II SA/Ol 1132/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K.F. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 11 lutego 2015r. K.F. wystąpił do Burmistrza z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bezodpływowego stawu rybnego hodowlanego o pow. ok. 1500 m² i głębokości 1,5 m wraz z budową dwóch budynków mieszkalnych i gospodarczych na działce nr [...] (poprzednio [...]) w obrębie N. gm. T. We wniosku określono gabaryty projektowanych budynków mieszkalnych do dwóch kondygnacji naziemnych o pow. zabudowy ok. 150 m² oraz dwóch budynków gospodarczych także do dwóch kondygnacji naziemnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Po wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, decyzją z [...], działający z upoważnienia Burmistrza Inspektor ds. Planowania Przestrzennego, Ochrony Środowiska i Inwestycji Urzędu Miasta odmówił ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...] w miejscowości N. gm. T. na rzecz K.F. W podstawie prawnej przytoczono art. 59 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm) zwanej dalej: u.p.z.p. W uzasadnieniu wskazano, że w trakcie postępowania ustalono, że miejscowość N. nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie zaś z treścią art. 64 ust. 1 u.p.z.p. dokonano analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 tej ustawy na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Ustalono wokół działki nr [...] obszar analizowany i przeprowadzono analizę funkcji i cech zabudowy. Stwierdzono, że działka nr [...] o pow. 0,7968 ha pozostaje niezabudowaną i stanowi grunt rolny III i IV klasy. Zgodnie z zapisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów dokonuje się w miejscowym palnie zagospodarowania przestrzennego po uzyskaniu zgody odpowiednich instytucji. W uprzednio obowiązującym planie miejscowym wskazany grunt rolny nie był przeznaczony pod zabudowę. Istniejąca w sąsiedztwie zabudowa w postaci budynków mieszkalnych i gospodarczych pozwala na określenie parametrów nowej zabudowy. Działka dysponuje dostępem do drogi publicznej. Teren działki podlega szczególnej ochronie z uwagi na fakt ustanowienia Parku Krajobrazowego. Inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko, gdyż nie jest wymieniona w wykazie stanowiącym rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Działka przylega do prawego brzegu koryta rzeki S. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest dopuszczone jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich warunków zawartych w tej regulacji, natomiast w sprawie brak jest zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze oraz zgodności z przepisami odrębnych dotyczącymi Parku Krajobrazowego planowanej inwestycji. Skoro nieruchomość stanowi m.in. grunt klasy III o pow. 0,6578 ha to wymaga uzyskania zgody ministra rolnictwa na zmianę jej charakteru. Wprawdzie grunty pod stawami hodowlanymi i obiektami służącymi bezpośrednio gospodarce rolnej pozostają gruntami rolnymi i nie wymagają zgody na zmianę przeznaczenia, jednak projektowane budynki mieszkalne i gospodarcze nie służą już wyłącznie gospodarce rolnej. Podano, że nie przystąpiono do sporządzenia planu miejscowego i nie przewiduje się jego sporządzenia w najbliższym czasie. Nadto wskazano, że planowana inwestycja na wskazanej działce musi pozostawać w zgodzie z zasadami wynikającymi z uchwały nr XXXV/710/14 Sejmiku Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia 25 marca 2014r. w sprawie Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej (Dz. Urz. Woj. War. Maz. z 2014r. poz. 1747) oraz rozporządzenia Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 31 stycznia 2007r. w sprawie planu ochrony Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej (Dz. Urz. Woj. W-M nr 16, poz. 344). Z treści tych dokumentów wynika, że zabrania się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegowej zbiorników wodnych, jezior i rzek. Zakazy te nie dotyczą obiektów związanych z gospodarka wodną tj. przystanie wodne, kąpieliska itp. Nie można zaś uznać projektowanej zabudowy mieszkalnej i gospodarczej za obiekty trwale związane z gospodarką wodną. Poza tym na terenie Parku obowiązuje zakaz zmiany stosunków wodnych. Dodatkowo wskazano, że na wniosek inwestora były już wydawane decyzje odmowne m.in. z [...] nr [...] oraz na częściowo zmieniony wniosek ponownie wszczęto postępowanie lecz wobec braku dostarczenia dokumentów wymaganych przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska postępowanie uznano za bezprzedmiotowe. W każdym z wniosków niezmienna pozostaje lokalizacji budynków mieszkalnych i gospodarczych natomiast modyfikacji podlegają inne elementy projektowanego przedsięwzięcia. Od decyzji tej odwołał się K.F., zarzucając jej naruszenie zarówno przepisów postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację tak ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jak i zapisów uchwały nr XXXV/710/14 Sejmiku Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia 25 marca 2014r. w sprawie Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej. Wskazano, że decyzja odmowna uzasadniona została brakiem uzyskania zgody na wyłączenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, przy czym nie wskazano z jakiego powodu budowa stawu rybnego hodowlanego wraz z zabudowaniami miałaby wymagać takiej zgody. Wskazano, że tylko budowa stawu rybnego nie wymaga uzyskania takiej zgody, natomiast zabudowa gospodarstwa rybackiego już takiej zgody wymaga lecz stanowiska tego organ nie uzasadnił. Tymczasem stosownie do zapisu art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych gruntami rolnymi są w rozumieniu tej ustawy grunty pod stawami rybnymi oraz pod budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu. Działalność polegająca na hodowli ryb jest działalnością rolniczą, dlatego budowa stawu rybnego jak i zabudowań służących obsłudze tej hodowli nie wymaga uzyskania zgody na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. W kwestii braku spełnienia przez planowaną inwestycję zapisów uchwały dotyczącej planu ochrony Parku Krajobrazowego wskazał, że organ wybiórczo przytoczył zapisy tego aktu, gdyż w przewidzianych zapisach § 4.1 pkt 6 i 7 wskazano zakazy, które jednakże nie dotyczą m.in. racjonalnej gospodarki wodnej lub rybackiej, także budowa nowych obiektów budowalnych w pasie szerokości 100m od brzegów rzek, jezior, zbiorników wodnych nie dotyczy obiektów służących m.in. gospodarce wodnej i rybackiej. Ponieważ planowana inwestycja dotyczy właśnie takiej gospodarki, to oznacza to, że zapisy planu ochrony nie sprzeciwiają się lokalizacji wnioskowanej przez odwołującego się inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, jak również powołano treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) zwanego: rozporządzeniem z 2003r. Wyjaśniono zasady wynikające z dwuinstancyjnego rozpoznawania sprawy administracyjnej stosownie do art. 15 k.p.a., zgodnie z którą organ odwoławczy ma kompetencje do merytorycznego rozpoznania sprawy, a wobec czego również do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania w tej sprawie. W toku postepowania odwoławczego inwestor pismem z dnia 29 czerwca 2015r. wyjaśnił, że jeden z budynków mieszkalnych zamierza wybudować na własne potrzeby tj. jako mieszkanie dla osoby prowadzącej gospodarstwo rybackie - hodowlę ryb, natomiast drugi budynek wraz z budynkiem gospodarczym na potrzeby rodziny - dzieci, które deklarują także chęć uczestniczenia w organizacji gospodarstwa rybackiego w sytuacji, gdy nie będzie już mógł nim kierować. W tym budynku także chciałby wydzielić pokoje dla osób, które byłyby zainteresowane amatorskim połowem ryb, gdyż przewiduje także udostepnienie w niektórych okresach łowiska na potrzeby amatorów wędkarstwa. Organ odwoławczy stwierdził, że w tej sprawie bezsporna pozostaje okoliczność, że dla terenu, na którym strona planuje inwestycję brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasadnie zatem organ I instancji stosownie do zapisu § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2003r. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Przeprowadzona analiza wykazała, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., gdyż lokalizacja inwestycji nie odpowiada przepisom normującym działalność na obszarze Parku Krajobrazowego oraz ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ przytoczy treść § 4 ust. 1 uchwały z dnia 25 marca 2014r. w sprawie Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej dalej zwanej: uchwałą dot. Parku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie K.F. wniósł o uchylenie skarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucono wydanej decyzji naruszenie przepisów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj; - art. 7 w związku z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013r., poz. 267, ze zm) dalej: K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia przez organ odwoławczy sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. błędną interpretację zapisów uchwały dotyczącej Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej. Zarzuciła strona brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, bowiem organ ten nie wskazał jaki przepis ww. uchwały zostałby naruszony poprzez usytuowanie wnioskowanej inwestycji. Jednozdaniowe uzasadnienie na końcu decyzji nie wyjaśnia dlaczego pozytywna decyzja nie jest możliwa dla planowanej inwestycji. Nie wskazano w niej jaki konkretnie przepis prawa zabrania lokalizowania na wskazanej działce inwestycji dotyczącej planowanego gospodarstwa rybackiego. Podniósł, że projektowany przez niego staw rybny hodowlany zaliczany jest do urządzeń wodnych wymienionych w art. 9 pkt 19 ustawy prawo wodne. Wyjaśnił, że projektowana inwestycja dotyczy gospodarki wodnej lub rybackiej, której to działalności zakazy uchwały dot. Parku nie zawierają. Błędny jest pogląd o konieczności uzyskania zgody na wyłączenie gruntów na cele nierolnicze skoro grunty przeznaczone pod stawem rybnym oraz wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi stanowią grunty rolne w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skargi wskazano, że działka nr [...] jest działką rolną III I IV klasy i nie istnieją na niej żadne obiekty budowalne, w tym służące gospodarce rybackiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie o zgodności z ustawami zaskarżonych decyzji administracyjnych. Jak stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2014r. poz. 147) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny ma obowiązek badania skarżonej decyzji wyłącznie w zakresie jej legalności, a więc z punktu widzenia jej zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Wzruszenie aktu może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm) zwanej dalej: ustawą ppsa. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 ustawy ppsa. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli skarżoną decyzję stwierdził naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego uznał za uzasadnioną wniesioną skargę. Przedmiotem skargi objęta została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...], którą utrzymano w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza z dnia [...] odmawiającą ustalenia, na wniosek K.F., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stawu hodowlanego dla ryb oraz dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych i dwóch budynków gospodarczych na działce nr [...] w miejscowości N. gm. T. Podejmując takie rozstrzygnięcie Kolegium skorzystało z przysługującego uprawnienia w trybie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 200 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm) zwanej dalej: kpa. Istota sporu pomiędzy skarżącym a organem odwoławczym sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w niniejszej sprawie w odniesieniu do działki inwestora (nr [...]) z uwagi na zakres planowanej inwestycji konieczne jest uzyskanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz czy w odniesieniu do takiej inwestycji znajdują zastosowanie zakazy wynikające z uchwały nr XXXV/710/14 Sejmiku Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia 25 marca 2014r. w sprawie Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej, tj. § 4 ust. 1 pkt 5, 6 i 7. W pierwszej kolejności jednak pozostaje wskazać, że celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w jednak w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie jest możliwa jednak ocena decyzji w przedmiocie warunków zabudowy w kontekście przywołanych regulacji materialnoprawnych, gdyż organ odwoławczy dopuścił się naruszeń o charakterze procesowym. Pozostaje wyjaśnić, że rozpatrując sprawę w II Instancji organ administracji zobowiązany jest do kompleksowego jej wyjaśnienia i merytorycznego rozstrzygnięcia oraz odniesienia się do zarzutów strony odwołującej. W ocenie sądu skarżona decyzja ma charakter zbyt ogólnikowy i przede wszystkim Kolegium nie ustosunkowało się w niej do merytorycznych zarzutów strony. Tymczasem skarżący wskazał w odwołaniu na konkretne naruszenia przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść kwestionowanej decyzji. W szczególności skarżący podniósł, że z uwagi na charakter planowanego zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stawu rybnego hodowlanego wraz z budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi związanymi z planowaną działalnością rybacką, która -w jego ocenie- stosownie do odpowiednich zapisów art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jest działalnością rolniczą i z tego powodu nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze. Do tego zarzutu Kolegium w skarżonej decyzji nie odniosło się merytorycznie a jedynie przytoczyło treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stwierdzając, że decyzja pozytywna nie może być dla skarżącego wydana ponieważ lokalizacja zabudowy nie odpowiada przepisom normującym działalność na obszarze Parku Krajobrazowego oraz o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Brak jest jakiejkolwiek analizy konkretnych przepisów - art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w kontekście twierdzeń skarżącego oraz przedstawionego zamierzenia inwestycyjnego. Także w odniesieniu do drugiego z podniesionych zarzutów odwołania dotyczącego możliwości lokalizowania inwestycji na terenie objętym uchwałą dot. Parku z uwagi na istniejący w niej zapis § 4 ust. 1 pkt 7 stwierdzający, że na terenie Parku wprowadza się zakaz budowania nowych obiektów budowalnych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, organ odwoławczy nie ustosunkował się do tego wyłączenia przytaczając jedynie samą treść zapisu § 4 ust. 1 pkt 5, 6 i 7 uchwały z dnia 25 marca 2015r. bez wyjaśnienia z uwagi na jakie okoliczności i poczynione ustalenia w tej sprawie żadna z wyłączających zakaz okoliczności nie mogła znaleźć zastosowania. Organ odwoławczy praktycznie w żaden sposób nie ustosunkował się do ww. zarzutów. Tymczasem powinien wyjaśnić wskazywane przez stronę okoliczności, dokonując ich weryfikacji, a także własnej oceny. Nie wyjaśniając tych okoliczności, organ naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z treści zaś przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem (vide: wyrok NSA z dn. 21 grudnia 2000r., sygn. V SA 1816/00, publ. LEX nr 77645). Nadto podkreślić należy, że nie uzasadniając należycie swojego stanowiska organ naruszył również art. 107 § 3 k.p.a., z którego wynika, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem w decyzji Kolegium znajdują się ogólnikowe stwierdzenia oraz przytoczona treść przepisów prawa bez dokonania indywidualnej oceny zaistnienia okoliczności w kontekście podnoszonych zarzutów oraz przywołanych przez skarżącego regulacji prawnych. Poza tym brak odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu prowadzi do pogwałcenia art. 107 § 3 kpa dotyczącego obligatoryjnej części decyzji, jaką jest jej uzasadnienie. Organ powinien bowiem w uzasadnieniu wydanej decyzji odnieść się do wypowiedzi zawartych w odwołaniu, a tego na gruncie przedmiotowej sprawy organ zaniechał. Brak odniesienia się przez organ do podnoszonych przez stronę zarzutów i wniosków stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to z kolei musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji (por. teza pierwsza wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2005r., sygn. III SA/Wa 180/05). Bezwzględnym obowiązkiem organu odwoławczego jest więc ustosunkowanie się w uzasadnieniu swojej decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony, zwłaszcza zawartych przede wszystkim w odwołaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 1998r., sygn. II SA 1436/96). Warto również wskazać, że właściwe uzasadnienie decyzji pełni doniosłą rolę w kontekście realizacji art. 8 kpa, a więc realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygniecie, to, że przyczyną tego są istotne powody. Nie może spełnić zatem wymagań wynikających z art. 8 kpa organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń strony uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 sierpnia 1984r., sygn. II SA 742/84). W realiach rzeczonej sprawy podnoszone zarzuty odwołującego mogą mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, z tego też powodu bez rozważenia tych okoliczności przez organ odwoławczy ocena stanu faktycznego i prawnego dokonana przez Sąd na obecnym etapie postępowania byłaby przedwczesna i niepełna skoro do podniesionych zarzutów nie ustosunkował się organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu. Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało w pkt I uchylić zaskarżoną decyzję stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś o kosztach postępowania orzeczono w pkt II stosownie do art. 200 powołanej ustawy.