II SA/Ol 13/12

Dnia 14 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2012 roku sprawy ze skargi E. Sz. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W dniu "[...]" E. S. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w "[...]". W trakcie rejestracji przedłożyła organowi zatrudnienia: świadectwo pracy z dnia "[...]" potwierdzające zatrudnienie u pracodawcy "[...]" w "[...]" na stanowisku kucharza - sprzedawcy w okresie od dnia "[...]" do dnia "[...]", w wymiarze ¼ etatu; świadectwo pracy z dnia "[...]" potwierdzające zatrudnienie w "[...]" na stanowisku pracownika restauracji, w wymiarze kolejno: ½ etatu (od dnia "[...]" do dnia "[...]"), pełnego etatu (od dnia "[...]" do dnia "[...]"), ½ etatu (od dnia "[...]" do dnia "[...]"), ¾ etatu (od dnia "[...]" do dnia "[...]"), pełnego etatu (od dnia "[...]" do dnia "[...]") oraz ¾ etatu (od dnia "[...]" do dnia "[...]"), zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w "[...]" Inspektorat w "[...]" o wypłacaniu zasiłku macierzyńskiego w okresie od dnia "[...]" do dnia "[...]", ze wskazaniem, iż podstawa wymiaru składek była wyższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. Następnie, w dniu "[...]" E. S. wniosła do PUP w "[...]" pismo, w którym poinformowała organ, że w ciągu ostatnich 12 miesięcy w okresie "[...]" otrzymywała wynagrodzenie za pracę w kwocie przekraczającej minimalne wynagrodzenie za pracę, natomiast od "[...]" do "[...]" otrzymywała wynagrodzenie za pracę i zasiłek chorobowy w kwocie przekraczającej minimalne wynagrodzenie za pracę, a następnie zasiłek macierzyński również w kwocie wyższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Z kolei w dniu "[...]" dostarczyła do PUP w "[...]" zaświadczenie o wysokości osiąganego z tytułu zatrudnienia u pracodawcy "[...]" wynagrodzenia w okresie "[...]". Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Starosta Powiatu "[...]" orzekł o uznaniu E. S. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), przypadających na 18 miesięcy poprzedzających na dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Jednocześnie organ zauważył, że bezrobotna, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, udokumentowała zaledwie 277 dni uprawniających do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu od powyższej decyzji E. S. podnosiła, że w ciągu ostatnich 12 miesięcy, w okresie "[...]", otrzymywała wynagrodzenie za pracę w kwocie przekraczającej minimalne wynagrodzenie za pracę, natomiast od "[...]" do "[...]" otrzymywała wynagrodzenie za pracę i zasiłek chorobowy w kwocie przekraczającej minimalne wynagrodzenie za pracę, które - z winy pracodawcy - zostały źle wyliczone i wyrównane w miesiącach "[...]". Wskazała, iż w myśl art. 45 ust. 1 ustawy 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 267 ze zm.), podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71% tego wynagrodzenia. Podniosła ponadto, że po ustaniu prawa do zasiłku chorobowego pobierała zasiłek macierzyński w kwocie wyższej niż kwota minimalnego wynagrodzenia za prace, stąd też udokumentowała 365 dni okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Argumentując wskazał m.in., że okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w sprawie E. S. przypada na okres od dnia "[...]" do dnia "[...]". W tym czasie była ona zatrudniona u pracodawcy "[...]" od dnia "[...]" do dnia "[...]" i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia w miesiącach "[...]" (31 dni), "[...]" (31 dni), "[...]" (31 dni) oraz "[...]" (31 dni), a więc łącznie przez 124 dni. Ponadto, po ustaniu zatrudnienia, w okresie od dnia "[...]" do dnia "[...]", tj. przez łączny czas 153 dni, E. S. pobierała zasiłek macierzyński, którego podstawa wymiaru przekraczała kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Powyższe ustalenia, jak wskazał Wojewoda, prowadziły do wniosku, że E. S. legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych (art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy) wynoszącym zaledwie 277 dni wobec wymaganych 365, i nie spełnia warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że wskazywany przez skarżącą okres pobierania zasiłku chorobowego nie może być odrębnie zaliczany do okresu zasiłkowego, bowiem czas jego pobierania musiałby przypadać po ustaniu zatrudnienia, o czym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Na powyższą decyzję Wojewody E. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, żądając jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Starosty, oraz przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wydanym decyzjom zarzuciła naruszenia przepisu art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy podnosząc, iż niezasadnie uznano okres przebywania na zasiłku chorobowym, jako niepodlegający zaliczeniu do okresu wymaganego do spełnienia warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca wskazała m.in., że w jej przypadku podstawą wymiaru zasiłku chorobowego jest miesiąc "[...]", bowiem do ustalenia wymiaru zasiłku przyjmuje się wynagrodzenie po zmianie wymiaru czasu pracy. Podniosła również, iż art. 45 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa stanowi, że podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. W tym przypadku bierze się pod uwagę aktualnie obowiązujące minimalne wynagrodzenie za pracę pracowników. Tak ustalona podstawa wymiaru zasiłku chorobowego nie ulega podwyższeniu (waloryzacji) w związku ze zmianą wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę ze względu na brak odpowiednich regulacji prawnych w tym zakresie. Dodała również, iż podwyższenie wysokości minimalnego wynagrodzenia z dniem "[...]" nie spowodowało podwyższenia jej świadczenia, które otrzymywała w dotychczasowej wysokości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżąca była zatrudniona u pracodawcy "[...]" w okresie od dnia "[...]" do dnia "[...]", natomiast zasiłek chorobowy - jak sama zauważa - pobierała od dnia "[...]" do dnia "[...]", a więc w trakcie zatrudnienia. Z tej przyczyny okres wskazywany przez skarżącą nie może być zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi - art. 134 p.p.s.a. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (v: wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, publ. LEX nr 483232). Na wstępie wskazać należy, iż skarżąca nie kwestionuje prawidłowości zaskarżonej decyzji w części dotyczącej przyznania jej statusu osoby bezrobotnej. Spełnia bowiem wymogi uznania za bezrobotnego określone w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Sprzeciw skarżącej budzi natomiast fakt odmowy przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do okresu 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tego zasiłku i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę - art. 71 ust. 2 pkt 3 powyższej ustawy. Skarżąca, spełniając warunki do uznania jej za osobę bezrobotną, zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w "[...]" w dniu "[...]". W związku z powyższym wymagany dla uzyskania przez stronę zasiłku dla bezrobotnych okres co najmniej 365 dni zatrudnienia należy w niniejszej sprawie ustalać od dnia "[...]". Niesporne w niniejszej sprawie jest, iż skarżąca, rejestrując się jako osoba bezrobotna, przedstawiła m.in.: świadectwo pracy z dnia "[...]" potwierdzające zatrudnienie w "[...]" na stanowisku pracownika restauracji, w wymiarze kolejno: ½ etatu (od dnia "[...]" do dnia "[...]"), pełnego etatu (od dnia "[...]" do dnia "[...]"), ½ etatu (od dnia "[...]" do dnia "[...]"), ¾ etatu (od dnia "[...]" do dnia "[...]"), pełnego etatu (od dnia "[...]" do dnia "[...]") oraz ¾ etatu (od dnia "[...]" do dnia "[...]") oraz zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w "[...]" Inspektorat w "[...]" o wypłacaniu zasiłku macierzyńskiego w okresie od dnia "[...]" do dnia "[...]", ze wskazaniem, iż podstawa wymiaru składek była wyższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z materiału dowodowego sprawy wynika ponadto, ze skarżąca poinformowała również PUP w "[...], że w okresie "[...]" otrzymywała wynagrodzenie za pracę w kwocie przekraczającej minimalne wynagrodzenie za pracę, natomiast od "[...]" do "[...]" otrzymywała zasiłek chorobowy w kwocie przekraczającej minimalne wynagrodzenie za pracę, a następnie (od "[...]" do "[...]") zasiłek macierzyński również w kwocie wyższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Odmawiając skarżącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych podkreślono, że wskazywany przez nią okres pobierania zasiłku chorobowego nie może być odrębnie zaliczany do okresu zasiłkowego, bowiem czas jego pobierania musiałby przypadać po ustaniu zatrudnienia, o czym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Problematyka zasiłku chorobowego uregulowana została w art. 4 i nast. ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2010 r. Nr 77, poz. 512 ze zm.) Z przepisu art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 47 tej ustawy wynika, że podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ubezpieczonemu, będącemu pracownikiem, stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie, przy czym z mocy art. 45 ust. 1 powyższej ustawy, podstawa wymiaru zarówno zasiłku chorobowego z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71 % tego wynagrodzenia, a w przypadku osób, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314) - od kwoty wynagrodzenia, o którym mowa w tym przepisie, po odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71 % tego wynagrodzenia. Uwzględniając powyższe przepisy stwierdzić należy, że nawiązując od "[...]" zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy skarżąca posiadała zagwarantowane prawo do minimalnego wynagrodzenia i korzystała z ochrony pracowniczej przewidzianej w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Wobec tego podstawa wymiaru jej potencjalnego zasiłku chorobowego odpowiadała wysokości minimalnego wynagrodzenia. W ocenie Sądu organy administracji dokonały błędnej wykładni art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co miało wpływ na mylne obliczenie okresu zasiłkowego, a w konsekwencji doprowadziło do odmowy przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. M.in. zgodnie z treścią powyższej normy, do 365 dni o których mowa w ust. 1 pkt 2 art. 71, zalicza się również okresy pobierania zasiłku chorobowego przypadające po ustaniu zatrudnienia. W niespornym stanie faktycznym niniejszej sprawy okres pobierania zasiłku chorobowego przez skarżącą nie przypadł po ustaniu zatrudnienia, czyli po dniu "[...]", tylko trwał od "[...]" do "[...]", a więc w okresie kiedy była ona zatrudniona na cały etat. Uszło zatem uwadze organów, że w okresie pobierania zasiłku chorobowego skarżąca nadal korzystała z ochrony pracowniczej, co winno być uwzględnione przez organy przy obliczaniu okresu zasiłkowego. Zwrócić ponadto należy uwagę, iż zgodnie z art. 6 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Tytuł ubezpieczenia chorobowego, to zgodnie z art. 3 pkt 1 powyższej ustawy, zatrudnienie lub inna działalność, których podjęcie rodzi obowiązek ubezpieczenia chorobowego. Zatem skarżąca pobierała zasiłek chorobowy w czasie trwania jej stosunku pracy, a podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ubezpieczonemu, będącemu pracownikiem, stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie. Reasumując, organy administracji rozpoznając sprawę ponownie rozważą kwestię zaliczenia skarżącej do okresu uprawniającego do zasiłku okres pobieranego przez nią zasiłku chorobowego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, przyjmując, iż decyzja Wojewody, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji w części odmawiającej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zapadły z naruszeniem prawa materialnego, a to art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.