II SA/Ol 1127/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia 2014r. sprawy ze skargi M. L. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych). W dniu 12 września 2014r. (data nadania pocztowego) M. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, uchwałę Rady Gminy D z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Skarżący zarzucił m.in., że studium dopuszcza możliwość uruchomienia żwirowni i instalacji elektrowni wiatrowych na obszarze gminy, a przez to wprowadza zagrożenie dla środowiska naturalnego, w tym dla zbiornika wody pitnej Olsztyn 213. Wskazał, że na mapach brak jest wielu istniejących w rzeczywistości obiektów i uwarunkowań przyrodniczych. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie wobec braku naruszenia interesu prawnego skarżącego postanowieniami uchwalonego studium. Pismem z dnia 30 października 2014r. skarżący poinformował, że w gminie D. posiada gospodarstwo rolne, na które składają się nieruchomości gruntowe oraz budynkowe. Z tytułu prowadzonej działalności odprowadza podatek rolny. Podniósł, że zaskarżona uchwała znacznie utrudnia i ogranicza korzystanie z jego nieruchomości, która ma graniczyć przez drogę z planowaną kopalnią kruszywa. Zdaniem skarżącego bliskość kopalni pozbawi jego nieruchomość waloru rekreacyjnego, a także rolnego. Pismem procesowym z dnia 27 listopada 2014r. skarżący cofnął skargę z uwagi na zaskarżenie niniejszej uchwały przez Wojewodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. W dniu 24 listopada 2014r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga Wojewody, który w trybie nadzorczym zaskarżył przedmiotową uchwałę. Skarga ta zarejestrowana została pod sygn. akt. II SA/Ol 1248/14. W tym stanie rzeczy cofnięcie skargi należało uwzględnić i postępowanie umorzyć, na podstawie cytowanego art. 161 § 1 pkt 1. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 300 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. .