II SA/Ol 1267/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016r. sprawy ze skargi J. W., M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"., Nr "[...]" w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę. Decyzją z dnia ‘[...]", Nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 84 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez M. D., J. W., M. W., J. M., M. J. oraz A. J. od decyzji z dnia "[...]", znak "[...]", wydanej przez Wójta Gminy "[...]" w sprawie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny kruszywa naturalnego (piasku i piasku ze żwirem) ze złoża położonego na części działek nr "[...]" w obrębie ‘[...]" w gminie "[...]", utrzymało w całości w mocy zaskarżoną decyzję. Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 1 czerwca 2015 r. I. Z. złożył w Urzędzie Gminy w ‘[..]" wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny - kruszywa naturalnego (piasku i piasku ze żwirem) ze złoża położonego na części działek nr "[...]" w obrębie geodezyjnym "[...]", w gminie "[...]". We wniosku wskazano, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach będzie niezbędna do uzyskania koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, wypis z rejestru gruntów, mapę sytuacyjno-wysokościową z ewidencją gruntu z zaznaczeniem zasięgu oddziaływania inwestycji, mapę ewidencyjną, mapę topograficzną oraz mapę przekroju geologicznego z danymi hydrogeologicznymi. W toku postępowania została wydana przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska opinia (z dnia 2 lipca 2015 r.), że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Następnie Wójt Gminy "[...]’ postanowieniem z dnia "[...]" odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wskazanej planowanej inwestycji. Następnie, w dniu "[...]" Wójt Gminy "[...]" wydał decyzję w sprawie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny kruszywa naturalnego (piasku i piasku ze żwirem). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ opisał stan faktyczny i prawny sprawy. Obszernie odniósł się do uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Do decyzji dołączył załącznik w postaci ogólnej charakterystyki przedsięwzięcia. Od przedmiotowej decyzji odwołania złożyli M. D., J. W., M. W., J. M., M. J. oraz A. J. W uzasadnieniu odwołań wskazali, iż organ I instancji w trakcie postępowania administracyjnego nie wziął pod uwagę: a) oddziaływania związanego z frakcjonowaniem kruszyw, o którym wspomina się w dokumentacji - przesiewanie kruszyw będzie wiązało się z dużym oddziaływaniem na otaczającą przyrodę, m.in. zapylenie otaczającego terenu, hałas itp. i przede wszystkim na najbliższą zabudowę, b) oddziaływania związanego z tankowaniem maszyn. Niemożliwe jest aby ładowarka, koparka i spycharka codziennie, a nawet kilkukrotnie w ciągu dnia jeździły do "[...]" bądź "[...]" do stacji paliw po olej napędowy. W związku z tym tankowanie będzie odbywać się na terenie wyrobiska, a takie oddziaływanie nie zostało ocenione, c) oddziaływania związanego z emisją do powietrza zanieczyszczeń pyłowych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji na działki sąsiednie. Zaznaczono, że oddziaływanie kopalni (wydobycie kruszyw i frakcjonowanie) będzie znacząco oddziaływać na komfort życia na działkach sąsiednich i na otaczającą przyrodę, d) oddziaływania wyrobiska na wody podziemne, gdyż zostało zapisane w dokumentacji, że kopalnia nie będzie oddziaływać na wody gruntowe, ponieważ dno wyrobiska nie dosięga do wód gruntowych. Jednak następnie zostało zapisane "Warstwa gruntowa nakładu zostanie rozplantowana na niezawodnionej części wyrobiska poeksploatacyjnego". Oddziaływanie kopalni na wody podziemne może być znaczące, gdyż wyrobisko znajduje się na terenie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych, e) oddziaływania na obszar chronionego krajobrazu znajdujący się po stronie zachodniej planowanej inwestycji. Zaznaczono, że odległość od tego obszaru wynosi poniżej 100 m., f) oddziaływania środków transportu kruszyw do odbiorców. Taki transport przewiduje się, o czym napisane jest w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia i uzupełnieniu. W dokumentacji brakuje analizy kwestii: - ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów paliw oraz energii, - rodzaju i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, - oddziaływania środków transportu na otaczającą przyrodę i na zabudowę znajdującą się w pobliżu kopalni, g) informacji, które zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. powinny znaleźć się w dokumentacji, tj. powierzchni zajmowanej nieruchomości przez kopalnię, przewidywanej ilości zużycia oleju napędowego, obliczenia dotyczące emisji zanieczyszczeń powietrza, h) oddziaływania wyrobiska w trakcie rekultywacji np. oddziaływania pyłów na środowisko w trakcie zasypywania wyrobiska oraz oddziaływania substancji jaką zostanie zasypany teren powyrobiskowy na wody podziemne oraz otaczający teren i przyrodę. Dodatkowo brakuje informacji o sposobie rekultywacji. W dalszej części wskazano, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa gdyż w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy teren ten jest przeznaczony pod teren rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Dodatkowo przedmiotowa inwestycja nie może zostać zrealizowana, gdyż jest niezgodna z art. 7 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2011 r. Nr 163, poz. 981 ze zm.) zgodnie z którym, podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Kolegium, omawiając ogólną charakterystykę planowanego przedsięwzięcia oraz przytaczając treść mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wskazało, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, iż organ I instancji wydając decyzję o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny kruszywa naturalnego (piasku i piasku ze żwirem) ze złoża położonego na części działek nr "[...]" w obrębie "[...]" w gminie "[...]" wziął pod uwagę i uwzględnił wymagania wynikające z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jak również uwarunkowania wynikające z art. 63 ust 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W szczególności odniesiono się do uwag zgłoszonych przez stronę postępowania (A. J.), dokładnie opisano rodzaj i skalę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, zakres planowanego wykorzystania zasobów naturalnych, rodzaje możliwych emisji do środowiska (w szczególności hałasu oraz zanieczyszczeń do powietrza) oraz sposoby na ich minimalizację. Odniesiono się również do wydanej w sprawie opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 2 lipca 2015 r., zgodnie z którą dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Do decyzji została również dołączona charakterystyka przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium zebrany materiał dowodowy sprawy pozwala na wydanie decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny kruszywa naturalnego (piasku i piasku ze żwirem). Z materiałów sprawy wynika bowiem, iż inwestycja nie będzie generowała ponadnormatywnych oddziaływań. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że eksploatacja złoża kruszywa naturalnego nie spowoduje występowania ponadnormatywnych zanieczyszczeń powietrza poza terenem kopalni. Wynika to w szczególności z podpoziomowego położenia kopalni. Ekrany zieleni wysokiej będą chronić najbliższą zabudowę mieszkaniową przed nawiewaniem zanieczyszczeń z terenu kopalni. Dodatkowo wskazany w decyzji organu I instancji obowiązek minimalizowania ilości składowanego surowca po wydobyciu będzie sprzyjać ograniczeniu emisji pyłów do powietrza, a jego zasięg ograniczy się do terenu wyrobiska oraz składowiska nakładu. Tankowanie sprzętu oraz serwisowanie maszyn pracujących na terenie kopalni będzie odbywać się poza terenem złoża. Na terenie przedsięwzięcia paliwo nie będzie gromadzone w zbiornikach na paliwo (poza fabrycznymi zbiornikami maszyn pracujących na terenie kopalni). Prace serwisowe będą prowadzone przez specjalistyczne firmy zewnętrzne na ich terenie, ewentualnie na terenie kopalni spełniającym rolę bazy sprzętowej. Na terenie planowanej inwestycji nie występują obszary o płytkim zaleganiu wód gruntowych. Złoże jest suche, podściełane jest osadami gliniastymi, głównie gliną piaszczystą, tj. osadem o słabej przepuszczalności. Nie jest przewidywane w toku eksploatacji pobieranie wody z wód powierzchniowych czy podziemnych, ani odprowadzanie do nich jakichkolwiek ścieków. Wydobycie kruszywa naturalnego z terenu przedsięwzięcia będzie dotyczyło warstwy niezawodnionej, w związku z czym nie spowoduje ono istotnych zmian poziomu wody gruntowej. Teren planowanej inwestycji nie leży na obszarze objętym terytorialnymi formami ochrony przyrody, w tym między innymi nie leży na obszarach chronionego krajobrazu i nie wchodzi w skład ostoi przyrody Natura 2000. Ponadto, z materiału dowodowego sprawy, w tym w szczególności z opinii organu wyspecjalizowanego - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wynika, iż rodzaj i zasięg prowadzonej inwestycji nie będą miały żadnego wpływu na tereny objęte formami ochrony w rozumieniu ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Planowana inwestycja będzie funkcjonować głównie na potrzeby przyległej modernizowanej drogi krajowej nr 51. Kolegium podniosło również, że stosownie do art. 80 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże jedynie wówczas gdy plan ten został uchwalony. Wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym brak jest podstaw do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań poprzez uznanie zakazu prowadzenia działalności wydobywczej na tym terenie opierając się jedynie na postanowieniach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Powołany art. 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze nie ma zastosowania w sprawie postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Skargę na decyzję Kolegium wywiedli do tut. Sądu M. i J. W. żądając jej uchylenia, jak tez uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucili: 1. Naruszenie przepisów postępowania - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich dostępnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji błędy w ustaleniach faktycznych mające wpływ treść zapadłego rozstrzygnięcia. 2. Naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie udzielenia stronom informacji o możliwości przedłożenia organowi prywatnej opinii biegłego o specjalności ornitologia w celu wykazania, że działki gruntu sąsiadujące z planowaną inwestycją są zasiedlone przez gatunki ptaków objęte ochroną gatunkową zwierząt. 1. Naruszenie 136 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania przez organ odwoławczy własnej oceny wniosków płynących z odwołania wniesionego przez skarżących i porównania ich z informacjami zawartymi we wniosku inwestora. 3. Naruszenie art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego o specjalności ornitologia w celu wykazania, że działki gruntu sąsiadujące z planowaną inwestycją są zasiedlone przez gatunki ptaków i objęte ochroną gatunkową zwierząt. 4. Naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 46 ust. 2 w zw. z art. 52 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt polegające na ich niezastosowaniu. 5. Naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, polegające na ich niezastosowaniu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności podkreślić należy, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej jako "ustawa"), przez "przedsięwzięcie" rozumie się "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Stosownie do treści art. 59 ww. ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Na podstawie 63 przedmiotowej ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Ustawodawca w art. 84 ustawy przewidział również, iż w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nadto, charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ właściwy do wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań powinien zobowiązać inwestorów do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sąd w pełni akceptuje stanowisko wyrażone przez Kolegium, co do trafności rozstrzygnięcia organu I instancji, w którym stwierdzono brak takiej potrzeby. Zdaniem składu orzekającego, stanowisko Kolegium tak w zakresie ustaleń faktycznych odzwierciedlonych w materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy, jak również zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego oraz ich wykładnia nie pozostawiają wątpliwości co do prawidłowości zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że przedmiotowa inwestycja polega na wydobywaniu piasku i piasku ze żwirem. Bezsporne jest, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 40 "a" i "b" Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez organ przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy. Organ dokonując oceny, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi więc uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt 3). Organ powyższej oceny dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia przedstawionej przez inwestora i sporządzonej przez specjalistę – biegłego w zakresie ochrony przyrody oraz opinii wyspecjalizowanej jednostki: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Dane zawarte w karcie były szczegółowo i wnikliwie analizowane, o czym świadczy dodatkowe przedłożenie RDOŚ analizy emisji hałasu. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził (pismo z dnia 18 czerwca 2015 r.), że zajecie przez niego stanowiska w niniejszej sprawie nie jest konieczne. Natomiast opinia, której zasięgnięcie przez Wójta było obowiązkiem organu, w sposób jednoznaczny wskazywała na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Treść i wnioski tej opinii legły u podstaw postanowienia Wójta Gminy "[...]" z dnia 8 lipca 2015r. wydanego na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy. Zatem ostatecznej ocenie organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o wyrażone opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 cyt. ustawy kryteria selekcji, nie można zarzucić dowolności. W tym miejscu podkreślić należy, że przy ocenie oddziaływania zamierzonej inwestycji w ramach postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ opierać powinien się o dane i założenia przyjęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Dane te w istocie konkretyzują przedsięwzięcie, którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji i wyznaczają przedmiot postępowania zainicjowanego tym wnioskiem. Organ prowadząc postępowanie nie może więc z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w karcie informacyjnej i z tego względu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania tego przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane w karcie informacyjnej. Takiego podejścia nie mogą również uzasadniać np. obawy sąsiadów. Czym innym jest bowiem określenie warunków środowiskowych dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, a czym innym jest przestrzeganie przez inwestora ustaleń decyzji. Jeżeli wynikające z tej decyzji ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane, to wówczas zaistnieje podstawa do wszczęcia odrębnego postępowania, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor przestrzega decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwestie te dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie mają istotnego znaczenia, ponieważ zaskarżona decyzja formułuje warunki, które w przyszłości winien spełniać inwestor, o ile podejmie się realizacji opisanego we wniosku zamierzenia inwestycyjnego. W tym miejscu odnieść należy się do zarzutu nieprawidłowości sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia. Należy zauważyć, iż w znajdującej się w aktach sprawy karcie informacyjnej bardzo szczegółowo i wnikliwie przeanalizowano wszelkie wynikające z przepisów i mające istotne znaczenie dla sprawy aspekty wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. W szczególności poddano analizie: - oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko oraz rozwiązania chroniące środowisko, - przewidywaną ilość wykorzystywanej wody, surowców oraz energii, - rodzaj i przewidywane ilości wprowadzanych do środowiska substancji i energii - gospodarkę odpadami, - oddziaływanie na stan powietrza, krajobraz, roślinność, glebę, - ochronę przed hałasem, - możliwe transgraniczne oddziaływanie na środowisko, - oddziaływanie na wody powierzchniowe i podziemne. W ocenie Sądu w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przeanalizowano zatem oddziaływanie inwestycji pod kątem wszystkich aspektów środowiskowych (w tym emisji do powietrza, wody i gleby oraz i hałasu) wymaganych przepisami dla takiego dokumentu (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy), w tym także na tereny sąsiednie, mając na względzie ochronę zdrowia ludzi, oraz elementów przyrodniczych. Karta informacyjna przedsięwzięcia, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy, jest dokumentem ściśle sformalizowanym, zawierającym najistotniejsze informacje i dane dotyczące inwestycji, Dołączona do wniosku inwestora karta informacyjna spełnia ustawowe wymogi. Dodatkowo należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie wyspecjalizowane organy dokonując oceny przedstawionej karty informacyjnej przedsięwzięcia uznały, iż brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że zajecie przez niego stanowiska w niniejszej sprawie nie jest konieczne. Natomiast RDOŚ nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera wszystkie elementy określone przepisami prawa. Decyzja wydana w niniejszej sprawie otwiera zatem inwestorowi możliwość realizacji inwestycji, lecz wyłącznie takiej, której parametry odpowiadać będą danym zawartym w karcie informacyjnej. Aby więc zakwestionować decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, strona skarżąca musiałaby wykazać, że ustalenia przyjęte w odniesieniu do parametrów przedsięwzięcia opisanego w karcie informacyjnej (zamierzonego przez inwestora) są nieprawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym nie można uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy strona skarżąca nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. II OSK 1944/11). W świetle powyższego, biorąc pod uwagę opinie uzyskane od wyspecjalizowanych jednostek, a nadto uwzględniając skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jej realizacją, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg oddziaływania oraz odwracalność oddziaływania, a także wykorzystanie zasobów naturalnych, emisję uciążliwości związane z jej eksploatacją oraz usytuowanie przedsięwzięcia względem obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną w tym obszarów Natura 2000, organ wydający decyzję miał podstawy do przyjęcia, że planowane przedsięwzięcie nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska, a w szczególności nie zmieni rodzajów emitowanych do powietrza substancji w stosunku do stanu istniejącego. W konsekwencji organ po analizie zgromadzonej dokumentacji oraz mając na uwadze stanowisko organów opiniujących prawidłowo uznał, że planowana inwestycja nie będzie powodować przekroczenia standardów w środowisku. W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych, poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie o dane z karty informacyjnej. Informacje na temat oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia były bowiem oceniane przez dwa niezależne i wyspecjalizowane podmioty, które uznały, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ uwzględnił w uzasadnieniu decyzji opinie tych podmiotów. Nie można więc zasadnie twierdzić, że jedynie dane z karty informacyjnej i informacje złożone przez wnioskodawcę legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Ponadto, do ustalenia okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy były wymagane wiadomości specjalne i w związku z tym organ skorzystał z opinii biegłego. W odniesieniu do argumentu skargi wskazującego na zasadność przeprowadzenia dodatkowego dowodu z opinii biegłego wskazać należy, że zgodnie z zasadą ogólną prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasadą ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), stronie przysługuje prawo żądania przeprowadzenia dowodu. To prawo procesowe strony ma znaczenie dla obrony interesu prawnego, oznacza bowiem czynny udział w ustaleniu stanu faktycznego sprawy będącej przedmiotem postępowania. Jednak organ administracji publicznej nie jest zobligowany do informowania strony o możliwości powołania biegłego, a tym bardziej nie musi uwzględniać żądania strony, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. NSA stwierdził (wyrok z dnia 17 marca 1986 r., III SA 1160/85, publ. ONSA 1986, Nr 1, poz.19), że "odmowa przeprowadzenia przez organ odwoławczy dowodu dla wyjaśnienia okoliczności już bezspornie wyjaśnionych przez organ I instancji nie jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie uzasadnia uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji". Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy o ochronie przyrody zauważyć należy, że teren przeznaczony pod inwestycję zlokalizowany jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.). Z powyższych względów organ, mając na względzie lokalizację inwestycji, planowany zakres inwestycji, słusznie uznał, w ślad za Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, iż nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym na obszary chronione, a w szczególności na niektóre gatunki zwierząt. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.