II SA/Ol 1008/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz Spółki A. kwotę 997 zł ( dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...]. Wojewoda (Wojewoda), działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania spółki A (spółka, skarżąca) wniesionego od decyzji Prezydenta (organ I instancji) z dnia [...], orzekającej o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, w tym trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi nr 1, 2, 3 oraz jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego bez parkingu podziemnego nr 4 z usługami w parterze wraz z układem dróg, chodników, przyłączy, instalacji zewnętrznych, stanowiskami postojowymi i zjazdem i udzielenia pozwolenia na budowę: I etapu obejmującego budynek mieszkalny wielorodzinny z parkingiem podziemnym nr 1 wraz z układem dróg, chodników, bez przyłączy i zjazdu, ze stanowiskami postojowymi, przy [...], na fragmentach działek nr geod. [...] obręb [...] – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zakwestionowana decyzja została podjęta w następujących okolicznościach faktycznych sprawy: Wnioskiem z dnia 31 października 2019 r. spółka wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego nr I wraz z zagospodarowaniem terenu dla budynków 1, 2, 3, 4 - etap I przy [...], na dz. nr [...] obręb [...] miasto [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, kolejną decyzją z dnia z [...], organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, w tym trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi nr 1, 2, 3 oraz jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego bez parkingu podziemnego nr 4 z usługami w parterze wraz z układem dróg, chodników, przyłączy, instalacji zewnętrznych, stanowiskami postojowymi i zjazdem i udzielenia pozwolenia na budowę: I etapu obejmującego budynek wielorodzinny z parkingiem podziemnym nr 1 wraz z układem dróg, chodników, bez przyłączy i zjazdu, ze stanowiskami postojowymi, przy [...], na fragmencie działek nr geod. [...] obręb [...]. Wskazał, że nie został wypełniony obowiązek nałożony postanowieniem o uzupełnieniu dokumentacji projektowej w zakresie pkt 5 i w efekcie dostarczony projekt budowlany nie zawiera niezbędnej zamiennej decyzji środowiskowej. W ocenie organu nawet w przypadku gdy inwestycja o znacznie zmienionych parametrach nie narusza przepisów ochrony środowiska, nie ma to wpływu na negatywne rozstrzygnięcie, ponieważ pozwolenie na budowę nie byłoby zgodne z poprzedzającą je decyzją ustalającą środowiskowe uwarunkowania. Wyjaśnił również, że w odpowiedzi na jego postanowienie z dnia [...] inwestor uzyskał decyzję wodnoprawną Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia [...] na przebudowę urządzenia melioracji wodnych na dz. nr geod. [...]. W ramach tej decyzji inwestor uzyskał uprawnienie do zasypania odcinka rowu oraz wykonania fragmentu nowego. Decyzja wodnoprawna szczegółowo określa parametry tego przedsięwzięcia podając współrzędne lokalizacyjne, długość, szerokość, głębokość, nachylenie skarp. Natomiast na projekcie zagospodarowania terenu nie przedstawiono sposobu przebudowy istniejącego rowu melioracyjnego (zgodnie z postanowieniem) - nie wskazano likwidowanego rowu oraz wrysowano jedynie odcinek nowego rowu (brak oznaczenia w legendzie), nie podając szczegółowych danych niezbędnych do sprawdzenia zgodności z uzyskaną decyzją wodnoprawną. Dane dotyczące przebudowy istniejącego rowu nie zostały również ujęte w części opisowej projektu. W ocenie organu niekompletny projekt zagospodarowania terenu pod względem np. likwidowanych elementów jak i podstawowych parametrów projektowanego obiektu uniemożliwiają weryfikację czy projekt jest zgodny z uzyskaną decyzja wodnoprawną. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka wniosła o jej uchylenie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wraz z zatwierdzeniem projektu zagospodarowania. Uznała, że niezasadny jest zarzut o niezgodności inwestycji z załączoną prawomocną decyzją środowiskową, albowiem istotny jest w sprawie fakt, że nie zostały przekroczone maksymalne wskaźniki określone w tej decyzji. Dalej wyjaśniła, że zgodnie z żądaniem organu dołączone zostało prawomocne pozwolenie wodnoprawne, natomiast organ I instancji nie wzywał do jakiejkolwiek graficznego uczytelnienia w/w decyzji. Uzasadniając własną decyzję Wojewoda wskazał, że z treści decyzji Prezydenta z dnia [...] wynika, że odmowa udzielenia wnioskodawcy pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji uzasadniona została w pierwszej kolejności brakiem wypełnienia obowiązku nałożonego postanowieniem z [...] odnoszącego się do niezgodności tej inwestycji z decyzją środowiskową. Z akt sprawy wynika, że inwestor dysponuje ostateczną decyzją Prezydenta z [...] określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "budowie trzech parkingów podziemnych i miejsc parkingowych naziemnych na potrzeby projektowanego kompleksu mieszkalno-usługowego w [...], działka nr [...]" bez przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje o charakterze inwestycyjnym, w tym decyzję o warunkach zabudowy oraz pozwolenie na budowę. Powyższe oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę, musi być zgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, także w części określonej w charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do decyzji środowiskowej. Przedstawiony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu znacząco różni się od zagospodarowania terenu inwestycyjnego, którego dotyczy decyzja Prezydenta z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach i załączniki do niej. Aktualna lokalizacja parkingów, budynków i ich kształt zasadniczo odbiegają od przewidzianej w pierwotnej koncepcji, co wpływa na zmianę ingerencji w środowisko. Na etapie wydawania przez Prezydenta decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie była również uwzględniana kwestia wykonania urządzenia wodnego poprzez zasypanie w określonym miejscu odcinka rowu. Wszystkie te rozbieżności powodują zmiany ingerencji w środowisko, mogące wpływać na istotne warunki korzystania ze środowiska, przede wszystkim w fazie realizacji inwestycji, ale również użytkowania przedsięwzięcia. Dalej Wojewoda wskazał, że jako kolejny argument uzasadniający odmowę udzielenia pozwolenia na budowę Prezydent wskazał na niekompletność projektu zagospodarowania terenu, będącą w szczególności konsekwencją decyzji wodnoprawnej uzyskanej przez inwestora już w trakcie toczącego się postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Z przekazanego materiału dowodowego wynika bowiem, że decyzją z dnia [...] wydaną przez Dyrektora Zarządu Zlewni udzielono spółce pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych w zakresie przebudowy urządzenia melioracji wodnych na działkach nr [...] obręb [...] m. [...] poprzez likwidację (zasypanie) odcinka rowu. Odwołujący zarzucił organowi I instancji, że postanowieniem z [...] został wezwany jedynie do przedłożenia decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego nie zaś do jakiejkolwiek graficznego uczytelnienia tej decyzji w projekcie budowlanym. Odnosząc się do powyższego Wojewoda wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kontrola projektu zagospodarowania terenu potwierdza jego braki w zakresie robót budowlanych wskazanych w decyzji z dnia [...], które są niezbędne dla możliwości zrealizowania inwestycji w kształcie przedstawionym we wniosku o pozwolenie na budowę. Na projekcie zagospodarowania terenu nie przedstawiono, sposobu przebudowy istniejącego rowu melioracyjnego, nie oznaczono która część rowu jest likwidowana, a która nowoprojektowana. Braki projektu budowlanego, do usunięcia których inwestor w sposób wyraźny i jednoznaczny nie był wzywany, nie mogą uzasadniać wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ I winien był w tym zakresie wydać kolejne postanowienie. Jednakże usuwanie tych wad projektu można uznać za niecelowe wobec faktu prawidłowego ustalenia, że kontrolowany projekt budowlany jest niezgodny z przedłożoną przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...]. Natomiast projekt niekompletny nie może być przedmiotem zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Wojewody pełnomocnik spółki zarzucił jej naruszenie: prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i dokonanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i jego uwarunkowań środowiskowych w zakresie uwzględnionych w projekcie miejsc postojowych, wysokości budynków i ich usytuowania, podczas gdy organ był uprawniony wyłącznie do przeprowadzenia czynności sprawdzających zgodność projektu z przepisami prawa i m.in. parametrami decyzji środowiskowej, prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędną wykładnię i dokonanie oceny projektu zagospodarowania terenu w kontekście warunków środowiskowych przedsięwzięcia oraz jego oddziaływania na środowisko w zakresie miejsc postojowych, wysokości budynków i ich usytuowania, mieszczących się w parametrach decyzji środowiskowej pomimo, iż organ nie posiada kompetencji, aby samodzielnie badać środowiskowe uwarunkowania i jest związany treścią decyzji środowiskowej, przepisów prawa materialnego tj. art. 72 ust. 2 pkt 1a lit a i c ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, że zmiana projektu zagospodarowania terenu dotycząca parametrów lokalizacji miejsc parkingowych, wysokości budynków i ich usytuowania jest zmianą wymagającą nowej decyzji środowiskowej, bez jednoczesnego ustalenia zakresu tych zmian i zbadania czy mieszczą się w zakresie parametrów decyzji środowiskowej, podczas gdy zmiana takich elementów projektu, w przypadku gdy nie powoduje zmian uwarunkowań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie wymaga ponownego jej wydania, bowiem dotyczy tego samego przedsięwzięcia, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające dokonaniu niewyczerpującej analizy przedłożonej przez skarżącego dokumentacji projektowej w zakresie pozwolenia wodnoprawnego, w ramach którego wskazano, ze przebudowa rowu melioracyjnego ma nastąpić zgodnie z częścią graficzną opracowania, a nadto zaprezentowanej przez skarżącego argumentacji, co w konsekwencji skutkowało wyprowadzeniem błędnych wniosków, iż dokumentacja w tej części jest niekompletna i nie zawiera opisu planowanych prac przebudowy tego odcinka rowu, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 15 k.p.a. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez bezrefleksyjne powielenie stanowiska wyrażonego przez organ pierwszej instancji, bez rozpatrzenia całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych, w szczególności w zakresie zakresu zmian projektu, w kontekście braku konieczności wydawania nowej decyzji środowiskowej oraz bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, pomimo tego, iż na etapie pierwszej instancji organ również zaniechał tych czynności, co jednocześnie doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej, jak też poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania jej z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów, zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżąca złożyła taki wniosek, a żadna ze stron nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Znajdowało to swoje oparcie w brzmieniu art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzje organu I instancji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej: Pb). Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). Z kolei w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). W niniejszej sprawie sporną kwestią jest to, czy organ I instancji miał podstawy prawne do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wykonał obowiązki nałożone w wezwaniu wydanym na podstawie przepisu art. 35 ust. 3 Pb, niemniej zdaniem organu przedłożony projekt budowlany nie zawiera niezbędnej zamiennej decyzji środowiskowej oraz jest niekompletny (na projekcie zagospodarowania terenu nie przedstawiono sposobu przebudowy istniejącego rowu melioracyjnego – nie wskazano likwidowanego rowu oraz wyrysowano jedynie odcinek nowego rowu). Odnosząc się do pierwszej kwestii, przytoczyć należy w tym względzie argumentację organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał on, że: "Projekt zawiera decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydenta z dnia [...] dla przedsięwzięcia pn. "Budowa trzech parkingów podziemnych i miejsc parkingowych naziemnych na potrzeby projektowanego kompleksu mieszkalno - usługowego w [...] przy [...], działka nr [...]. Zgodnie z postanowieniem z dnia [...] o uzupełnieniu dokumentacji budowlanej należało dołączyć ostateczną decyzję środowiskową uwzględniającą pełen zakres planowanego zamierzenia budowlanego lub doprowadzić projekt do pełnej zgodności z uzyskaną decyzją środowiskową z dnia [...]. W bilansie podziemnych miejsc postojowych wykazano zgodność z decyzją środowiskową tj. dla bud. nr 1 (wg dec. śr. 4) - 42 m.p., dla bud. nr 2 (wg dec. śr. Nr 3) - 48 m.p., dla bud. nr 3 (wg dec. śr. 2) - 35 m.p. co daje 125 m.p. o powierzchni 4039,70 m2 oraz zaprojektowano mniejszą w stosunku do ustaleń decyzji środowiskowej liczbę miejsc postojowych naziemnych, tj. 246 o łącznej powierzchni 3681,52 m2 (wg dec. śr. 315 m.p. o pow. 4034 m2), a łączna powierzchnia parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą wyniosła 14965,02 m2 (wg dec. śr. 1,6769 ha) (...) Skoro więc w rozpatrywanej sprawie doszło do ewidentnych przeobrażeń, mających postać zmian pierwotnego projektu budowlanego w zakresie kształtu projektowanych budynków mieszkalnych wielorodzinnych i ich usytuowania oraz zmiany lokalizacji stanowisk postojowych, to w konsekwencji muszą one znaleźć odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ inaczej mogłoby to doprowadzić do sytuacji wydania pozwolenia na budowę z rażącym naruszeniem prawa, tj. wydania jej na podstawie nieaktualnej decyzji środowiskowej". Zdaniem Sądu, w sprawie niezasadnie organy oczekują od inwestora przedłożenia zamiennej decyzji środowiskowej. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 2 pkt 1a lit. a), c) w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 2373, dalej: ustawa ocenowa) wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w przypadku zmiany decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18 i 19, polegających na zmianie zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego dotyczącej charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, w szczególności kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, oraz charakterystycznych parametrów drogi w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego, charakterystycznych parametrów drogi w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego - które nie spowodują zmian uwarunkowań określonych w wydanej decyzji. Jak wynika z akt sprawy proponowana przez inwestora zmiana charakterystycznych parametrów miejsc postojowych naziemnych nie spowoduje jakichkolwiek zmian w zakresie uwarunkowań określonych w decyzji środowiskowej. Decyzja określa bowiem maksymalne parametry inwestycji, których inwestor nie może przekroczyć (a w sprawie inwestor je zmniejsza). Tak więc jeżeli inwestor mieści się w tych parametrach określonych decyzją środowiskową, to przepisy nie wymagają nowej decyzji środowiskowej. Ponadto, proponowane przez inwestora zmiany z pewnością nie skutkują tym, że mamy do czynienia z zupełnie nowym przedsięwzięciem. Skoro zmiana parametrów - zaprojektowano mniejszą w stosunku do ustaleń decyzji środowiskowej liczbę miejsc postojowych naziemnych, tj. 246 o łącznej powierzchni 3681,52 m2 (wg dec. śr. 315 m.p. o pow. 4034 m2) - nie wymaga zmiany decyzji środowiskowej, to tym bardziej nie wymaga wydania nowej decyzji, dla zmienianej inwestycji. Jest to bowiem nadal ta sama inwestycja i ważnym jest tylko to, aby inwestor mieścił się w parametrach określonych decyzją środowiskową i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie nie znajduje również zastosowania art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy ocenowej, według którego ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, przeprowadza się także, jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak już zostało podkreślone, jeżeli zmiana parametrów inwestycji nie spowoduje przekroczenia maksymalnych parametrów dopuszczonych decyzją środowiskową, co można stwierdzić przez proste porównanie warunków z decyzji środowiskowej i danych z projektu budowlanego, to wskazany wyżej przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy ocenowej nie może znaleźć zastosowania. Tym samym zasadnie stwierdza pełnomocnik skarżącej, że brak jest podstaw dla uznania za usprawiedliwione twierdzenia organu, że dostarczony projekt budowlany nie zawiera niezbędnej decyzji środowiskowej, bowiem uprzednio dostarczona prawomocna decyzja została wydana na potrzeby niniejszego przedsięwzięcia, a projekt budowlany w pełni odpowiada uwzględnionym w jej treści parametrom. Za zasadny ponadto Sąd uznał zarzut skargi dotyczący kwestii niewyczerpującej analizy przedłożonej przez skarżącą dokumentacji projektowej w zakresie pozwolenia wodnoprawnego. Jak wynika bowiem z akt sprawy, w odpowiedzi na postanowienie o uzupełnienie dokumentacji inwestor uzyskał decyzję wodnoprawną Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia [...] na przebudowę urządzenia melioracji wodnych na dz. nr geod [...] w ramach tej decyzji inwestor uzyskał uprawnienie do zasypania odcinku rowu oraz wykonania fragmentu nowego. W ocenie organu, na projekcie zagospodarowania terenu nie przedstawiono sposobu przebudowy istniejącego rowu melioracyjnego - nie wskazano likwidowanego rowu oraz wrysowano jedynie odcinek nowego rowu, nie podając szczegółowych danych niezbędnych do sprawdzenia zgodności z uzyskaną decyzją wodnoprawną. Z tych przyczyn, zdaniem organu projekt zagospodarowania terenu był niekompletny pod względem np. likwidowanych elementów jak i podstawowych parametrów projektowanego obiektu umożliwiających weryfikacje czy projekt jest zgodny z uzyskana decyzja wodnoprawna. Zauważyć jednak przyjdzie, że jak wynika z postanowienia o uzupełnieniu dokumentacji projektowej, organ wezwał skarżącego do dołączenia pozwolenia wodnoprawnego. Odpowiednio do postanowienia skarżący uzupełnił więc brakującą dokumentację. Jeżeli zatem w ocenie organu jako koniecznym było dołączenie do projektu zagospodarowania terenu rysunkowego opisu przebudowy rowu melioracyjnego to winien był uwzględnić ten fakt w treści postanowienia o uzupełnieniu dokumentacji projektowej. Wskazanie jedynie na konieczność dołączenia pozwolenia wodnoprawnego nie wyczerpuje w swej treści żądania organu i jednocześnie jest sprzeczne z zasadą wyjaśnienia zasadności przesłanek załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Zasadny jest również, podniesiony w skardze, zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. Wypada bowiem podkreślić, że - jak wskazano m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2021 r. o sygn. akt III OSK 87/21 (CBOSA) – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 k.p.a. organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś tylko na kontroli zasadności argumentów wskazanych przez organ pierwszej instancji. W związku z tym organ odwoławczy nie tylko zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w tym poczynienia własnych ustaleń faktycznych - o ile jest to konieczne - ale też do samodzielnego dokonania mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa i odniesienia się do zarzutów powołanych przez stronę w odwołaniu. Zadośćuczynienie powyższym wymogom stanowi gwarancję realizacji celu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz zapewnienie, że ponowne rozpatrzenie sprawy, przez organ odwoławczy, nie będzie iluzoryczne i nie będzie sprowadzać się do bezrefleksyjnego utrzymywania w mocy zaskarżonej decyzji. W konsekwencji, dokonaną przez organy obu instancji ocenę inwestycji z punktu widzenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego należy uznać za co najmniej przedwczesną. Błędna ocena powyżej wskazanych kwestii stanowi jednocześnie o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają powołane wyżej przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji. Następstwem tego będzie ponowne rozpoznanie przez właściwy organ administracji wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, przy czym organy, z mocy art. 153 p.p.s.a., zobowiązane będą respektować i uwzględnić stanowisko oraz ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.