II SA/Ol 1011/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Starosta Powiatu "[...]", decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", orzekł o uznaniu W. S. za osobę bezrobotną z dniem "[...]", oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), dalej jako: ustawa o promocji zatrudnienia, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Od decyzji tej W. S. wniósł odwołanie, w którym stwierdził, że ZUS w "[...]" i "[...]" działa na szkodę ubezpieczonego, nie dotrzymuje terminów, poświadcza nieprawdę i mimo posiadanych dokumentów wydaje decyzję po trzech latach lub po prawie roku. Do odwołania skarżący dołączył obszerną dokumentację związaną z ubieganiem się o rentę z tytułu niezdolności do pracy, prawo do świadczenia rehabilitacyjnego oraz prawo do zasiłku chorobowego, obejmującą lata "[...]". Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Wojewoda, działając na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98 poz. 1071 ze zm.), dalej jako: k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia Organ wskazał, że na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a i art. 105, w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Uwzględniając powyższe regulacje Wojewoda stwierdził, iż niezbędnym do ustalenia uprawnień zasiłkowych jest sprawdzenie, czy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień ostatniego zarejestrowania (to jest od dnia "[...]" do dnia "[...]") W. S. był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę bądź pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy lub wykonywał inną formę aktywności zawodowej, zaliczaną do uprawnień zasiłkowych. Z akt postępowania wynika, że W. S. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy w okresie od "[...]" do "[...]". Wobec tego do okresu uprawniającego do uzyskania prawa do zasiłku uwzględnione może zostać jedynie 97 dni, podczas których skarżący pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy, co wobec wymaganych ustawą 365 dni stanowi wartość niewystarczającą, by mogło zostać przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Nadto, organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca (co wynika z treści art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia) nie zezwolił organom administracji na ustalanie omawianego okresu z uwzględnieniem innych okoliczności niż określone w przytoczonych przepisach. Jedynym wyznacznikiem, od którego należy liczyć 18 miesięczny termin jest dzień rejestracji w urzędzie pracy. Dlatego okres 18 miesięcy, w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do stażu w łącznej liczbie 365 dni, może być liczony tylko do dnia rejestracji. Ustawodawca nie przewiduje możliwości doliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, okresu w którym trwał spór z organem rentowym o ustalenie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy. Ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych; mają one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo to mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające wszystkie kryteria przyjęte w ustawie. Na powyższą decyzję Wojewody, W. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia i stwierdził, że nie stać Go na ponowne kopiowanie dokumentów znajdujących się w ZUS w "[...]" . Ustosunkowując się do skargi W. S., organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako: p.p.s.a , że tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że brak jest podstaw prawnych pozwalających na uwzględnienie skargi. Na wstępie należy wskazać, iż skarżący prawidłowo, zgodnie z ustawowym unormowaniem, na podstawie art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, z dniem "[...]", uznany został za osobę bezrobotną. W rozpatrywanej sprawie, w sporządzonej skardze, W. S. nie wypowiada się w powyższej kwestii, natomiast przede wszystkim kwestionuje rozstrzygnięcie organów administracji mocą których odmówiono prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda w motywach zaskarżonej decyzji zaakcentował, że odmowa przyznania zasiłku spowodowana została nie spełnieniem wymogów formalnych polegających na tym, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji skarżący nie miał przepracowanych 365 dni, względnie dni uznawanych za równoznaczne z zatrudnieniem. Przesłanki normatywne nabycia prawa do przedmiotowego zasiłku określa art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia Przepis ten taksatywnie wymienia okresy pracy oraz inne okresy zaliczane do okresu uprawniającego do zasiłku. Regulacja ta ma charakter kompleksowy oraz wyczerpujący. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104 a - 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Z treści powyższego przepisu wynika, iż warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest uzyskiwanie w powyższym okresie, z uwzględnieniem okresów zaliczanych, wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy W. S. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w "[...]" w dniu "[...]" Przedłożył wówczas: decyzję ZUS - Oddział w "[...]", Wydział Realizacji Umów Międzynarodowych, z dnia "[...]", o ponownym ustaleniu i wznowieniu wypłaty renty za okres od "[...]" do "[...]", decyzję ww. oddziału ZUS z dnia "[...]", o odmowie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy i oświadczenie, że od dnia "[...]" nie pobiera renty i na dzień "[...]" nie pracuje. Skarżący poinformował także Organ, że w "[...]" złożył wniosek o dalszą rentę, lecz otrzymał decyzję odmowną. Uwzględniając wskazane powyżej normatywne regulacje, Wojewoda zasadnie stwierdził, iż niezbędnym do ustalenia uprawnień zasiłkowych jest sprawdzenie, czy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień ostatniego zarejestrowania, a więc od dnia "[...]" do dnia "[...]" Skarżący był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę bądź pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy lub wykonywał inną formę aktywności zawodowej, zaliczaną do uprawnień zasiłkowych. Z materiału dowodowego akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy w okresie od dnia "[...]" do dnia "[...]". Zatem do okresu uprawniającego do uzyskania prawa do zasiłku organ orzekający, prawidłowo mógł uwzględnić jedynie 97 dni, podczas których skarżący pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy, co wobec wymaganych ustawą 365 dni stanowi wartość niewystarczającą, by mogło zostać przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W świetle przedstawionego stanu faktycznego w sprawie i powołanego stanu normatywnego należy uznać, że rozstrzygnięcia organów administracji są prawidłowe i zgodne z wskazanymi unormowaniami. Nadto organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że ustawodawca nie zezwolił organom administracji na ustalanie omawianego okresu z uwzględnieniem innych okoliczności niż określone w przytoczonych przepisach. Jedynym wyznacznikiem, od którego należy liczyć 18 miesięczny termin jest dzień rejestracji w urzędzie pracy. Zatem wskazany okres 18 miesięcy, w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do stażu w łącznej liczbie 365 dni, może być liczony tylko do dnia rejestracji. Ustawodawca nie przewiduje możliwości doliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, okresu w którym trwał spór z organem rentowym o ustalenie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy. Wojewoda wskazał, iż ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Mają one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo to mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające wszystkie kryteria przyjęte w ustawie. Powyższe stanowisko Wojewody zasługuje na aprobatę, znajduje bowiem potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1553/10, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż art. 71 ust.1 ustawy promocji zatrudnienia określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi być on interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia. Należy wskazać, iż zgodnie z przyjętą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie wszechstronnej analizy materiału dowodowego. Z kolei przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy dokonał wnikliwej i wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym również dokumentów przedłożonych przez stronę. W ocenie Sądu organy administracji rozpoznając sprawę stały na straży praworządności, natomiast zasada budzenia zaufania obywateli do władzy publicznej w żadnym przypadku nie może się wyrażać w wydawaniu decyzji błędnych merytorycznie, ale zgodnych z żądaniami, postulatami i oczekiwaniami strony. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, zatem brak było podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.