II SA/Ol 127/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi L. M. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w dniu 18 kwietnia 2006 r. orzekł umiarkowany stopień niepełnosprawności L. M. na okres do dnia 30 kwietnia 2009 r. Powyższe orzeczenie zostało doręczone w dniu 27 kwietnia 2006 r. Pismem z dnia 27 stycznia 2008 r. L. M. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w "[...]", załączając postanowienie Sądu Rejonowego, w którego uzasadnieniu wskazano, iż odwołanie od Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wnosi się do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. W tym samym czasie skarżąca wniosła odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Postanowieniem z dnia "[...]" Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w dniu 18 kwietnia 2006 r. Na powyższe postanowienie L. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Skarżąca wskazała, iż dokumenty medyczne jej choroby do roku 1996 zostały zniszczone. Jest osobą schorowaną, która nie jest w stanie normalnie funkcjonować. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, iż w prośbie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zainteresowana nie przedstawiła okoliczności, które mogłyby wskazywać na to, że przekroczenie terminu nastąpiło w skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet użyciu w danych warunkach wysiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Natomiast stosownie do zapisu art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W tym trybie kontroli zostało poddane zaskarżone postanowienie. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować jego uchyleniem przez Sąd (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie treścią art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§2). W związku z powyższym, przywrócenie terminu do dokonania czynności uzależnione jest od dwóch przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia prośby, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego prośbę braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie skarżąca nie wskazała konkretnej przeszkody, która uniemożliwiłaby jej złożenie odwołania w ustawowym terminie. Z treści skargi, jak i wniosku przywrócenie terminu domniemywać można, iż był to stan jej zdrowia, a impuls do złożenia odwołania jak i wniosku o przywrócenie terminu dało L. M. postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 21 stycznia 2008 r. Postanowienie to jednak w sposób ogólny wskazywało na możliwość złożenia odwołania od orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności i w żaden sposób nie przesądzało o tym, iż po jego wydaniu skarżąca będzie mogła skutecznie ubiegać się o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, zwłaszcza że orzeczenie organu I instancji zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania. Wskazać należy, iż L. M. nie uprawdopodobniła okoliczności świadczących o braku jej winy w uchybieniu terminu. Podkreślić również należy, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 18 kwietnia 2006 r. skarżąca otrzymała w dniu 27 kwietnia 2006 r. natomiast odwołanie złożyła w dniu 28 stycznia 2008 r., a więc prawie dwa lata od otrzymania powyższego orzeczenia. Trudno jest zatem uznać aby stan zdrowia osoby skarżącej w sytuacji gdy nie przebywa ona na leczeniu szpitalnym uniemożliwiał jej złożenie odwołania przez tak długi czas. Nawiązując do wypracowanych i utrwalonych w tej kwestii poglądów doktryny i judykatury, należy wskazać, że o braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy zainteresowany podmiot działał z należyta starannością jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenie przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej (por. wyrok NSA OZ w Lublinie z 8 lipca 1998 r., I SA/Lu 727/97, wyrok NSA OZ w Katowicach z dnia 28 grudnia 2000 r., I SA/Ka 1781/99). Dopuszczenie się przez osobę zainteresowaną nawet najmniejszego niedbalstwa wyklucza zatem możliwość przywrócenia terminu ( wyrok NSA z 30 grudnia 1998 r., III SA 1259/98, wyrok NSA z 13 października 1999 r. III SA 1436/99). W przedmiotowej sprawie skarżąca jako przyczynę uchybienia terminu wskazała swój stan zdrowia. Okoliczność podnoszona przez skarżącą nie może być potraktowana jako przyczyna usprawiedliwiająca bezczynność, albowiem termin, w którym L. M. złożyła odwołanie jest bardzo odległy od daty otrzymania przez nią orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Raz jeszcze zauważyć należy, że przedmiotowe orzeczenie zawiera pouczenie o sposobie i terminie do wniesienia od niego odwołania, a zatem powoływanie się przez skarżącą na treść postanowienia Sądu Rejonowego nie usprawiedliwia jej i nie może skutkować przywróceniem terminu. Skarżąca nie wykazała dostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę jest okolicznością powodującą niemożność przywrócenia terminu, a zachowanie skarżącej należy zaliczyć przynajmniej do takiej kategorii (por wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002r., SA/Wr 1329/01, niepubl. post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.) Podkreślić należy ponownie, iż termin może być przywrócony tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi spowodowane było okolicznościami niezawinionymi przez nią. W tym stanie rzeczy, przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie znalazł zatem podstaw prawnych do uwzględnienia skargi wobec czego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji