II SA 732/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Hanna Raszkowska Marzenna Glabas Irena Szczepkowska (spr.) Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2004 r., sprawy ze skargi A S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zmian w dowodzie rejestracyjnym pojazdu - - oddala skargę. A. W. i R. C. jako wspólnicy spółki cywilnej A s.c. w E. zakupili w dniu 25 listopada 1999 r. samochód osobowy marki "[...]" o nr nadwozia "[...]" według faktury VAT Nr "[...]". Samochód ten posiadał świadectwo homologacji stwierdzające, iż jest to samochód osobowy, zgodny z typem homologowanym, na który zostało wydane przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, świadectwo homologacji "[...]" z 15 listopada 1996 r. Samochód ten decyzją Starosty E. z 26 listopada 1999 r. został zarejestrowany w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w E. pod numerem rejestracyjnym "[...]" na nazwisko A. W., a R. C. został wpisany jako współwłaściciel pojazdu. Tego samym dnia samochód poddano przeróbkom polegającym na zamontowaniu kasety w przegrodzie bagażowej, rzeczoznawca techniki samochodowej i ruchu drogowego dokonał oceny technicznej pojazdu, Stacja Kontroli Pojazdów w E. wydała zaświadczenie o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego, a A. W. i R. C. wystąpili do Starosty E. z wnioskiem o zmianę klasyfikacji omawianego samochodu na samochód ciężarowy załączając do podania wspomnianą ocenę techniczną zaświadczenie Stacji Kontroli Pojazdów. Również w dniu 26 listopada 1999 r. decyzją Starosty E. na wyżej wymieniony samochód wydano nowy dowód rejestracyjny na nazwisko właściciela A. W. i współwłaściciela R. C., zachowując ten sam numer rejestracyjny, przy czym jako rodzaj pojazdu i przeznaczenie wskazano: samochód ciężarowy specjalizowany. Pojazd ten został zbyty "[...]" Towarzystwu Leasingowemu A S.A. . Prokurator Prokuratury Okręgowej w S., działając na podstawie art. 184 kpa, wniósł w dniu 11 grudnia 2001 r. sprzeciw od ostatecznej decyzji Starosty E. z dnia 26 listopada 1999 r. w sprawie zmiany rodzaju i przeznaczenia samochodu osobowego marki "[...]" o nr rej. "[...]" na samochód ciężarowy specjalizowany o przeznaczeniu uniwersalnym, zarzucając tej decyzji rażące naruszenie prawa i wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W dniu 17 stycznia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając w trybie nadzoru instancyjnego wszczęło z urzędu postępowanie sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Starosty E. z 26 listopada 1999r. Decyzją nr "[...]" z 13 lutego 2002 r., wydaną z powołaniem się na art. 156 § l pkt 2, 157 § l i 158 § l Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdziło nieważność powołanej decyzji Starosty E. z 26 listopada 1999 r. W uzasadnieniu podniesiono, iż stosownie do art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, po. 602, ze zm.) właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić, w terminie nie przekraczającym 30 dni, starostę o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym. Wskazano nadto, że § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. z 1999 r. Nr 59, póz. 632 ze zm.) stanowił, że w przypadku innych danych technicznych pojazdu zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym, do zawiadomienia dołącza się dokument (dokumenty) potwierdzający, że dokonane zmiany są zgodne z przepisami określającymi warunki techniczne pojazdów. Kolegium stwierdziło, iż cytowany przepis rozporządzenia nie wskazywał konkretnie jakie dokumenty mogą być uznane za wystarczające do dokonania w dowodzie rejestracyjnym pojazdu zmiany danych technicznych, o których mowa w tym przepisie, jednak zgodnie z art. 68 ust. 9 ustawy Prawo o ruchu drogowym w razie wprowadzenia zmian w typie pojazdu, przedmiocie wyposażenia lub części wpływających na zmianę warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa homologacji, producent lub importer jest obowiązany uzyskać nowe świadectwo homologacji na dany typ pojazdu, przedmiot wyposażenia lub część. Podkreślono, że pojęcie rodzaju pojazdu stanowi element i cechę typu pojazdu. Na tej podstawie organ stwierdził, że omawiany przepis ustawy dotyczy także sytuacji, w której na skutek dokonanych przeróbek w samochodzie osobowym polegających na przystosowaniu go do przewożenia ładunków nastąpiła zmiana jego rodzaju, mianowicie stał się on w świetle obowiązujących warunków technicznych pojazdów samochodem ciężarowym specjalizowanym. Kolegium wskazało nadto, iż stosownie do treści art. 68 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym za producenta nowego typu pojazdu samochodowego oraz przedmiotów jego wyposażenia uważa się również podmiot dokonujący montażu lub zabudowy. W sytuacji, gdy takiej zmiany dokonuje właściciel pojazdu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, on jest zatem, zdaniem organu, obowiązany do uzyskania nowego świadectwa homologacji. Organ stwierdził, iż przedstawione w uzasadnieniu decyzji stanowisko znajduje oparcie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności w uchwałach z dnia 23 października 2000 r. sygn. akt OPK 17/00 i z dnia 18 grudnia 2000 r. sygn. akt OPK 18/00, a także w wyrokach z dnia 11 maja 2001 r. (II SA./Po 160/00 i II SA/Po 161/00). Organ wskazał nadto, iż świadectwo homologacji typu pojazdu, którego sprawa dotyczy, było wydane dnia 15 listopada 1996 r. pod nr "[...]" przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej i określało pojazd jako samochód osobowy. W oparciu o powyższe organ uznał, iż występując o zmianę rodzaju przedmiotowego pojazdu na ciężarowy specjalizowany właściciel pojazdu stosownie do art. 68 ust. 9, art. 72 ust. l pkt 3 i art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. obowiązany był uzyskać najpierw świadectwo homologacji na ten pojazd. W ocenie organu dokumentu tego nie mogły zastąpić rutynowe badania techniczne. W świetle powyższego Kolegium uznało, iż wydanie przez Starostę E. decyzji o zarejestrowaniu przedmiotowego pojazdu jako samochodu ciężarowego specjalizowanego, mimo, że ze świadectwa homologacji wynikało, że jest to samochód osobowy, stanowi rażące naruszenie przywołanych w rozstrzygnięciu przepisów. Na poparcie swego stanowiska Kolegium przytoczyło stwierdzenie z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2001 r. (sygn. akt II SA/Po 160/00), iż rażący charakter naruszenia prawa wynika nie tylko z faktu oczywistego naruszenia postanowień przepisu art. 68 ust. l, 2 i 9 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ale także ze skutków z tym związanych polegających na przyjęciu, że badania techniczne mogą zastąpić świadectwo homologacji, a tym samym uznaniu za dopuszczalne rejestrowanie samochodu ciężarowego na podstawie świadectwa homologacji na samochód osobowy bez zmian tego świadectwa. Z wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., wystąpił A. W. i R. C., a także "[...]" Towarzystwo Leasingowe A - S.A , reprezentowane przez pełnomocnika - radcę prawnego. W ocenie pełnomocnika Towarzystwa Kolegium niewłaściwie zastosowało przepis art. 156 § l pkt 2 kpa, a także dokonało niewłaściwej interpretacji art. 68 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, które to uchybienia, w jego ocenie, winny skutkować uchyleniem decyzji z dnia 13 lutego 2002 r. w całości. Według skarżącego w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów, tym bardziej rażącego naruszenia prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. powołując się na art. 127 § 3 i art. 138 § l pkt 2 kpa w związku z art. 156 §1 pkt 2 kpa, decyzją z dnia 22 października 2002 r., nr "[...]" orzekło o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z 13 lutego 2002 r. Po przytoczeniu treści art. 72 ust. l pkt 3 , art. 78 ust. 2 pkt 2 i art. 68 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 14 ust. 2 wymienianego wcześniej rozporządzenia, organ stwierdził, iż świadectwo homologacji wydaje się na podstawie wyników badań homologacyjnych polegających na sprawdzeniu, czy dany typ pojazdu, przedmiot jego wyposażenia lub część odpowiadają warunkom określonym w przepisach art. 66 ustawy, regulaminach stanowiących załączniki do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów samochodowych, sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958r. (Dz.U. z 1979 r. Nr 16, póz. 98), przyjętych do stosowania przez Rzeczpospolitą Polską wraz ze zmianami obowiązującymi od daty wejścia ich w życie oraz na podstawie polskich norm przyjętych do obowiązkowego stosowania. Podniesiono także okoliczność, że w razie wprowadzenia zmian m.in. w typie pojazdu producent lub importer jest obowiązany uzyskać nowe świadectwo homologacji na dany typ pojazdu, którego nie mogło zastąpić zaświadczenie o wyniku badań technicznych. Organ wskazał także, iż w myśl art. 70 powołanej ustawy, zwolnienia producenta lub importera określonego typu pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części, z obowiązku, o którym mowa w art. 68 ust.l, dokonać może wyłącznie Minister Transportu i Gospodarki Morskiej. Kolegium uznało, że jeśli po przeróbkach homologowany samochód został zarejestrowany jako ciężarowy z pominięciem procedury homologacyjnej, to dokonana zmiana, nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Wskazano nadto, iż zasadność tej argumentacji podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w oddalających wyrokach z dnia 29 sierpnia 1997 r. (II SA 1649/96), z dnia 30 kwietnia 1998 r. (II SA 155/98) i z dnia 28 sierpnia 2002 r. (II SA 1798/01 i II SA 1799/01). W ocenie Kolegium nie można podzielić zarzutu, że stopień naruszenia prawa przez organ wydający omawianą decyzję rejestracyjną nie był rażący, skoro tylko rodzaj i treść przedkładanych przez stronę dokumentów potwierdzających zgodność z przepisami określającymi warunki techniczne zakresu dokonanych w pojeździe zmian konstrukcyjnych skutkujących zmianą rodzaju i przeznaczenia (typu) samochodu warunkowały treść merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W reasumpcji organ stwierdził, iż będąca przedmiotem rozważań decyzja Starosty E. z 26 listopada 1999 r. obciążona jest rażącym naruszeniem prawa powodującym stwierdzenie jej nieważności, a polegającym na istnieniu sprzeczności między treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Zdaniem organu sprzeczność ta wynikła z błędnej interpretacji hipotez przepisów powołanych w tej decyzji, bowiem w ustalonych w niniejszej sprawie okolicznościach faktycznych warunkiem dokonania zmiany w dowodzie rejestracyjnym rodzaju i przeznaczenia pojazdu z osobowego na ciężarowy specjalizowany w przypadku dokonania w zarejestrowanym już pojeździe zmian konstrukcyjnych jest uzyskanie nowego świadectwa homologacji na dany typ pojazdu, a obowiązek ten na samoistnego posiadacza tegoż samochodu nakłada art. 68 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ podniósł, iż w konsekwencji rażącego naruszenia prawa samochód będący przedmiotem zgłoszenia został zarejestrowany jako ciężarowy niezgodnie z jedynym świadectwem homologacji kwalifikującym go jako samochód osobowy, wobec czego w obrocie prawnym znalazły się dwa sprzeczne ze sobą dokumenty, tj. decyzja z dnia 26 listopada 1999 r. oraz wspomniane świadectwo homologacji. Taki stan rzeczy w ocenie Kolegium jest nie do pogodzenia z wymogami praworządności, a wskazane uchybienie znaczące i z tych przyczyn uznano za konieczne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji obciążonej tak istotną wadą prawną. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 22 października 2002 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł w imieniu "[...]" Towarzystwa Leasingowego A jego pełnomocnik, domagając się uchylenia obu decyzji SKO. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie dyspozycji art. 72 ust. l pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w listopadzie 1999r. W ocenie skarżącego zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, było w tamtym czasie równoważną z homologacją, samodzielną podstawą do rejestracji bądź tzw. przerejestrowania pojazdu. Wskazano nadto, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wywód prawny, który za pomocą aktów o niższej randze od ustawy usiłuje wykazać, że przepis ten miał znaczenie odmienne od jego literalnego brzmienia. W efekcie, ten niesłuszny wywód sprowadza się do stwierdzenia, że zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu nie było podstawą rejestracji pojazdu, co przeczy treści tego przepisu. Zdaniem skarżącego potwierdzeniem tego stanu rzeczy jest fakt, iż ustawodawca w późniejszym czasie przepis ten zmienił, wykreślając dopuszczalność stosowania zaświadczeń o badaniach technicznych pojazdu. Poza tym w skardze zarzucono nieprawdziwość twierdzeń organu administracji, że przedstawione przez niego racje były wówczas ugruntowane w doktrynie i orzecznictwie, gdyż przeczy temu okoliczność, iż wszystkie wydziały komunikacyjne w Polsce wydawały decyzje analogiczne do wydanej przez Starostę E.; analogiczne było także publicznie nagłaśniane stanowisko Ministerstwa Transportu i Gospodarki Morskiej, podobnie orzekały sądy administracyjne. W konkluzji pełnomocnik skarżącego stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziło rażące naruszenie prawa, co winno skutkować uchyleniem obu decyzji SKO. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wnosząc ojej oddalenie podtrzymało stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W związku z przeprowadzoną reformą sądownictwa administracyjnego sprawy, w których - jak w tym przypadku - skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na których obszarze właściwości mają siedzibę organy administracji publicznej, których działalność została zaskarżona - art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1271, ze zm). W niniejszej sprawie właściwym do rozpoznania skargi "[...]" Towarzystwa Leasingowego S.A. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, ponieważ na obszarze jego właściwości ma siedzibę organ administracyjny, którego decyzja jest przedmiotem skargi. Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270). W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., działając w przedmiotowej sprawie jako organ nadzoru zasadnie dopatrzyło się w decyzji Starosty E. rejestrującej na wniosek A. W. samochód osobowy marki "[...]" jako samochód ciężarowy specjalizowany, rażącego naruszenia prawa, a to z kolei obligowało organ do stwierdzenia nieważności tej decyzji. W sprawie bezsporna jest okoliczność, że zakupiony w dniu 25 listopada 1999 r. przez A. W. i R. C. samochód o numerze nadwozia "[...]", to samochód osobowy - co wynika ze świadectwa homologacji. Dopiero poprzez przeróbkę polegającą na zamontowaniu kasety w przegrodzie bagażowej przystosowano pojazd do pojazdów ciężarowych. W ten sposób pierwotni właściciele samochodu nie mogli uczynić go pojazdem innej kategorii, a załączona do podania ocena techniczna rzeczoznawcy i zaświadczenie Stacji Kontroli Pojazdów, nie mogą być uznane za wystarczające dokumenty do dokonania rejestracji. Zauważyć nadto należy, iż w tym samym dniu Starosta E. wydał dwie odmienne decyzje, dotyczące tego samego samochodu. Pierwsza z wydanych decyzji orzekała o rejestracji pojazdu jako osobowy, druga natomiast uznawała, że jest to samochód ciężarowy specjalizowany. Materialnoprawną podstawę rozpoznania niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, póz. 602, ze zm) oraz obowiązujące na mocy cytowanej ustawy rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów (Dz.U. Nr 59, póz. 632, ze zm). Stosownie do art. 72 ust. l tej ustawy jednym z niezbędnych dokumentów rejestracji pojazdu jest wyciąg ze świadectwa homologacji albo odpis decyzji zwalniającej pojazd z homologacji lub zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego, jeżeli są wymagane. Natomiast zgodnie z art. 68 ust. l ustawy producent lub importer nowego typu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego lub części jest zobowiązany uzyskać na nie świadectwo homologacji typu, wydane przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Zatem skoro samochód marki "[...]" był pojazdem nowym, to samo zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu jest niewystarczające. W tej sytuacji obowiązek uzyskania świadectwa homologacji spoczywa na właścicielach, którzy dokonali przeróbki samochodu osobowego, gdyż za producenta - zgodnie z ust. 2 tego przepisu - uważa się również podmiot dokonujący montażu lub zabudowy pojazdu. Niezależnie od powyższego stosownie do art. 68 ust. 9, w razie wprowadzenia zmian w typie pojazdu, przedmiocie wyposażenia lub części wpływających na zmianę warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa homologacji, producent lub importer jest obowiązany uzyskać nowe świadectwo homologacji na dany typ pojazdu, przedmiot wyposażenia lub część. Zgodnie z uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000 r. (sygn. OPK 17/00, publikowana ONSA 2001, Nr 2, póz. 62) oraz z dnia 18 grudnia 2000r. (sygn. OPK 18/00, publikowana ONSA 2001, Nr 3, póz. 102), w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów, właściciel pojazdu, dokonujący w nim zmian modyfikujących rodzaj pojazdu, jest producentem i stąd też ciąży na nim obowiązek przedłożenia nowego świadectwa homologacji. Poza tym należy przywołać tezę wyżej powołanej uchwały składu pięciu sędziów NSA z dnia 23 października 2000r., która jednoznacznie potwierdza stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a mianowicie: "w świetle art. 68 ust. 9, art. 72 ust. l pkt 3 i art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (l3z.U. Nr 98, póz. 602, ze zm) oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999r. warunkiem dokonania zmiany w dowodzie rejestracyjnym rodzaju i przeznaczenia pojazdu z samochodu osobowego na ciężarowy specjalizowany, jest dołączenie nowego świadectwa homologacji na dany typ pojazdu". Stanowisko to jest tożsame ze stanowiskiem Sądu Najwyższego w wyroku z 9 listopada 2001 r. sygn. akt III RN 194/01 (OSNAPiUS z 2002r. Nr 5, póz. 103), w uzasadnieniu którego wyrażono pogląd, że nie jest dopuszczalna zmiana danych określonych w świadectwie homologacji pojazdu w drodze wydania zaświadczenia w wyniku badań technicznych tego pojazdu. Reasumując, przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, wyraźnie rozróżniają homologację od badania technicznego pojazdu i nie dopuszczają możliwości traktowania ich zamiennie. Homologacja stwierdza zgodność pojazdu co do przypisanych mu funkcji, budowy itp., natomiast badanie techniczne stwierdza sprawność techniczną pojazdu. W tym stanie sprawy skoro dokonane przeróbki w pojeździe spowodowały zmianę funkcji pojazdu z osobowego na ciężarowy, a nadane mu nowe cechy spowodowały zmianę kategorii pojazdu, to wymogiem dla rejestracji było uzyskanie świadectwa homologacji na nowy, przerobiony typ pojazdu. Brak takiego świadectwa czyniło -zdaniem Sądu - rejestrację nieważną, bowiem zarejestrowanie pojazdu na podstawie badania technicznego rażąco naruszało powołane wyżej przepisy prawa. W konsekwencji na podstawie art.156 § l pkt 2 Kpa, uzasadniało stwierdzenie nieważności decyzji organu rejestracyjnego. Zadaniem organu w postępowaniu nieważnościowym, a więc w postępowaniu nadzwyczajnym, jest dokonanie oceny, czy w świetle zaistniałego stanu faktycznego w sposób prawidłowy znalazło zastosowanie obowiązujących norm prawnych, czy też wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie organ uzasadnił dlaczego w jego ocenie decyzja Starosty E. o zmianie klasyfikacji pojazdu osobowego na ciężarowy rażąco naruszyła prawo i ocenę tę Wojewódzki Sąd Administracyjny w całości podziela. Nie może być uznane za nierażące naruszenie prawa zatwierdzenie decyzją czynności mającej na celu obejście tego prawa, jakim niewątpliwie była zmiana przeznaczenia pojazdu bez odpowiedniego świadectwa homologacji. Nadto rejestrując pojazd w oparciu o wynik badania technicznego, Starosta E. wkroczył w kompetencje Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, gdyż tylko on był uprawniony, stosownie do art. 70 powołanej ustawy, do zwolnienia z obowiązku przedłożenia świadectwa homologacji. Poza tym jak słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze Minister Transportu i Gospodarki Morskiej nie legitymował się materialnym uprawnieniem do dokonywania legalnej wykładni tekstów norm prawnych po reformie administracyjnej, w wyniku której utracił przymiot organu nadzoru nad organami rejestrującymi pojazdy. Zatem opinia tego naczelnego organu administracji publicznej nie mogła być dla organu rejestracyjnego wiążąca. Z tych przyczyn, skarga, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270), podlega oddaleniu.