art. 78 ust. 2 pkt 2 tej ustawy właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić, w terminie nie przekraczającym 30 dni, starostę o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym. Natomiast § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 25 marca ł998r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów stanowi, że w przypadku zawiadomienia o zmianie innych danych technicznych pojazdu (poza wymianą podwozia, nadwozia lub silnika) zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym, do zawiadomienia dołącza się dokument potwierdzający, że dokonane zmiany są zgodne z przepisami określającymi warunki techniczne pojazdu. Jednocześnie stosownie do art. 68 ust. l ustawy producent lub importer nowego typu pojazdu samochodowego. ciągnika rolniczego lub części jest zobowiązany uzyskać na nie świadectwo homologacji typu, wydane przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, przy czym za producenta -zgodnie z ust. 2 tego przepisu - uważa się również podmiot dokonujący montażu lub zabudowy pojazdów. Świadectwo homologacji wydaje się na podstawie wyników badań homologacyjnych polegających na sprawdzeniu, czy dany typ pojazdu, przedmiot jego wyposażenia lub część odpowiadają warunkom określonym w przepisach art. 66 ustawy, regulaminach stanowiących załączniki do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów samochodowych, sporządzanego w Genewie dnia 20 marca 1958r. (Dz.U. z 1979r. Nr 16, poz. 98), przyjętych do stosowania przez Rzeczpospolitą Polską wraz ze zmianami obowiązującymi od daty wejścia ich w życie oraz na podstawie polskich norm przyjętych do obowiązkowego stosowania. Podniesiono także okoliczność, że w razie wprowadzenia zmian m.in. w typie pojazdu producent lub importer jest obowiązany uzyskać nowe świadectwo homologacji na dany typ pojazdu. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących wątpliwego interpretacyjnie stanu prawnego, wyjaśniono, że decyzja nie została wydana w takich warunkach, bowiem poprawna metoda wykładni znaczenia konkretnych norm i przepisów prawnych w powiązaniu z ustalonym i ugruntowanym już sposobem ich stosowania, mimo odmiennego poglądu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, prowadziła do jednoznacznego rozumienia hipotez tych przepisów. Odnośnie zaś pozostałych zarzutów przytoczono argumenty zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił rozstrzygnięciu obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 71 ust. l i 2 oraz art. 78 ust. l ustawy Prawo o ruchu drogowym, bowiem organy rejestrujące zarejestrowały samochód marki H, jako ciężarowy mimo braku homologacji. Wskazał na naruszenie zasady zaufania i zasady praworządności, gdyż nie do pogodzenia z tymi zasadami jest sytuacja, gdy w tej samej sprawie dwa organy administracyjne przy wydaniu decyzji oceniały sprzecznie ten sam stan faktyczny. Przywołał uchwałę NSA z 15 listopada 1999r. sygn. akt OPK 24/99, w której wypowiedziano tezę, iż rejestracji pojazdu na podstawie art. 73 ust. 21 tej ustawy dokonuje się w formie decyzji administracyjnej. Dowód rejestracyjny pełni zatem podwójna rolę - potwierdzającą decyzję o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Rejestracja pojazdu oznacza m.in. określenie w nim danych technicznych pojazdu, w tym jego rodzaju. Nie ma zatem żadnych wątpliwości, ze dowód rejestracyjny dopuszcza do ruchu określony w nim typ pojazdu decydując tym samym o rodzaju tego pojazdu. Natomiast świadectwo homologacji jest tylko jednym z dokumentów wymaganych w określonych sytuacjach do rejestracji pojazdu. Nadto powołał się skarżący na powszechnie obowiązującą interpretację przepisów Prawa o ruchu drogowym dokonaną przez właściwego Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, który wyjaśnił, że prawo nie wymaga aby podmiot dokonujący przeróbki używanego samochodu powodującej zmiany jego rodzaju był zobowiązany do uzyskania kolejnego świadectwa homologacji na nowy typ pojazdu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie podtrzymało stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniło, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowiąca odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnych nie może być postrzegana w kategoriach naruszenia zasady zaufania obywateli do organów Państwa i praworządności, gdyż dopiero nie wyeliminowanie decyzji rażąco wadliwej z obrotu prawnego naruszałoby zasadę zaufania obywateli do organów Państwa. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter obligatoryjny w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek z art. 156 § 1 Kpa. Nie do przyjęcia jest reprezentowany w skardze pogląd, że niemożliwe byłoby stwierdzenie nieważności decyzji ewidentnie wadliwej, jedynie z tego powodu, że naruszałoby to zaufanie obywatela do wadliwego działania organu administracji. Poza tym ochronie interesu skarżącego służy uprawnienie określone w art. 160 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W związku z przeprowadzoną reformą sądownictwa administracyjnego sprawy, w których - jak w tym przypadku - skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na których obszarze właściwości mają siedzibę organy administracji publicznej, których działalność została zaskarżona - art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.). W niniejszej sprawie właściwym do rozpoznania skargi J. C. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, ponieważ na obszarze jego właściwości ma siedzibę organ administracyjny, którego decyzja jest przedmiotem skargi. Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji. Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § l pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa. Samorządowe Kolegium odwoławcze działając w przedmiotowej sprawie jako organ nadzoru prawidłowo dopatrzyło się w decyzji Starosty E. rejestrującej na wniosek A. W. samochód osobowy marki H jako samochód ciężarowy specjalizowany, rażącego naruszenia prawa. W sprawie bezsporna jest okoliczność, że zakupiony w dniu 19 lutego 2002r. przez A. W. i R. C. samochód o numerze nadwozia "[...]" , to samochód osobowy - co wynika ze świadectwa homologacji. Dopiero poprzez przeróbkę polegającą na zamontowaniu za fotelami kraty oddzielającej przegrodę pasażerską od bagażowej przystosowano pojazd do pojazdów ciężarowych. W ten sposób pierwotni właściciele samochodu uczynili go pojazdem innej kategorii, a załączona do podania ocena techniczna rzeczoznawcy i zaświadczenie Stacji Kontroli Pojazdów, nie mogą być uznane za wystarczające dokumenty do dokonania rejestracji. W tym miejscu wskazać należy na niekonsekwencję w twierdzeniach skarżącego, który w odwołaniu powoływał się na fakt zaufania do dealera, który sprzedał mu nowy samochód o określonym typie mimo, że samochód ten był już samochodem używanym, bowiem pierwotnymi jego właścicielami byli W. i C. i salon sprzedaży był jedynie pośrednikiem pomiędzy nabywcą pojazdu i jego sprzedawcami firmą PHU ,.A" s.c w E.. Już tylko ta okoliczność winna w skarżącym wzbudzić wątpliwość, czy nabywany pojazd posiada cechy naniesione przez producenta, skoro z dołączonego świadectwa homologacji wynikało, że jest to pojazd osobowy, nie zaś ciężarowy, o jaki chodziło skarżącemu. Natomiast w skardze zweryfikował swoje stanowisko twierdząc, że działał w zaufaniu do organów administracji publicznej, które dokonały rejestracji pojazdu jako ciężarowego. Zatem faktycznie skarżący działał w zaufaniu nie do organów administracji publicznej lecz przedsiębiorcy, który zapewnił go, że płacąc za zakup samochodu w salonie firmowym marki H właściwym jest regulowanie dwóch faktur dla różnych firm. Materialnoprawną podstawę rozpoznania niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602, ze zm.) oraz obowiązujące na mocy cytowanej ustawy rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 1998r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów (Dz.U. Nr 57, poz.365,ze zm.). Stosownie do art. 72 ust. l ustawy jednym z niezbędnych dokumentów rejestracji pojazdu jest wyciąg ze świadectwa homologacji albo odpis decyzji zwalniającej pojazd z homologacji lub zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego, jeżeli są wymagane. Natomiast zgodnie z art. 68 ust. l ustawy producent lub importer nowego typu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego lub części jest zobowiązany uzyskać na nie świadectwo homologacji typu, wydane przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Zatem skoro samochód marki H był pojazdem nowym, to samo zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu jest niewystarczające. W tej sytuacji obowiązek uzyskania świadectwa homologacji spoczywał na właścicielach, którzy dokonali przeróbki samochodu osobowego, gdyż za producenta - zgodnie z ust. 2 tego przepisu - uważa się również podmiot dokonujący montażu lub zabudowy pojazdu. Niezależnie od powyższego stosownie do art. 68 ust. 9, w razie wprowadzenia zmian w typie pojazdu, przedmiocie wyposażenia lub części wpływających na zmianę warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa homologacji, producent lub importer jest obowiązany uzyskać nowe świadectwo homologacji na dany typ pojazdu, przedmiot wyposażenia lub część. Zgodnie z uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000r. (sygn. OPK 17/00, publikowana ONSA 2001, Nr 2, poz. 62) oraz z dnia 18 grudnia 2000r. (sygn. OPK 18/00, publikowana ONSA 2001, Nr 3, poz. 102), w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów, właściciel pojazdu, dokonujący w nim zmian modyfikujących rodzaj pojazdu, jest producentem i stąd też ciąży na nim obowiązek przedłożenia nowego świadectwa homologacji. Poza tym należy przywołać tezę wyżej powołanej uchwały składu pięciu sędziów NSA z dnia 23 października 2000r., która jednoznacznie potwierdza stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a mianowicie: "w świetle art. 68 ust. 9, art. 72 ust. l pkt 3 i art. 78 ust. 2 W. samochód osobowy marki H jako samochód ciężarowy specjalizowany, rażącego naruszenia prawa. W sprawie bezsporna jest okoliczność, że zakupiony w dniu 19 lutego 2002r. przez A.W. i R.C. samochód o numerze nadwozia "[...]", to samochód osobowy - co wynika ze świadectwa homologacji. Dopiero poprzez przeróbkę polegającą na zamontowaniu za fotelami kraty oddzielającej przegrodę pasażerską od bagażowej przystosowano pojazd do pojazdów ciężarowych. W ten sposób pierwotni właściciele samochodu uczynili go pojazdem innej kategorii, a załączona do podania ocena techniczna rzeczoznawcy i zaświadczenie Stacji Kontroli Pojazdów, nie mogą być uznane za wystarczające dokumenty do dokonania rejestracji. W tym miejscu wskazać należy na niekonsekwencję w twierdzeniach skarżącego, który w odwołaniu powoływał się na fakt zaufania do dealera, który sprzedał mu nowy samochód o określonym typie mimo, że samochód ten był już samochodem używanym, bowiem pierwotnymi jego właścicielami byli W. i C. i salon sprzedaży był jedynie pośrednikiem pomiędzy nabywcą pojazdu i jego sprzedawcami firmą PHU "A" s.c w E.. Już tylko ta okoliczność winna w skarżącym wzbudzić wątpliwość, czy nabywany pojazd posiada cechy naniesione przez producenta, skoro z dołączonego świadectwa homologacji wynikało, że jest to pojazd osobowy, nie zaś ciężarowy, o jaki chodziło skarżącemu. Natomiast w skardze zweryfikował swoje stanowisko twierdząc, że działał w zaufaniu do organów administracji publicznej, które dokonały rejestracji pojazdu jako ciężarowego. Zatem faktycznie skarżący działał w zaufaniu nie do organów administracji publicznej lecz przedsiębiorcy, który zapewnił go, że płacąc za zakup samochodu w salonie firmowym marko H właściwym jest regulowanie dwóch faktur dla różnych firm. Materialnoprawną podstawę rozpoznania niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowymi (Dz.U. Nr 98, poz. 602, ze zm.) oraz obowiązujące na mocy cytowanej ustawy rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskie; z dnia 25 marca 1998r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów (Dz. U. Nr 5.7, poz.365.ze zm.). Stosownie do art. 72 ust. l ustawy jednym z niezbędnych dokumentów rejestracji pojazdu jest wyciąg ze świadectwa homologacji albo odpis decyzji zwalniającej pojazd z homologacji lub zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego, jeżeli są wymagane. Natomiast zgodnie z art. 68 ust. l ustawy producent lub importer nowego typu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego lub części jest zobowiązany uzyskać na nie świadectwo homologacji typu, wydane przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Zatem skoro samochód marki H był pojazdem nowym, to samo zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu jest niewystarczające. W tej sytuacji obowiązek uzyskania świadectwa homologacji spoczywał na właścicielach, którzy dokonali przeróbki samochodu osobowego, gdyż za producenta - zgodnie z ust. 2 tego przepisu - uważa się również podmiot dokonujący montażu lub zabudowy pojazdu. Niezależnie od powyższego stosownie do art. 68 ust. 9, w razie wprowadzenia zmian w typie pojazdu, przedmiocie wyposażenia lub części wpływających na zmianę warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa homologacji, producent lub importer jest obowiązany uzyskać nowe świadectwo homologacji na dany typ pojazdu, przedmiot wyposażenia lub część. Zgodnie z uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000r. (sygn. OPK 17/00, publikowana ONSA 2001. Nr 2, poz. 62) oraz z dnia 18 grudnia 2000r. (sygn. OPK 18/00, publikowana ONSA 2001, Nr 3, poz. 102), w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów, właściciel pojazdu, dokonujący w nim zmian modyfikujących rodzaj pojazdu, jest producentem i stąd też ciąży na nim obowiązek przedłożenia nowego świadectwa homologacji. Poza tym należy przywołać tezę wyżej powołanej uchwały składu pięciu sędziów NSA z dnia 23 października 2000r., która jednoznacznie potwierdza stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a mianowicie: "w świetle art. 68 ust. 9, art. 72 ust. l pkt 3 i art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602, ze zm.) oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca l999r. [odpowiadającego brzmieniu § 13 ust. 2 poprzednio obowiązującego rozporządzenia z dnia 25 marca 1998r.] warunkiem dokonania zmiany w dowodzie rejestracyjnym rodzaju i przeznaczenia pojazdu z samochodu osobowego na ciężarowy specjalizowany, jest dołączenie nowego świadectwa homologacji na dany typ pojazdu". Wprawdzie zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) ocena prawna wyrażona w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych przed dniem l stycznia 2004r. nie wiąże wojewódzkiego sądu administracyjnego, to Sąd w rozpatrywanej sprawie w pełni podziela dotychczasowe stanowisko NSA w tym zakresie. Stanowisko to jest tożsame ze stanowiskiem Sądu Najwyższego w wyroku z 9 listopada 2001 r. sygn. akt III RN 194/01 (OSNAPiUS z 2002r. Nr 5, poz. 103), w uzasadnieniu którego wyrażono pogląd, że nie jest dopuszczalna zmiana danych określonych w świadectwie homologacji pojazdu w drodze wydania zaświadczenia w wyniku badań technicznych tego pojazdu. Reasumując, przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, wyraźnie rozróżniają homologacje od badania technicznego pojazdu i nie dopuszczają możliwości traktowania ich zamiennie. Homologacja stwierdza zgodność pojazdu co do przypisanych mu funkcji, budowy itp., natomiast badanie techniczne stwierdza sprawność techniczną pojazdu. W tym stanie sprawy skoro dokonane przeróbki w pojeździe spowodowały zmianę funkcji pojazdu z osobowego na ciężarowy, a nadane mu nowe cechy spowodowały zmianę kategorii pojazdu, to wymogiem dla rejestracji było uzyskanie świadectwa homologacji na nowy, przerobiony typ pojazdu. Brak takiego świadectwa czyniło - zdaniem Sądu - rejestrację nieważną, bowiem zarejestrowanie pojazdu na podstawie badania technicznego rażąco naruszało powołane wyżej przepisy prawa. W konsekwencji na podstawie art. 15 6 § l pkt 2 Kpa, uzasadniało stwierdzenia nieważności decyzji organu rejestracyjnego. Nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez skarżącego zarzut, iż naruszyło takie działanie zaufanie obywatela do organów Państwa, gdyż dopiero pozostawienie takiej decyzji w obrocie prawnym naruszałoby - jak słusznie zauważyło Kolegium - powołaną zasadę zaufania obywateli do organów Państwa i zasadę praworządności. Ponadto rejestrując pojazd w oparciu o wynika badania technicznego, Starosta E. wkroczył w kompetencje Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, gdyż tylko on był uprawniony, stosownie do art. 70 powołanej ustawy, do zwolnienia z obowiązku przedłożenia świadectwa homologacji. Poza tym jak słusznie zauważyło SKO Minister Transportu i Gospodarki Morskiej nie legitymował się materialnym uprawnieniem do dokonywania legalnej wykładni tekstów norm prawnych po reformie administracyjnej, w wyniku której utracił przymiot organu nadzoru nad organami rejestrującymi pojazdy. Zatem opinia tego naczelnego organu administracji publicznej nie mogła być dla organu rejestracyjnego wiążąca. W tym stanie rzeczy skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.