II SA/Ol 1205/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadnione zażalenie F. W. na niezałatwienie w terminie jego wniosku o wydanie postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia Okręgowemu Ośrodkowi Rzeczoznawstwa za sporządzenie opinii dotyczącej wyceny drewna opałowego z wyciętych 385 drzew oraz specjaliście J. M. za wydanie opinii w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za usunięcie 385 drzew. W uzasadnieniu podano, że załatwienie sprawy administracyjnej - zgodnie z art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego - winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, przy czym w przypadku sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Wskazano jednak, że z treści zażalenia wynika, ze nie dotyczy ono sprawy administracyjnej lecz incydentalnej kwestii podejmowanej w sprawie, a związanej z wynagrodzeniem biegłych. Zgodnie z art. 264 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego o wysokości kosztów postępowania, osobie zobowiązanej do ich poniesienia oraz terminie i sposobie ich uiszczenia orzeka organ administracji publicznej w drodze postanowienia jednocześnie z wydaniem decyzji. Na powyższe postanowienie skargę do tut. Sądu wniósł F. W., domagając się stwierdzenia jego nieważności oraz rozstrzygnięcia przez Sąd sporu dotyczącego sprawy jawności wydawania publicznych pieniędzy na rzecz nieuprawnionej instytucji oraz osoby, której "specjalizacja" została przez skarżącego podważona. Podał, że w przedmiotowej sprawie występuje jako strona pokrzywdzona przez organ publiczny – Wójta Gminy "[...]", którego działalność wymierzona jest przeciwko i na szkodę skarżącego. Podniósł, że przysługuje mu prawo do jawności dokumentów sprawy, w której występuje oraz jawności wydatków i opłat jakie gmina poniosła w danej sprawie i udokumentowania zasadności wydanych publicznych pieniędzy. Zarzucił, że potraktowanie przez Kolegium sprawy jako incydentalnej uniemożliwia mu jej zaskarżenie. Podał, ze nie zgadza się z postanowieniem Kolegium, gdyż w sprawie rażąco zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego, w tym prawo jawności publicznych wydatków organu – Wójta Gminy "[...]", które są kontrowersyjne i budzące zastrzeżenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wskazano, że zaskarżone postanowienie nie podlega kognicji sądów administracyjnych, bowiem nie zostało ujęte w katalogu określonym w art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Przeprowadzona w tym zakresie kontrola sądowa wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydane na podstawie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznające za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na niezałatwienie przez Wójta Gminy "[...]" jego wniosku o wydanie postanowienia. Należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku, gdy organ wymieniony w § 1 uzna zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Organ wyższego stopnia może także stwierdzić, iż zażalenie nie jest uzasadnione. Należy przy tym zauważyć, iż przepis art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego nie określa, w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma rozstrzygnąć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Jednakże uznaje się, iż stanowisko to przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, zaś przepis art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego ani żaden inny przepis kodeksu nie wskazuje, iż przedmiotowe postanowienie jest zaskarżalne. Jednocześnie należy podkreślić, iż postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 Prawa postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 1014/11, LEX nr 990128). Skoro zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem wymienionym w art. 3 § 2 pkt 2 lub 3 p.p.s.a., ani innym z aktów, o jakich mowa w przytoczonych wyżej przepisach tej ustawy, to nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skarżącemu należy także wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie są zatem powołane do rozstrzygania sporów (poza sporami o właściwość między organami administracji publicznej, o których mowa w art. 4 p.p.s.a.). Zatem zawarty w skardze wniosek o rozstrzygnięcie sporu co do jawności wydatkowania pieniędzy publicznych także nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.