II SA/Ol 1015/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. L. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wysokości opłat za korzystanie z urządzeń użyteczności publicznej postanawia odrzucić skargę W dniu "[...]" Rada Gminy podjęła uchwałę Nr "[...]" w sprawie wysokości opłat za korzystanie z urządzeń użyteczności publicznej. Prawomocnym postanowieniem z dnia "[...]" (sygn. akt "[...]") Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę J.L. na powyższą uchwałę z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, iż pismem z dnia 8 grudnia 2006r. J.L. reprezentowany przez pełnomocnika – r.pr. D.B. wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w postaci nieuzasadnionego pobierania opłat za podłączenie nieruchomości do komunalnej sieci kanalizacyjnej i wodociągowej, podnosząc iż wyżej wskazana uchwała jest dotknięta wadą prawną powodującą jej nieważność. W dniu 24 sierpnia 2007r. pełnomocnik J.L. ponownie wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa w postaci nieuzasadnionego pobierania opłat za podłączenie nieruchomości do komunalnej sieci kanalizacyjnej i wodociągowej, kwestionując wyżej wskazaną uchwałę Rady Gminy i przytaczając taką samą argumentację jak przy poprzednim wezwaniu. Wobec nieudzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący wystąpił w dniu 15 października 2007r. ze skargą na przedmiotową uchwałę w części dotyczącej § 1 ust. 1 oraz § 2 ust. 1. Zarzucił, iż narusza ona przepisy ustawy o gospodarce komunalnej, ustawy o samorządzie terytorialnym, a także narusza jego interes prawny poprzez bezpodstawne pobranie opłaty za przyłączenie nieruchomości do czynnej sieci wodociągowej. Podniósł, iż art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej upoważnia organ stanowiący gminy jedynie do ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej, lecz nie upoważnia do wprowadzenia opłat o charakterze publicznoprawnym, a taki charakter mają opłaty za włączenie nieruchomości do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Podniósł, iż przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjno-wodociągowej nie jest usługą komunalną o charakterze użyteczności publicznej Ponadto rada gminy może stanowić jedynie o opłatach za rzeczywiste, a nie potencjalne korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. W związku z tym opłaty ustalone w przedmiotowej uchwale naruszają art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym. W ocenie skarżącego podstawą do ustalenia opłat nie stanowi także art. 15 i 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, gdyż jak wskazano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy te nie uprawniają rady gminy do wprowadzenia opłat za zamiar przyłączenia poszczególnych nieruchomości do sieci wodociągowej. Skarżący wskazał także, iż pobieranie opłat za przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjno-wodociągowej narusza także przepisy ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów, jak i przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. Podniósł także, iż podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając nieważność § 1 pkt 1 uchwały Rady Gminy z dnia "[...]" zmieniającej uchwałę w sprawie wysokości opłat za korzystanie z urządzeń użyteczności publicznej. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej odrzucenie, podnosząc iż skarżący wniósł skargę w sprawie, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 lipca 2007r. odrzucił skargę. Podano, iż wprawdzie skarżący ponownie wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa, ale wezwanie dotyczy tego samego naruszenia i tej samej uchwały, która była przedmiotem wcześniejszej skargi. W ocenie organu skarżący dąży w ten sposób do przywrócenia sobie terminu do złożenia skargi, co stanowi obejście prawa i nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. W pierwszej kolejności, przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum należało więc zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Podnieść należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) jest surogatem środków odwoławczych, co wynika z art. 52 § 3 i 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie budzi wątpliwości, że ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawa o środkach odwoławczych ma na myśli prawo strony do jednokrotnego wniesienia danego środka (np. odwołania, zażalenia) od określonego aktu administracyjnego (np. decyzji, postanowienia). Nie można instytucji wezwania traktować, jak czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego. Należy zatem podkreślić, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, przewidziane w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu i nie rodzą skutków prawnych. Powyższy pogląd został wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r. (Sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2003/1/2), a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni go podziela. Reasumując stwierdzić należy, że skarżący swoje prawo do wezwania Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa skonsumował występując z takim wezwaniem pismem datowanym na dzień 8 grudnia 2006r. W związku z tym powtórne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 24 sierpnia 2007r. nie wywołuje skutków prawnych. Wobec tego skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postanowić jak w sentencji postanowienia.