II SA/Ol 122/13

Dnia 19 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2013 roku sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego - oddala skargę. Decyzją z dnia [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Kierownika Działu Świadczeń Socjalnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej K.M.D.: 1/ przyznano zasiłek celowy w łącznej kwocie 1130 zł w tym: - zasiłek celowy z przeznaczeniem na opłacenie pobytu w hotelu [...] w miesiącu grudniu 2012 r. w kwocie 960 zł, - zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup środków czystości i higieny w kwocie 30 zł, - zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup kurtki zimowej w kwocie 100 zł, - zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup kapci w kwocie 20 zł, - zasiłek celowy z przeznaczeniem na usługę fryzjerską w wysokości 20 zł; 2/ odmówiono przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup bluzy dresowej, spodni dżinsowych, butów sportowych, jednej pary kalesonów, swetra wełnianego, golfu na zimę, koszulki na długi i krótki rękaw, koszulki polo. W podstawie prawnej powołano art. 106 ust. 1 i 4, art. 3 ust. 4, art. 7 pkt 5, 6, art. 8 ust. 1, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, ze zm) w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r. poz. 823) oraz art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że decyzję o przyznaniu bądź odmowie przyznania określonego świadczenia przyznaje się po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, przy czym prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje, jeżeli dochód na osobę samotnie gospodarującą nie przekracza 542 zł. Przytoczono treść art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej stwierdzając, że wnioskodawca spełnia warunki do przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego. W toku postępowania wszczętego na wniosek strony ustalono, że wystąpiła ona o przywianie pomocy finansowej w miesiącu grudniu 2012 r. na zaspokojenie licznych potrzeb tj. opłacenie pobytu w hotelu [...], na zakup środków czystości i środków higienicznych, na zakup: kapci, kurtki zimowej, swetra wełnianego, golfu na zimę, koszulki na długi i krótki rękaw, pary kalesonów, butów sportowych, dżinsów, bluzy dresowej, koszulki polo oraz na usługę fryzjerską. Po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego ustalono, że wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, nie pobierającą świadczeń z ZUS, nie posiada własnego mieszkania i obecnie przebywa w hotelu [...], za który pobyt od miesiąca maja 2012 r. w całości opłatę pokrywa ośrodek pomocy społecznej. Wskazano, że strona w miesiącu listopadzie 2012 r. dysponowała dochodem w postaci zasiłku stałego w kwocie 243,83 zł oraz środków pieniężnych z depozytu Zakładu Karnego - 298,17 zł, co daje łącznie dochód w wysokości 542 zł. Wyjaśniono, że wnioskodawca wspierany jest systematycznie dodatkową pomocą finansową w formie zasiłków celowych. I tak w miesiącu październiku br. przyznano stronie dodatkową pomoc w formie zasiłków celowych na łączną kwotę 1090 zł, przy średniej wysokości zasiłku celowego 207,58 zł, natomiast w listopadzie br. na łączną kwotę 1020 zł, przy średniej wysokości zasiłków 220,11 zł. Wyjaśniono, że pomoc społeczna ma za zadanie jedynie wpierać osoby i rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji życiowej i pomagać w przezwyciężeniu tych trudności, nie jest zaś rolą organu zaspokajać wszystkich oczekiwań i potrzeb podopiecznych. Organ wskazał, że biorąc pod uwagę trudną sytuację mieszkaniową, finansową oraz zdrowotną wnioskodawcy z jednej strony oraz wysokość środków którymi organ dysponuje, jak również liczbę osób i rodzin pozostających pod opieką ośrodka przyznał pomoc w wysokości 1130 zł z przeznaczeniem na wskazane cele, która przyczyni się do przezwyciężenia tej trudnej sytuacji. Wobec okoliczności, że strona nie ponosi żadnych kosztów związanych z mieszkaniem - nie ponosi opłat czynszu, prądu czy gazu, wszystkie swoje środki może przeznaczyć na zabezpieczenie innych potrzeb. Wysokość obecnie zgłoszonych potrzeb jest niewspółmierna do środków finansowych którymi dysponuje ośrodek pomocy, gdyż musi zabezpieczyć najpilniejsze potrzeby nie tylko strony lecz także innych podopiecznych zwłaszcza, że wnioskodawca pomocą objęty jest nieprzerwanie od miesiąca maja 2012 r. i tylko do listopada 2012 r. łączna wysokość udzielonych świadczeń wyniosła 10.340,64 zł tj. 8280 zł zasiłki celowe; 500 zł zasiłki celowe na zakup posiłku; 1381,80 zł zasiłki stałe; 178,84 zł zasiłek okresowy, co daje łącznie miesięczna kwotę 1270 zł miesięcznie. Podkreślono, ze proponowano stronie skierowanie do magazynu odzieżowego MOPS celem uzupełnienia brakującej odzieży jednak nigdy nie wyraziła strona chęci skorzystania z takiej formy pomocy. Wskazano, że w miesiącu październiku br. na zasiłki i pomoc w naturze wydatkowano kwotę 179972 zł obejmując pomocą 867 osób, co stanowi średnią wysokość zasiłku - 207,58 zł, natomiast w listopadzie br. na zasiłki i pomoc w naturze wydatkowano kwotę 226711,94 zł i objęto nią 1030 osób, co stanowi średnią wysokość pomocy 220,11 zł. Od decyzji tej K.D. wniósł odwołanie zarzucając, iż nie zgadza się z wydaną decyzją, którą odmówiono mu pomocy na zakup odzieży w sklepie, gdyż w jego ocenie taka pomoc jest mu niezbędna do życia i ma mu być szybko przyznana. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia decyzji organ zważył, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, ze zm) celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, przy czym rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 1, 3 i 4 ustawy). Stwierdzono, że zasiłek celowy jest świadczeniem o charakterze fakultatywnym, co powoduje, że organ pomocy decyduje, czy przyznać świadczenie oraz w jakiej wysokości nawet jeżeli strona spełnia wszystkie ustawowe kryteria. Uprawnienia wynikające z ustawy o pomocy społecznej mają charakter subsydiarny, czyli uzupełniający własne środki, możliwości i uprawnienia, gdyż osoby korzystające z pomocy zobowiązane są w pierwszej kolejności do przezwyciężenia we własnym zakresie problemów, a dopiero gdy nie są w stanie ich pokonać, pomoc społeczna może być przyznana. Wyjaśniono, że decyzja w zakresie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego, jak również kwestia określenia jej wysokości jest wydawana w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, a więc ma pewną swobodę w ocenie zasadności żądania. Powyższe oznacza, że w takim wypadku stosownie do reguł postępowania administracyjnego - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, organ zobligowany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, które to wymogi zostały w tej sprawie zachowane i dopełnione. W wyniku przeprowadzonego zaktualizowanego wywiadu środowiskowego ustalono, że skarżący, lat 36 jest bezrobotnym kawalerem legitymującym się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanym do [...] 2015 r. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, zamieszkuje w hotelu [...], za który opłatę ponosi MOPS w O., nie posiada prawa do świadczeń emerytalno - rentowych z ZUS, jak również żadnego majątku. Utrzymuje się wyłącznie ze środków pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego w kwocie 243,83 zł oraz zasiłków celowych. Nadto jego dochód stanowią środki pieniężne pozyskane z depozytu Zakładu Karnego w wysokości 298,17 zł. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku jego dochód wyniósł zatem 542 zł. W miesiącu grudniu 2012 r. strona otrzymała także zasiłek celowy w kwocie 120 zł na zakup żywności z programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Przytoczono treść art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy. Może on zostać przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Organ uznał, że w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że strona spełnia kryterium dochodowe na osobę w rodzinie do przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego, dlatego też uwzględniając jej trudną sytuację materialną, a także własne możliwości finansowe, w kontekście zaspokojenia potrzeb wszystkich wnioskujących znajdujących się w trudnej sytuacji bytowej organ uznał, że może udzielić stronie pomocy w zaspokojeniu jedynie kilku z licznie zgłoszonych potrzeb, które ocenił jako niezbędne dla jej utrzymania. Możliwość dokonania takiej oceny mieści się w ramach uznania administracyjnego. Odnośnie zarzutu skarżącego dotyczącego odmowy przyznania pomocy na zakup odzieży podano, że nie wszystkie te potrzeby są niezbędne a oceniane są w kontekście konieczności zaspokojenia także potrzeb innych podopiecznych pozostających w trudnych sytuacjach życiowych. Podkreślono, że organ zapewnił stronie dach nad głową, jak również udzielił wsparcia na zakup kurtki zimowej, kapci, a co do pozostałej garderoby, którą strona chciała uzupełnić zaproponowano możliwość skorzystania z magazynu odzieżowego, lecz tej pomocy strona nie przyjęła. W tym zatem zakresie jej żądania są niezasadne, gdyż faktyczna potrzeba mogła być zaspokojona przez odzież używaną lecz strona oczekuje zakupu droższej odzieży w sklepie, czego organ nie musi już zaspokajać, gdyż można tą potrzebę zaspokoić korzystając z odzieży używanej. Skoro zasiłek celowy jest świadczeniem o charakterze uznaniowym, co oznacza, iż organ w okolicznościach konkretnej sprawy może udzielić stronie wsparcia, bądź też odmówić przyznania pomocy z uwagi na określone występujące w sprawie okoliczności to sam fakt spełnienia przez wnioskodawcę ustawowych kryteriów nie oznacza automatycznego przyznania świadczenia i to w wysokości satysfakcjonującej stronę. Nadto należy wskazać, że strona jest obejmowana pomocą ze środków opieki społecznej w sposób nieprzerwany. I tak w listopadzie 2012 r. przyznano pomoc w wysokości 1020 zł podczas, gdy średnia wysokość zasiłku wynosiła w tym okresie 220,11 zł co oznacza, że organ udziela wsparcia w znacznie większym rozmiarze niż innym podopiecznym. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której ponownie zarzucił, że otrzymana pomoc jest zbyt niska i krzywdząca dla niego. Wskazał, że wnioskowana przez niego pomoc jest mu należna i szybko musi być przyznana. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: ustawą ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Ocena ta sprowadza się do zbadania, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy ppsa). Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 134 ustawy ppsa. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Skarga K.D. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżona decyzja organu odwoławczego i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają przepisów prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów. Na wstępie wyjaśnić należy, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jej zadaniem jest zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Powyższe wynika z treści art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, ze zm.). Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przedmiotowe świadczenie przyznawane jest zawsze na określony cel bytowy. Sformułowanie "zasiłek celowy może być przyznany" oznacza, że decyzja w przedmiotowej sprawie jest wydawana w ramach tzw. uznania administracyjnego. Orzekając w przedmiocie przyznania takiego świadczenia organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy ( art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej ( art. 3 ust. 4 tej ustawy). Wydanie decyzji winno być zatem poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, zaś przy wydaniu rozstrzygnięcia organ winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, zaś motywy podjętego orzeczenia winny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Należy podkreślić, że uznanie nie pozwala organowi na dowolność w rozstrzygnięciu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r. sygn. akt I SA 945/00, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie wskazało Kolegium na fakt, że spełnienie ustawowych kryteriów do przyznania pomocy nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości odpowiadającej jej oczekiwaniu. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi bowiem mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interes innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej (wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt i OSK 624/07, dostępne w CBOSA, jw.) W niniejszej sprawie powyższe wymogi zostały zachowane. Organ pomocy społecznej sporządził aktualizację wywiadu środowiskowego w dniu 20 listopada 2012 r., w toku którego ustalono, że strona spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pieniężnego w ramach pomocy społecznej, gdyż jest bezrobotnym kawalerem, prowadzącym jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wprawdzie posiada trzy siostry, jednak nie utrzymuje z nimi żadnych kontaktów. Nadto jest osobą z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności na okres do [...] 2015 r., która nie nabyła uprawnień do świadczeń z ZUS. Na dochód składa się zasiłek stały w wysokości - 243,83 zł oraz kwota otrzymywana z depozytu zakładu karnego w kwocie 298,17 zł, co stanowi łączny dochód w wysokości 542 zł. Z uwagi na brak własnego mieszkania strona zamieszkuje w hotelu [...], przy czym koszty pobytu w tym miejscu są finansowane ze środków pomocy społecznej. Strona wystąpiła w dniu 19 listopada 2012 r. o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego w miesiącu grudniu 2012 r. na zaspokojenie licznych potrzeb tj. opłacenie pobytu w hotelu [...], na zakup środków czystości i środków higienicznych, na zakup: kapci, kurtki zimowej, swetra wełnianego, golfu na zimę, koszulki na długi i krótki rękaw, pary kalesonów, butów sportowych, dżinsów, bluzy dresowej, koszulki polo oraz na usługę fryzjerską, wobec czego właściwie oceniły organy orzekające w tej sprawie, że środki finansowe w postaci zasiłku celowego mogą być przyznane na zaspokojenie niektórych ze zgłoszonych potrzeb, której strona we własnym zakresie, wykorzystując własne możliwości nie może zaspokoić, co nie oznacza, że organ był zobligowany do przyznania wnioskowanej pomocy w pełnym zakresie, zwłaszcza, że rozmiar oczekiwanej pomocy był niewspółmierny z możliwościami finansowymi organu. W tym miejscu należy także wskazać skarżącemu, że organ pomocy społecznej może jedynie wspierać osoby co nie oznacza, że jest zobligowany zaspokoić wszystkie ich oczekiwania, zwłaszcza, że skarżący nie wyraża zgody na zaspokojenie części wnioskowanych potrzeb w postaci uzupełnienia odzieży odpowiedniej do pory roku poprzez skorzystanie z magazynu odzieżowego MOPS tylko oczekuje środków finansowych ma zakup nowej odzieży w sklepie. Gdyby faktycznie potrzeba w każdym wnioskowanym zakresie była niezbędna, to strona wykorzystałaby możliwość zaopatrzenia się częściowo w odzież używaną. Tymczasem skarżący oczekuje jedynie środków finansowym na zakup nowej odzieży, co nie oznacza, że wykorzystuje inne możliwości zaspokojenia swoich potrzeb. Mając na uwadze zarówno sytuację materialną skarżącego, jak również uwzględniając własne możliwości finansowe oraz konieczność zaspokojenia potrzeb także innych osób i rodzin występujących o przyznanie pomocy udzielono skarżącemu wsparcia w postaci przyznania zasiłku celowego na wskazane w pkt 1 decyzji potrzeby tj. opłacenie pobytu w hotelu, zakup środków czystości i higieny, kurtki zimowej i kapci oraz wykonanie usługi fryzjerskiej, natomiast odmówiono przyznania pomocy na cele wskazane w pkt 2 decyzji tj. na zakup: bluzy dresowej, spodni dżinsowych, butów sportowych, jednej pary kalesonów, swetra wełnianego, golfu na zimę, koszulki na długi i krótki rękaw, koszulki polo. Strona we wniesionej skardze zarzuciła, że jest to pomoc zbyt mała, lecz należy wskazać skarżącemu, że nie jest to jedyna pomoc jaką otrzymuje z organu pomocy społecznej, gdyż jak wynika z akt sprawy skarżący jest obejmowany pomocą w miarę posiadanych środków finansowych w sposób nieprzerwany w postaci zasiłku na sfinansowanie pobytu w hotelu [...], zasiłku na zakup żywności, jak również otrzymuje zasiłek stały. Należy zaznaczyć, że z przedstawionego zestawienia udzielanego wsparcia wynika, że skarżący co miesiąc obejmowany jest różnego rodzaju pomocą na zgłaszane potrzeby w tym na dożywianie. Trudno zatem oczekiwać, iż świadczenia z pomocy społecznej, w tym na zakup żywności lub posiłku, na opłatę pobytu w hotelu, staną się stałą i systematyczną formą wspomagania zainteresowanego w wysokości świadczeń przez niego oczekiwanych, gdyż jak już wskazano wcześniej pomoc społeczna realizowana w formie zasiłku celowego ma za zadanie jedynie wspomóc osoby potrzebujące wsparcia, nie jest natomiast świadczeniem stałym. Z zestawienia posiadanych środków finansowych oraz liczby osób i rodzin oczekujących na wsparcie przedstawionych w decyzji organu I instancji - w miesiącu październiku i listopadzie br. wynika, że pomoc, jaką otrzymuje strona jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do wysokości zasiłków, którymi obejmowane są inne osoby i rodziny. Trudno zatem oczekiwać aby organ z pokrzywdzeniem innych oczekujących wsparcia realizował wszystkie oczekiwania skarżącego. Jeśli organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby strony, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego w większym rozmiarze to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa. Stanowisko takie wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 lutego 2006r. (sygn. akt I SA/Wa 1825/05, publikowany CBOSA) i Sąd orzekający w tej sprawie w pełni je podziela. Podobnie spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w wysokości, którą sama określi. W ocenie Sądu organ dokonał wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych w rozpoznawanej sprawie, a jej wyniki zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i nie budzą one zastrzeżeń. Reasumując wydając zaskarżoną decyzję Kolegium prawidłowo oceniło zebrany w sprawie materiał dowodowy, uznając iż organ I instancji w dysponowaniu środkami na realizację zasiłków celowych musi uwzględniać nie tylko interes skarżącego, który zresztą na bieżąco jest uwzględniany, ale także inne osoby oczekujące wsparcia a znajdujące się także w trudnej sytuacji materialnej i życiowej. Mając powyższe na względzie Sąd nie stwierdzając naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako niezasadną.