II SA/Ol 1022/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Asesor WSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Ślusarczyk Irena Szczepkowska Bogusław Jażdżyk (spr.) Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2005 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki docieplenia budynku I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; II zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego; III orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia 2 września 2004r. Nr "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. na podstawie art. 51 ust. l pkt l i 2 ustawy z dnia 7 lipca 2004r. Prawa budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, póz. 2016 ze zm.) nakazał W. N. rozbiórkę zewnętrznego docieplenia mieszkania w budynku wielorodzinnym należącym do Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w L. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż postanowieniem nr "[...]" z 30 czerwca 2004r. na W. N. nałożono obowiązek inwentaryzacji wykonanych robót oraz oceny technicznej wykonanych prac budowlanych przez osobę do tego uprawnioną w terminie do 31 lipca 2004r. Pomimo upływu terminu inwestor nie wykonał powyższych obowiązków. Ponadto, Wspólnota Mieszkaniowa nie wyraziła zgody na roboty dociepleniowe. Od decyzji odwołanie wniósł W. N. Powołując się na art. 62 ust. l pkt la i 2 Prawa budowlanego podniósł, iż na zarządcy budynku ciąży obowiązek kontroli obiektu budowlanego oraz konieczność utrzymania obiektu w dobrym stanie technicznym. Argumentował, iż od chwili oddania budynku do użytku nie były prowadzone remonty ścian. Budynek jest wykonany w technologii, która powoduje, iż do jego mieszkania dostaje się wilgoć, co z kolei powoduje rozrost grzyba oraz przemarzanie ścian. Odwołujący wskazał, iż ocieplił swoje mieszkanie od wewnątrz płytami gipsowymi i styropianem, ale zły stan techniczny obiektu spowodował, iż docieplenie to ze względu na panującą wilgoć zaczęło odklejać się od ściany. Dlatego też zmuszony był ocieplić ściany bloku na wysokości swojego mieszkania od zewnątrz. Odwołujący się wyjaśnił ponadto, iż nie widział, że na ocieplenie swojego mieszkania potrzebna jest zgoda Wspólnoty. Nadmienił również, iż Wspólnota od 2002 r. nie jest w stanie samodzielnie podjąć uchwały o ociepleniu budynku. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 października 2004r. nr "[...]" po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Argumentowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zgodnie z art. 50 Prawa budowlanego w przypadkach stwierdzenia prowadzenia robót budowlanych wykonywanych bez pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie dalszych robót oraz ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy. W postanowieniu właściwy organ może nałożyć obowiązek przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz w celu oceny i zbadania stanu faktycznego pod względem technicznym. W. N. pomimo nałożenia na niego obowiązków określonych postanowieniem z dnia 30 czerwca 2004r. nie przedłożył żądanych dokumentów, wobec czego brak jest możliwości oceny, czy wykonane przez niego roboty zostały zrealizowane zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi. Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego złożył W. N. W skardze została powtórzona argumentacja przedstawiona w odwołaniu. Ponadto skarżący wskazał, iż dokumentacja ekspertyz w celu oceny i zbadania stanu faktycznego pod względem technicznym jest w trakcie załatwiania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Stosownie do art. 145 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Art. 134 § l tejże ustawy stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wychodząc poza granice skargi Sąd zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zgodnie z art. 50 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 póz. 2016 ze zm.) w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. l lub w art. 49b ust. l tejże ustawy, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Stosownie zaś do treści art. ust. 51 ust. l ustawy - Prawo budowlane, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. l, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Wykładnia przywołanych przepisów wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, iż postanowienie wydane w oparciu o art. 50 ust. l Prawa budowlanego ma charakter czasowy. Wynika to wprost z art. 50 ust. 4 ustawy zgodnie z którym postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. l. Po upływie wskazanego terminu inwestor może, o ile nie wydano decyzji określonych w art. 50a pkt 2 i 51 ust. l, bez konieczności uzyskania jakiegokolwiek orzeczenia organu administracji podjąć przerwane roboty budowlane. Przyjąć jednocześnie należy, iż "możliwość wydania decyzji, o których mowa w art. 51 ust. l, ograniczona jest terminem dwóch miesięcy od dnia doręczenia inwestorowi postanowienia wydanego na podstawie art. 50 ust. l ustawy. Naruszenie tego terminu powoduje nieważność decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (Zdzisław Kostka, Prawo budowlane Komentarz str. 148). Takie stanowisko zostało zaprezentowane także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z 28 maja 1998r. SA/Bk 1194/97, niepubl. i z 29 czerwca 1999r. IV SA 1031/97 LEX 47293). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela to stanowisko. Jak wynika z akt administracyjnych, postanowienie z dnia 30 czerwca 2004r. w sprawie wstrzymania robót budowlanych zostało doręczone stronom l lipca 2004r. Stosownie do art. 57 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Oznacza to, iż termin do wydania decyzji w art. 51 ust. l ustawy upłynął l września 2004r. Decyzja organu I instancji została wydana 2 września 2004r., czyli po upływie dwóch miesięcy od doręczenia powyższego postanowienia, a to oznacza, iż jest ona dotknięta wadą nieważności. Stwierdzić jednocześnie należy, iż utrata ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych nie pozbawia organu nadzoru budowlanego uprawnienia do ponownego wstrzymania robót budowlanych, (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z l czerwca 2001r. II SA/Po 373/00). Rzeczą organu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie ocena, czy zachodzą przesłanki do wstrzymania w drodze postanowienia prowadzonych robót budowlanych. W takim przypadku organ winien zastosować tryb postępowania wynikający z art. 50 i 51 ust. l Prawa budowlanego. Organy nadzoru budowlanego zobowiązane są podać w postanowieniu, w sposób nie budzący wątpliwości, przyczynę wstrzymania robót budowlanych. Należy także podkreślić, iż "postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, przewidziane w art. 50 prawa budowlanego, może być wydane jedynie w odniesieniu do będących w toku robót budowlanych. Nie może dotyczyć robót już zakończonych" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 1999r. IV SA 532/97 LEX nr 46771). W przypadku, gdyby roboty budowlane zostały zakończone, organ rozważy wydanie decyzji w oparciu o art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, zasądzając koszty stosownie do art. 200 tej ustawy oraz z mocy art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.