II SA/Ol 109/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2026 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu W. S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 30 grudnia 2025 r. nr SKO.73.844.2025 w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odrzucić sprzeciw od decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W. S. (dalej jako skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 30 grudnia 2025 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z 13 lutego 2026 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu od decyzji poprzez podanie numeru PESEL oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 64b § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przy czym sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (§ 2). Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne i fiskalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism w postępowaniu sądowym uregulowane zostały w art. 46 p.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., poza innymi elementami wymienionymi w § 1 i § 2 pkt 1 tego przepisu, pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. W sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Natomiast wymogi fiskalne pism procesowych reguluje art. 220 § 1 p.p.s.a. Jak z wynika z jego treści, sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, skierowana na adres skarżącego przesyłka, zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu od decyzji poprzez podanie numeru PESEL, a ponadto wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od sprzeciwu, została prawidłowo doręczona stronie skarżącej 19 lutego 2026 r. Termin 7 dni na wykonanie wezwania upływał zatem 26 lutego 2026 r. – w czwartek, niebędący dniem ustawowo wolnym od pracy. Wezwanie nie zostało wykonane w zakreślonym przez Sąd terminie. W tym stanie rzeczy, wobec nieuzupełnienia braków sprzeciwu od decyzji, Sąd orzekł o jego odrzuceniu na podstawie art. 64b § 1 i 2 w powiązaniu z art. 58 § 1 pkt 3, art. 46 § 2 pkt 1 lit. b), art. 49 § 1 i art. 220 § 3 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22, orzekł, że niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Stanowisko zajęte w powołanej uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA (por. m.in. wyrok NSA z 12 lutego 2019 r., I FSK 116/17). Omawianej uchwały Sąd nie mógł więc pominąć przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy wobec treści przywołanego już wyżej przepisu art. 64b § 1 p.p.s.a. Przywoływane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.