II SA/Ol 119/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant Referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. postanawia zawiesić postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika "[...]" Urzędu Celno-Skarbowego w O. z dnia "[...]" w sprawie nałożenia na Spółkę "[...]" z s. w B. kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Decyzja ta została wydana m.in. na podstawie art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 129 ust. 4a, art. 140aa ust. 1, 2 i 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2018r. poz. 1990 ze zm., dalej jako: P.r.d.) oraz załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10t oraz wykazu dróg krajowych po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8t (Dz.U. z 2012r., poz. 1061). Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu "[...]" funkcjonariusze Oddziału Celnego w B. dokonali pomiaru m.in. nacisków osi i masy całkowitej pojazdu samochodowego marki Volvo wraz z przyczepą, przewożącego towar z Grazu w Austrii i przekraczającego granicę na drogowym przejściu granicznym w B. W trakcie tej czynności ustalono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na drugiej, napędowej osi o 330 kg. Kierowca skorzystał z prawa do powtórnego ważenia, podczas którego kontrola wykazała przekroczenie nacisku na tę samą oś o 430 kg. Podano, że droga nr 51 na odcinku Granica Państwa – B. – B. – L. W. – D. M. – O. – O., której fragmentem jest przejście graniczne w B., stanowi drogę krajową, po której mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Podano, że przewoźnik nie okazał zezwolenia uprawniającego do przejazdu pojazdu, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla danej drogi w przepisach. Na powyższą decyzję skargę wniosła Spółka "[...]" zarzucając naruszenie: - art. 7, 10, 77, 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak ustaleń co do faktów mających istotne znaczenie; , - naruszenie art. 3 ust. 1 i art. 7 dyrektywy 96/53/WE poprzez ich niezastosowanie i błędną wykładnię; - art. 32 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie i orzeczenie w sposób sprzeczny z zasadą równości; - art. 153 w zw. z art. 193 Prawa o postepowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie i zignorowanie wykładni prawa dokonanej w wyroku NSA; - art. 140aa ust. 4 pkt 1 P.r.d. poprzez jego niezastosowanie. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, a także o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie o sygn. akt C-127/17 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302, dalej jako: p.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego przed Trybunałem Konstytucyjnym lub przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na zagadnienie prawne związane z przestrzeganiem przez Rzeczpospolitą Polską prawa unijnego w zakresie zobowiązań ciążących na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy nr 96/53/WE w zw. z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy. Sądowi wiadomym jest z urzędu, że w dniu 10 marca 2017r. Komisja Europejska wniosła przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej skargę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (sprawa o sygn. akt C-127/17), domagając się stwierdzenia, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń na korzystanie z niektórych dróg publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 i 7 dyrektywy nr 96/53 w zw. z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy. Według Komisji Europejskiej polskie ograniczenia prawne dyskryminują przewoźników w stosunku do podmiotów wykonujących przewóz towarów w innych krajach Unii Europejskiej, gdyż Rzeczpospolita Polska powinna od 1 stycznia 2011r. bezwzględnie przestrzegać przepisów dyrektywy nr 96/53/WE w ramach całej sieci dróg. Zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy dopuszczalny nacisk na każdą oś napędową wynosi 11,5 tony i w związku z tym norma przewidziana w ustawie Prawo o ruchu drogowym powinna być interpretowana w duchu dyrektywy. W toku postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniu 19 września 2018r. do sprawy C-127/17 została przedłożona opinia Rzecznika Generalnego, zgodnie z którą skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego jest zasadna. Rzecznik Generalny wskazał m.in., że: "skarga ta ma szczególne znaczenie ze względu, po pierwsze, na jej nowatorski charakter, podczas gdy dyrektywa 96/53 obowiązuje od ponad dwudziestu lat, i po drugie, na interesy gospodarcze, jakie wchodzą w grę w związku z obowiązkiem przestrzegania norm zharmonizowanych w Unii Europejskiej od 1985r., zmierzającym do ułatwienia ruchu drogowego między państwami członkowskimi w kontekście szybkiego rozwoju transportu drogowego towarów w Europie. Zasadnicze znaczenie dla rozwoju handlu międzynarodowego i krajowego ma bowiem to, aby towary mogły być przewożone szybko, bezpiecznie i po kontrolowanych kosztach, szczególnie ze względu na niektóre praktyki gospodarcze, w tym offshoring. Tak więc wskazana jest szczególna czujność co do podstawy ograniczeń, jakim podlegają przewoźnicy, ponieważ nie powinny one utrudniać osiągnięcia europejskich celów, w szczególności w zakresie ochrony środowiska i konkurencji". Zdaniem Rzecznika Generalnego, dostęp do całej sieci dróg w Polsce jest ograniczony w warunkach sprzecznych z zasadą ustanowioną w art. 3 dyrektywy nr 96/53, gdyż istnieją wątpliwości co do konkretnego uzasadnienia ograniczeń ruchu na drogach wyznaczonych przez ministra transportu, zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, jeżeli można je znieść poprzez uzyskanie ogólnego zezwolenia, odpłatnego, zastrzeżonego dla ładunków niepodzielnych na drogach najbardziej uczęszczanych i ograniczonego wyłącznie pod względem okresu obowiązywania, a zatem bez związku ze stopniem uszkodzenia dróg ani z potrzebami finansowymi, na które powołuje się Rzeczpospolita Polska w celu uzasadnienia właściwości systemu. Innymi słowy, albo dana droga może przyjąć przejazdy, których liczba nie jest kontrolowana, przez okres mogący wynosić od jednego do 24 miesięcy, albo droga ta nie jest dostosowana do ruchu, a w takim przypadku opłata za zezwolenie, której kwota jest niewielka, nie jest w stanie temu zaradzić. W ocenie Rzecznika Generalnego, ograniczając ruch pojazdów silnikowych, których nacisk osi napędowej wynosi 11,5 t do dróg stanowiących część transeuropejskiej sieci transportowej i do niektórych innych dróg krajowych oraz poddając ruch tych pojazdów na innych drogach publicznych systemowi specjalnych zezwoleń, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 i 7 dyrektywy nr 96/53 łącznie. Mając na względzie powyższe uznać należy, że rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy zależeć będzie od wyniku postępowania przed TSUE w sprawie C-127/17. W tym zakresie Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone m.in. w postanowieniach z dnia 28 listopada 2018r. sygn. akt II GSK 5429/16, z dnia 22 stycznia 2019r. sygn. akt II GSK 3198/16, z dnia 16 października 2018r. sygn. akt II GSK 3347/16, II GSK 2487/16, II GSK 847/17 i II GSK 3347/17, w których to NSA uznał za zasadne zawieszenie postępowań sądowoadministracyjnych prowadzonych w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia do czasu rozstrzygnięcia przez TSUE sprawy oznaczonej sygnaturą akt C-127/17. W związku z tym, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.