II SA/Ol 106/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi D.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego 1/ oddala skargę; 2/zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata M. K. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wnioskiem z dnia 25 lipca 2011 r. D. P. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej (dalej jako: MOPS) o przyznanie zasiłku celowego w kwocie 96 zł. na pokrycie za sierpień 2011r. opłat za mieszkanie przy ul. "[...]" w M., będące własnością H. T., z którego wnioskodawca korzysta bezumownie. Do wniosku skarżący załączył wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 12 marca 2009r. w sprawie sygn. akt I C 163/08, którym zasądzono od pozwanego D. P. na rzecz powoda H. T. kwotę 1997,67 zł z ustawowymi odsetkami z tytułu odszkodowania za uiszczone przez powoda opłaty eksploatacyjne na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 6 stycznia 2006r. została orzeczona eksmisja D. P. z przedmiotowego lokalu. Sąd przyznał pozwanemu prawo do lokalu socjalnego i nakazał wstrzymanie wykonania eksmisji do czasu złożenia przez Gminę Miejską oferty zawarcia umowy lokalu socjalnego. Od tego czasu D. P. uiszczał nieregularnie należności za zajmowane mieszkanie na rzecz właściciela – Zakładu Przemysłu Odzieżowego "[...]" w K. W dniu 8 listopada 2007r. dotychczasowy właściciel sprzedał przedmiotowy lokal H. T., który ponosił koszty eksploatacyjne związane z utrzymaniem lokalu na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej, a które pozwany, korzystający bezumownie z lokalu powoda, zobowiązany był mu zwrócić, jak stwierdził Sąd Rejonowy, na zasadzie art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U z 2005r. Nr 31, poz. 266). W uzasadnieniu wniosku D. P. podniósł, że korzystając z tego mieszkania nie używa centralnego ogrzewania oraz anteny zbiorczej. Stwierdził, że poczuwa się do zapłaty za fundusz remontowy 32,30 zł, koszty zarządu 28,07 zł, koszty za wodę, odprowadzanie ścieków i ogrzewanie wody 20,63 zł oraz wywóz nieczystości stałych 14 zł. Wskazał, że będzie mógł przeznaczyć na ten cel z zasiłku stałego kwotę 30 zł, gdyż otrzymuje dodatkowo z MOPS na wyżywienie 90 zł. Wyjaśnił ponadto, iż jest zmuszony skorzystać z wnioskowanego zasiłku, z powodu groźby procesu sądowego o zapłatę za bezumowne korzystanie z lokalu, koszty sądowe i koszty egzekucyjne. W dniu 5 sierpnia 2011r. pracownik socjalny przeprowadził aktualizację wywiadu środowiskowego u wnioskodawcy, ustalając, że beneficjent prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, zajmuje 2 pokoje i kuchnię, ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności okresowo do 30 października 2012r., otrzymuje z MOPS zasiłek stały, ma orzeczoną eksmisję z przedmiotowego lokalu, otrzymał ofertę lokalu socjalnego, ale jej nie przyjął ze względu na niespełnione standardy. W toku wywiadu D. P. oświadczył, że nie jest zainteresowany lokalem socjalnym, lecz zamiennym, który jak uważa powinien dawno dostarczyć mu ZPO "[...]". Pismem z dnia 17 sierpnia 2011r. H. T. poinformował MOPS, że D. P. w dalszym ciągu zajmuje bezumownie przedmiotowy lokal i nie wpłaca żadnych pieniędzy za to mieszkanie i nie utrzymuje z właścicielem żadnego kontaktu. H. T.i sam reguluje należne kwoty do Wspólnoty Mieszkaniowej. Odrębnym pismem z dnia 17 sierpnia 2011r. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku Nr "[...]" przy ul. "[...]" poinformował MOPS, iż D. P. zajmuje lokal mieszkalny nr "[...]" i w okresie od 1 stycznia 2011r. do 17 sierpnia 2011r. wpłacił na rachunek bankowy Wspólnoty łącznie kwotę 322,22 zł, w tym 138,11 zł w dniu 18 marca 2011r. i 184,11 zł w dniu 5 kwietnia 2011r. Wskazano, że suma należnych opłat za okres od stycznia do sierpnia 2011r. wyniosła 1474,84 zł i kwotę tę uiścił właściciel lokalu, który regularnie wnosi należne opłaty. Udokumentowano też, że Pan P. nie przyjął proponowanego lokalu socjalnego przy ul. "[...]" w M., zarzucając brak wyodrębnienia w nim łazienki i kuchni oraz zbyt małe rozmiary (pismo wnioskodawcy z dnia 9 marca 2011r. adresowane do Rady Miasta, k. 13 akt administracyjnych). Decyzją z dnia "[...]" r., Nr "[...]", Dyrektor MOPS odmówił przyznania D.P. wnioskowanego świadczenia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podał art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 7 pkt 5 i 6, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1, art. 106 ust. 1 i art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175 poz. 1362 ze zm.). W uzasadnieniu organ przytoczył wskazane okoliczności faktyczne i powołane przepisy prawne. Dodatkowo podniesiono, że beneficjent otrzymał propozycję lokalu socjalnego na ul. ‘[...]" w M. i pismo informujące odebrał 10 lutego 2011r. Podano, że lokal ten składa się z 1 pokoju. kuchni i WC o łącznej powierzchni użytkowej 28,91 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 18,62 m2. Organ stwierdził, że jak wynika z pisma UM M., wskazany lokal spełnia wymogi lokalu socjalnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów. Według informacji z UM do dnia dzisiejszego Pan P. nie przyjął oferty zawarcia umowy najmu lokalu przy ul. "[...]" i toczy się postępowanie egzekucyjne o jego eksmisję z zajmowanego lokalu, z wniosku wierzyciela H. T. Organ przyznał, że wnioskodawca spełnia kryterium dochodowe i występuje przesłanka dysfunkcyjna – umiarkowany stopień niepełnosprawności. Jednak cel wnioskowanej pomocy, w ocenie organu, nie jest niezbędną potrzebą bytową beneficjenta. Organ dostrzegł, że to na aktualnym właścicielu mieszkania ciąży obowiązek regulowania opłat mieszkaniowych i z tego zobowiązania właściciel się wywiązuje, pomimo iż z lokalu nie może korzystać. Właścicielowi przysługuje prawo dochodzenia zwrotu poniesionych kosztów i z tego uprawnienia Pan T. skorzystał, lecz obecnie nie ma możliwości, aby wyegzekwować od wnioskodawcy kwotę zasądzoną przez Sąd. albowiem dochód beneficjenta, w postaci zasiłku stałego nie podlega egzekucji komorniczej, a wnioskodawca nie uiszcza dobrowolnie odszkodowania za korzystanie z lokalu. Zauważono, że wszelkie płatności jakie dokonuje wnioskodawca winny być regulowane na rzecz właściciela lokalu, który te wydatki już poniósł i zobowiązany jest ponosić je na bieżąco i terminowo. Tymczasem wnioskodawca jeżeli już reguluje jakiekolwiek opłaty to w kwotach i terminach przez siebie ustalonych. Ponadto organ podniósł, że w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja, kiedy przez nieregulowanie opłat mieszkaniowych wnioskodawca mógłby utracić prawo do lokalu, albowiem eksmisja już została orzeczona prawomocnym wyrokiem Sądu i to w 2006 r., a jedynie jej wykonanie zostało wstrzymane do czasu uzyskania lokalu socjalnego z gminy M. Zatem zaległości w opłatach mieszkaniowych, które de facto powinien uiszczać korzystający z lokalu pomimo, iż nie posiada umowy najmu, nie spowodują zagrożenia utraty prawa do lokalu, którego i tak nie jest właścicielem prawnym. Zaznaczono, że skoro opłaty za mieszkanie są regulowane na bieżąco przez właściciela, to zdaniem Ośrodka, brak jest podstaw, by ten cel uznać za niezbędną, realną potrzebę bytową wnioskodawcy. Przyznanie świadczenia na ten cel byłoby niezgodne z zasadą pomocniczości państwa dla obywateli, wyrażoną w art. 2 ust. 1 i 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Organ stwierdził, że beneficjent ma możliwość uregulowania swej sytuacji mieszkaniowej poprzez przyjęcie lokalu socjalnego. Jednakże wnioskodawca nie odpowiedział pozytywnie na tą ofertę i w ten sposób odmawia współpracy w rozwiązaniu swej trudnej sytuacji mieszkaniowej. Zauważono też, że pracownicy UM w M. poinformowali, iż w lokalu socjalnym przewidzianym dla Pana P. przeprowadzono kontrolę przez sanepid i nadzór budowlany i nie stwierdzono zastrzeżeń co do prawidłowości jakie winien spełniać lokal socjalny i skierowano sprawę do komornika o wykonanie egzekucji sądownej eksmisji. Organ podał, że kwestia wsparcia w opłatach mieszkaniowych dla wnioskodawcy była już kilkakrotnie rozpatrywana przez Ośrodek, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak również i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14.12.2010 r. sygn. akt: II S.A./OI 981/10, z dnia 15.02.2011 r. sygn. akt: II S.A./OI 15/11, które podtrzymywały stanowisko odmowy udzielenia pomocy na ten cel. Niezależnie od powyższego organ zważył, że wnioskodawca otrzymuje comiesięczne wsparcie na różne inne cele. tj. żywność, leki, zasiłek stały, okresowo także na zakup butli gazowych, odzieży. Zaznaczono, że beneficjent co miesiąc ubiega się o wsparcie na te same cele, a nawet zwiększa zakres roszczeń. Wskazano szczegółowo jakimi środkami Ośrodek dysponuje, ile pieniędzy już rozdysponował. Zwrócono też uwagę na wielość podmiotów ubiegających się o pomoc. W związku z tym organ stwierdził, że winien w sposób wyjątkowo racjonalny dysponować posiadanymi środkami, aby zabezpieczyć potrzeby wszystkich podopiecznych, szczególnie pozostających bez źródła dochodu i mających na utrzymaniu dzieci, ze względu na ograniczone środki na te cele w tegorocznym budżecie Ośrodka. W odwołaniu od powyższej decyzji D. P., opisując swoją trudną sytuację socjalno-bytową i zły stan techniczny zajmowanego mieszkania, zwrócił się o przyznanie wnioskowanego świadczenia. Stwierdził, że nie korzysta z centralnego ogrzewania, ale korzysta z wody, odprowadzane są ścieki i wywożone są nieczystości stałe. Odwołujący poczuwa się do ponoszenia opłat z tego tytułu i uważa, że są one jego niezbędną potrzebą bytową, aby nie popadł w zadłużenie i nie miał kosztów komornika. Wskazał, że właściciel będzie dochodził tych opłat w sądzie razem z opłatami za centralne ogrzewanie, jak w 2008r. i poprzez egzekucję. Odwołujący podkreślił ponadto, że posiada inny tytuł prawny do zajmowanego lokalu, o którym mowa w art. 9 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów. Oświadczył, że nie otrzymał propozycji lokalu socjalnego, tylko lokalu tymczasowego, dlatego takiej oferty nie przyjął. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując w całości stanowisko organu I instancji. Podkreślono, że nie jest zasadnym przyznanie D. P. pomocy na opłacenie kosztów za korzystanie z mieszkania, w sytuacji, gdy odwołujący nie jest zobowiązany do ich uiszczania, nie płaci przy tym odszkodowania za bezumowne korzystanie z niego jego właścicielowi. Nie można przyjąć zatem, że w niniejszej sprawie zaszła przesłanka "niezbędnej potrzeby bytowej" do udzielenia żądanej pomocy W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie D. P. wniósł o uchylenie obu decyzji instancyjnych. Podniósł m.in., iż z powodu niezałatwienia sprawy dostarczenia lokalu zamiennego od 1982r. skarżący nie może przeznaczyć swojego czasu i umiejętności na załatwienie do końca pracy za granicą, którą podjął w 2007r. i dlatego obecnie, w sierpniu 2011r., nie miał środków na opłatę za używanie mieszkania i wystąpił o zasiłek celowy na te opłaty. Zdaniem strony zasiłek należy mu przyznać, ponieważ właściciel lokalu może mieć roszczenie odszkodowawcze wobec niego w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu. Opłaty za używanie czyjejś rzeczy należą się z dołu. Skarżący podkreślił, że wnioskodawcą o zasiłek celowy na opłaty za używanie mieszkania nie jest H. T., tylko D. P. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pełnomocnik skarżącego ustanowiony w sprawie poparł skargę i wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, składając oświadczenie, iż nie zostały one uiszczone ani w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub celowości. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję nie stwierdził takich wad, czy uchybień w prowadzonym postępowaniu, a wobec tego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawodawca precyzyjnie określił warunki przyznawania pomocy społecznej w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r., nr 175, poz. 1362, ze zm.). Zgodnie z art. art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy, zasiłek celowy może zostać przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności może zostać przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Dodatkowo ustawodawca w art. 2, 3 i 4 ustawy wskazał, iż pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Przedmiotowe świadczenie przyznawane jest zawsze na określony cel i ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Sformułowanie "zasiłek celowy może być przyznany" oznacza, że decyzja w przedmiotowej sprawie wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Orzekając w przedmiocie przyznania tego świadczenia organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Wydanie decyzji winno być zatem poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, zaś przy wydawaniu rozstrzygnięcia organ winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a motywy podjętego orzeczenia winny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Należy podkreślić, iż uznanie nie pozwala organowi na dowolność w rozstrzygnięciu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r. sygn. akt I SA 945/00, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniem. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi bowiem mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej o pomoc, lecz także interes innych osób będących w trudniej sytuacji materialnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2008r. sygn. akt I OSK 624/2007, dostępny w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że organ pomocy społecznej spełnił wszelkie wymogi, o których mowa w wyżej powołanych przepisach prawa. Sporządzony został wywiad środowiskowy oraz przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w kierunku ustalenia faktycznej sytuacji dotyczącej utrzymania mieszkania i ponoszonych przez skarżącego kosztów z tym związanych oraz środków finansowych, którymi samodzielnie dysponuje. Organy ustaliły, że prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe, ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności do dnia 31 października 2012 r. i z tego tytułu otrzymuje zasiłek stały w kwocie 444 zł stanowiący jedyny dochód wraz z przyznawanymi zasiłkami celowymi na leki, żywność. Okresowo otrzymuje tez środki na zakup butli gazowych i odzieży. Bezsporne zatem pozostaje to, że skarżący spełnia kryterium dochodowe do przyznania pomocy. Jednakże organy obu instancji odmawiając skarżącemu zasiłku celowego na opłacenie należności mieszkaniowych zasadnie wzięły pod uwagę nie tylko sytuację materialną skarżącego, ale również cel, na jaki zasiłek miałby zostać przyznany oraz możliwości finansowe organów pomocy społecznej i potrzeby innych osób ubiegających się w tym czasie o pomoc pieniężną. Organ orzekający w pierwszej kolejności zobowiązany jest do dokonania oceny, czy w okolicznościach sprawy o przyznanie zasiłku celowego przyznanie wnioskowanej pomocy zmierzałoby do zaspokojenia niezbędnych potrzeb wnioskodawcy, czyli zaspokojenia potrzeb podstawowych, bieżących, pilnych, aktualnych, związanych z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka, umożliwiających mu życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały oceny socjalno-bytowej sytuacji skarżącego i uznały, że cel na jaki ma być wydatkowane wnioskowane świadczenie nie dotyczy potrzeby podstawowej, bieżącej, pilnej i aktualnej. W tym zakresie organy wskazały, że w sytuacji, gdy wszelkie należności za mieszkanie, z którego bezumownie korzysta skarżący, regulowane są opłacane przez jego właściciela, a nadto skarżący nie płaci również odszkodowania właścicielowi mieszkania za jego bezumowne używanie, to przyznanie zasiłku na opłacenie mieszkania nie byłoby realizacją potrzeby "niezbędnej". Podniesiono również, że wnioskodawca otrzymał propozycję lokalu socjalnego, jednakże oferty nie przyjął. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy nie sposób zarzucić organom błędne rozumowanie, czy bezpodstawne działanie. Organy obu instancji prawidłowo dokonały oceny, iż zgłoszona potrzeba nie mogła być uznana za niezbędną potrzebę bytową już tylko z tego powodu, że skarżący wobec orzeczonej w 2006r. eksmisji z lokalu, który faktycznie zajmuje, nie jest zobowiązany do regulowania czynszu związanego z lokalem, tak jakby niewątpliwie miał taki obowiązek w sytuacji posiadania tytułu prawnego do lokalu. Skarżący myli pojęcia posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu z posiadaniem uprawnienia do jego zajmowania do momentu dostarczenia mu lokalu zamiennego. Stosownie bowiem do art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005r. Nr 31, poz. 266, ze zm) osoby uprawnione do lokalu zamiennego albo socjalnego, jeżeli sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, opłacają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny wygasł. W takim przypadku nie sposób porównywać sytuacji skarżącego z sytuacją osoby, która z uwagi na zaległości w opłatach czynszowych może w następstwie tych zaległości utracić prawo własności lokalu. Tym samym Sąd podzielił stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów administracji, że w celach pomocy społecznej nie mieści się regulowanie za nich jakichkolwiek zadłużeń, wobec czego uregulowanie zaległych zobowiązań za mieszkanie, i to takich, co do których właściciel mieszkania jeszcze nie zgłosił roszczenia, nie mieści się w pojęciu niezbędnej potrzeby życiowej. Nadto wskazać pozostaje, iż fundusze którymi dysponuje organ I instancji nie są nieograniczonymi i nie ma on możliwości udzielania pomocy każdemu w zgłoszonej przez niego wysokości. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc. Na tę okoliczność organ I instancji przedstawił środki budżetowe, które posiada na ten cel i wydatki, które już na ten cel poniósł oraz przewidywaną wysokość środków, które organ może przeznaczyć na zaspokojenie potrzeb osób ubiegających się o pomoc. Na wysokość i częstotliwość udzielanej pomocy skarżącemu mają zatem wpływ nie tylko jego oczekiwania, ale także możliwości finansowe ośrodka oraz ilość osób i rodzin, które także kwalifikują się do wsparcia w trudnej sytuacji materialnej. Z przedstawionego zestawienia wynika, iż organ pomocy społecznej w sposób nieprzerwany wspomaga skarżącego różnymi formami wsparcia w postaci: zasiłku stałego, opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne, zasiłków celowych na leki, żywność oraz inne potrzeby. Reasumując, uznać należy, że organy obu instancji wydały decyzje w oparciu o obowiązujące przepisy, nie przekraczając granic uznania administracyjnego, dokonały ustaleń wszystkich okoliczności, od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego i z należytą starannością rozważyły i uzasadniły przesłanki odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Zauważyć można na marginesie, że kwestia udzielenia skarżącemu dofinansowania na pokrycie opłat za przedmiotowe mieszkanie, z którego korzysta bezumownie, była już niejednokrotnie przedmiotem oceny tutejszego Sądu, uznającego słuszność racji organów. Wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 lipca 2011r. sygn. akt II SA/Ol 200/11, oddalający skargę D. P. w tożsamej sprawie, był następnie przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 14 marca 2012r. sygn. akt I OSK 1795/11 skargę kasacyjną oddalił. W przedmiocie wynagrodzenia adwokata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu orzeczono w oparciu o art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).