II SA/Ol 1049/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala sprzeciw. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania K. C. od decyzji z dnia [...] r. wydanej przez Wójta Gminy (dalej jako: "organ I instancji", "Wójt") o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na nieruchomości położonej w miejscowości D., dz. nr [...], obręb ewidencyjny D., gmina D." - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy. Po wszczęciu postępowania w sprawie z wniosku spółki A (dalej jako: "Spółka") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na nieruchomości położonej w miejscowości D., dz. nr [...], obręb ewidencyjny D., gmina D., Wójt decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie w całości na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w toku postępowania wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni z prośbą o wydanie opinii, czy dla planowanego przedsięwzięcia istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dyrektor Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie w piśmie z dnia 18 marca 2020 r. (podtrzymanym w piśmie z dnia 9 lipca 2021 r. i piśmie z dnia 5 sierpnia 2021 r.) oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 19 marca 2020 r. (podtrzymanym w piśmie z dnia 2 lipca 2021 r.) stwierdzili, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w piśmie z 18 marca 2020 r. (podtrzymanym przy piśmie z dnia 13 lipca 2021 r.) wskazał, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej są zobowiązane do wydania opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. zakwalifikowanych do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej jako: "rozporządzenie"). Wyjaśniono, że przesłany przez organ wniosek nie zawiera informacji, czy planowana inwestycja została zakwalifikowana przez Wójta jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zaś z załączonej do wniosku dokumentacji inwestora wynika, że zamierzone przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 2 i 3 w/w rozporządzenia. W przypadku braku kwalifikacji inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie ma podstaw do zajęcia przez organy inspekcji sanitarnej stanowiska w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ I instancji, powołując się na opinię biegłego z dziedziny radiokomunikacji i teletransmisji, uznał, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła K. C. zarzucając, iż organ przyjął minimalne moce wskazane przez biegłego, pomijając moc maksymalną. W ocenie strony planowane przedsięwzięcie wymaga obligatoryjnego sporządzenia raportu, ponieważ maksymalna moc EIRP wynosi 25111 W. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. Kolegium, powołując się na treść art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 oraz art. 71 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz. 247 ze zm., dalej jako: "u.i.o.ś."), wskazało, że stacja bazowa składać się będzie z systemów antenowych zainstalowanych na wieży telekomunikacyjnej oraz urządzeń zasilająco-sterujących i nadawczo-odbiorczych znajdujących się w szafach u podstawy wieży. W skład systemu antenowego wchodzić będą trzy anteny sektorowe typu A704517R0, zawieszone na wysokości 59,5 m n.p.t., w tym jedna antena ukierunkowana na azymut 345°, druga ukierunkowana na azymut 105° i trzecia ukierunkowana na azymut 220°. Maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) każdej z anten według wnioskodawcy wynosi 1982 W. W skład instalacji wchodzić będą także dwie anteny radioliniowe xRLl azymut 123° i 282° zamontowane na wysokości 57,50 m (n.p.t.). Inwestor przewiduje możliwość pochylenia wiązek promieniowania anten w zakresie od 0° do 6°. Według wnioskodawcy inwestycja o wskazanych powyżej parametrach nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem po uwzględnieniu minimalnego i maksymalnego pochylenia głównej wiązki promieniowania, a także sposobu wykorzystania najbliższego terenu i jego zabudowy, w odległości 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż organ I instancji nie ustalił wszystkich istotnych okoliczności sprawy pozwalających na ocenę, czy planowane przez Spółkę przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z uzupełnienia opinii biegłego dnia 25 czerwca 2021r., wynika bowiem, że wskazane do zastosowania anteny mogą mieć maksymalną moc wyjściową 25111W. Maksymalne pochylenie anteny wynosi 18°, co powodowałoby inwestycję niemożliwą (biegły nie wyjaśnił z jakiego powodu). Biegły w sposób jasny i zrozumiały wyjaśnił z jakiego powodu w rozpatrywanym przypadku nie dojdzie do kumulacji mocy anten komórkowych. W swoich obliczeniach biegły przyjął parametry deklarowane we wniosku przez inwestora. W związku z powyższym organ I instancji powinien dokonać oceny planowanego zamierzenia z uwzględnieniem maksymalnego możliwego emitowania pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Oceny takiej w niniejszej sprawie organ nie dokonał. Materiały sprawy, w tym sporządzona w toku postępowania opinia biegłego, nie dają podstaw do umorzenia postępowania, jako bezprzedmiotowego, a wręcz sugerują, że w sprawie winna być przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła Spółka, domagając się jej uchylenia. Zarzucono naruszenie: - art. 138 § 2 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji nie zebrał materiału dowodowego w całości i nie przeanalizował go prawidłowo; - art. 62a w zw. z art. 63 i art. 59 u.i.o.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 7, § 3 ust. 1 pkt. 8 oraz § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia - poprzez bezpodstawne uznanie przez Kolegium, że informacje zawarte we wniosku skarżącej były niewystarczające do prawidłowej oceny przedsięwzięcia, a ponadto bezpodstawne nałożenie obowiązku badania charakterystyki przedsięwzięcia, w zakresie w jakim skarżąca nie zamierza wykorzystywać; - art. 71 i 72 u.i.o.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 oraz § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia - poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżącą obowiązuje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, a na terenie działki nie znajduje się inwestycja taka jak inwestycja skarżącej. W uzasadnieniu podniesiono, że zamierzenie planowane przez Spółkę nie jest przedsięwzięciem zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałującym na środowisko, a zatem nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Spółki, po złożeniu wniosku o wydanie takiej decyzji, Wójt prawidłowo wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Natomiast organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nakazał rozpatrzeć sprawę bez odniesienia się do charakterystyki przedsięwzięcia określonego we wniosku. Spółka za niezgodne ze stanem prawnym i faktycznym uznała nałożenie przez Kolegium obowiązku sumowania mocy anten. Podniosła, że do wniosku dołączono Analizę środowiskową, w której wprost wskazano sumaryczny zakres oddziaływania przedsięwzięcia, pokazując sumaryczne oddziaływanie wszystkich anten. Spółka wyjaśniła również, że planowane przedsięwzięcie polega na instalacji po jednej antenie w sektorze, zatem nie ma obowiązku kumulowania mocy instalowanych anten. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 137) i art. 134 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") Z kolei w myśl z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 151a § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Norma ta wymaga, aby organ odwoławczy wykazał, że w sprawie nie poczyniono wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko w przypadku zaistnienia tej przesłanki organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną. W pozostałych przypadkach art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nakazuje wydanie decyzji merytorycznej, tj. albo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy lub uchylenia i umorzenia postępowania pierwszej instancji. Przy czym podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie kasacyjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Kolegium jako przyczynę uchylenia decyzji wskazało niezbadanie przez organ I instancji, czy planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia. Organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji, że nadal nie ocenił on planowanego zamierzenia z uwzględnieniem maksymalnego możliwego emitowania pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Materiały sprawy, w tym opinia biegłego, nie dawały podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Sąd podziela stanowisko Kolegium, które po analizie akt sprawy i uzasadnienia decyzji organu I instancji uznało, że decyzja organu I instancji została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, co stanowi naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. W ocenie Sądu zakres stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy uprawniały organ odwoławczy do wydania decyzji kasatoryjnej. Decyzja o umorzeniu postępowania została wydana przez organ I instancji przedwcześnie, bez dokonania pełnej oceny charakteru planowanej inwestycji w kontekście parametrów technicznych i użytkowych urządzenia. Katalog przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko został zawarty w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; W myśl § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; W § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia określono, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś., lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Z powyższych przepisów wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (por. wyroki NSA: z 12 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 104/13; z 16 czerwca 2015 r., sygn. II OSK 2706/13; z 29 września 2015 r., sygn. II OSK 139/14 dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Zatem dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. (por. wyroki NSA: z 16 czerwca 2015 r., sygn. II OSK 2706/13; z 29 września 2015 r., sygn. II OSK 139/14 - dostępne w CBOSA). Na organach administracji spoczywa także obowiązek ustalenia, czy wokół planowanego przedsięwzięcia, w granicach określonych przez odległości i kierunki zależne od wielkości zweryfikowanych parametrów, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym przy ocenie charakteru przedsięwzięcia konieczne jest uwzględnienie maksymalnego możliwego emitowania pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Dopiero posiadanie tych wszystkich informacji umożliwi organowi jednoznaczną ocenę w przedmiocie zakwalifikowania zamierzenia do odpowiedniej kategorii w zakresie oddziaływania na środowisko. Przy czym Sąd na tym etapie postępowania nie podziela (jako przedwczesnego) poglądu Kolegium co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Aby móc to jednoznacznie przesądzić organ I instancji zobowiązany jest uzupełnić postępowanie dowodowe we wskazanym przez Kolegium kierunku i dopiero wówczas podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Sam organ odwoławczy wskazuje na niedokładności w opinii biegłego w postaci braku wyjaśnienia, dlaczego maksymalne pochylenie anteny czyniłoby inwestycję niemożliwą. Uzupełnienie opinii w tym zakresie jest jak najbardziej wskazane. To oraz dane dotyczące maksymalnego możliwego emitowania pola, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania terenu w odniesieniu do tej konkretnej inwestycji umożliwią dokonanie właściwej kwalifikacji przedsięwzięcia i wydanie decyzji. W tej sytuacji prawidłowo Kolegium zastosowało art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.